-Ράχμα...ξύπνα καρδιά μου ήρθε η ώρα...Φεύγουμε.
Η 5χρονη Ράχμα κατέβηκε από το κρεβατάκι της,φόρεσε το παλτουδάκι της και ρώτησε την μαμά της...
-Μαμά? Μπορώ να πάρω κάτι μαζί μου εκεί που θα πάμε?
-Ότι αγαπάς πιο πολύ...απάντησε η Εσρά.
Η μικρούλα άρπαξε την πάνινη κούκλα της με λαχτάρα και ψιθύρισε:
"Στο είπα Ελπίδα μου στο είπα πως θα ερχόσουν μαζί μας!!! Δεν θα σε άφηνα ποτέ μόνη σ....ααααααααα μαμαααααααααααά" ούρλιαξε απο φόβο η Ράχμα. Ένας δυνατός κρότος τράνταξε όλο το σπίτι.
-Μαμαααααααααααά πάλι πέφτουν φωτιές από τον ουρανό φοβάμαι μαμά... Ειπε κλαίγοντας η μικρούλα χωμένη σε μια γωνία του δωματίου με το κεφαλάκι της κρυμμένο μέσα στα χέρια της..
-Ηρέμησε κοριτσάκι μου φεύγουμε από δω δεν θα ξανατρομαξεις ποτέ καρδιά μου...είπε η Εσρά και πήρε στην αγκαλιά της την κόρη της.
Περπάτησαν για ώρα ώσπου έφτασαν πια στην θάλασσα. Εκεί ηταν κι αλλοι στριμωγμένοι σε δυο βάρκες.
Η Ράχμα κοιτούσε χωρίς να μιλά. Μόνο έσφιγγε στην αγκαλιά της την κούκλα της.
Ήρθε η σειρά τους να μπουν στην βάρκα και η Ράχμα παρατήρησε πως η μαμά της εδωσε κατι στον άγνωστο κύριο που τους έβαζε στην βάρκα.
-Μαμά? Τι έδωσες στον κύριο? Μήπως έδωσες αυτό που αγαπάς πιο πολύ? Αυτό που πήρες μαζί σου για εκεί που πάμε?
Η Εσρά σάστισε..
-Όχι Ράχμα μου..αυτό που αγαπώ πιο πολύ δεν το δίνω σε κανέναν..ειπε τρυφερά..Έλα τώρα να φορέσουμε τα σωσίβια μας.
-Μα...μαμά ειναι σκοτάδι δε θέλω να κολυμπήσω φοβάμαι μαμά..
-Δεν θα κολυμπήσουμε καρδιά μου..είναι για να μη φοβόμαστε..είπε με δακρυσμένα μάτια.
Στριμώχτηκαν όπως όπως μαζί με άλλους 20 σε μια βάρκα και ξεκίνησαν..
Οσο η βάρκα απομακρυνόταν η Εσρά κοιτούσε πίσω της τον καπνό απο τις φωτιές..
"Θεέ μου βοηθά μας..σε ευχαριστώ που προλάβαμε να φύγουμε..βοηθά μας να τα καταφέρουμε μη μας εγκαταλείψεις..."
-Μαμά μου...που πάμε?
-Κάπου όμορφα και ήσυχα Ράχμα μου...
-Χωρίς φωτιές? Ρώτησε η Ράχμα κι άνοιξε διάπλατα τα μαύρα μάτια της!
-Χωρίς φωτιές κόρη μου!
-Μαμά? Θα έχω φίλες εκεί που θα πάμε? Θα με αφήνουν να παίζω μαζί τους? Εγώ πάντως θα τους δίνω την κούκλα μου την Ελπίδα να παίζουν!
-Ναι καρδιά μου θα σε αγαπούν πολύ..τα παιδάκια δεν ξέρουν από μίσος..τα παιδάκια ξέρουν να αγαπούν αληθινά κι εσένα θα σε λατρεύουν! Απάντησε η Εσρά ενώ από μέσα της ευχόταν να γίνει πραγματικότητα ότι λέει...
Βρίσκονταν μεσοπέλαγα όταν τους τυφλωσαν τα φώτα ενός πλοίου..
Η Εσρά τράβηξε απότομα την Ράχμα στην αγκαλιά της.
-Μη φωνάξεις μωρό μου...της είπε ψιθυριστά.
Η Ράχμα κούνησε το κεφάλι της καταφατικά.
Το πλοίο πέρασε γρήγορα δίπλα από την βάρκα τους με αποτέλεσμα να βρεθούν κάποιοι στο νερό..
-Μαμά!!!! Θα πνιγούν!!! Φώναξε η Ράχμα τρομαγμένη.
Ο άντρας που τις έβαλε στην βάρκα φωναξε άγρια:ΗΣΥΧΊΑ.
Ολοι σώπασαν.Κάποιοι έκλαιγαν σιωπηλά. Ήξεραν πως δεν θα γυρνούσε να σώσει τους ανθρώπους τους. Ήξεραν. Ήξεραν πως αυτό θα μπορούσε να συμβεί. Μα ήταν σημαντικό να φύγουν από εκεί. Κι ας πνίγονταν.
Η Εσρά έκανε πως είχε αποκοιμηθεί μήπως και ξεγελούσε την κορη της και κοιμόταν κι εκείνη.
Λίγο έλειψε να αποκοιμηθεί στ'αληθεια οταν άκουσε την Ράχμα να μιλά ψιθυριστά στην κούκλα της..
"Ελπίδα μου...ξέρεις που θα πάμε? Θα σου πω εγώ! Θα πάμε στην χώρα της αγάπης!!!! Η μαμά λέει πως αυτοί που μένουν εκεί ξέρουν να αγαπούν γιατί κάποτε βρέθηκαν στην θέση μας. Πως δεν τους νοιάζει που δεν μιλάμε την γλώσσα τους. Αφού οι αγκαλιές δεν μιλάνε. Κι έμενα θα με αγκαλιάζουν πολύ!!!
Ελπίδα μου...εκεί τα παιδάκια δεν ξέρουν να μισούν δεν θέλουν τον πόλεμο..εκεί δεν θα κρυβόμαστε κάτω από το κρεβάτι..εντάξει ίσως μόνο για να παίξουμε..δεν θα φοβόμαστε εκεί.."
Η Εσρά κρατούσε με νύχια και με δόντια τα δάκρυα της..
-Ράχμα μου..έλα καρδιά μου να κοιμηθούμε λίγο..
-Ησυχία μαμά...κοιμάται η Ελπίδα θα έρθω σε λίγο να τελειώσω την ιστορία που της λέω...
Η Εσρά χαμογέλασε και αποκοιμήθηκε...η Ράχμα την κοιτούσε που έτρεμε στον ύπνο της από το κρύο...
"Ελπίδα μου...η μαμά κρυώνει θα την σκεπάσω με το παλτουδάκι μου..εγώ έχω εσένα αγκαλιά και δεν κρυώνω..."
Έβγαλε το παλτουδάκι της και σκέπασε την μαμά της...
"Πάμε να ξαπλώσουμε κοντά στην μαμά Ελπίδα μου..να ονειρευτουμε την χωρα της αγάπης..εκει εχουν γαλαζιο ουρανο το πιστεύεις????" είπε η Ράχμα τρέμοντας από το κρύο.
Η Εσρά ξύπνησε απότομα απο το σκουντηγμα του άντρα που τις έβαλε στην βάρκα.
-Ξυπνα. Τελείωνε. Φτάσαμε. Είπε άγρια.
Η Εσρά πετάχτηκε πάνω όταν συνειδητοποίησε πως ηταν σκεπασμένη με το παλτουδάκι της Ράχμα πάγωσε από τον φόβο.
"Το παιδί μου" σκέφτηκε.
Η Ράχμα βρισκόταν λίγο πιο 'κει πλάι της παγωμένη..στην αγκαλια της είχε την κουκλα της...
-Ράχμα μου μάτια μου όμορφα...ανοίξτε να σας δω...έλεγε κλαίγοντας η Εσρά απαρηγόρητη.
Ράχμα μου ψυχή μου...
Η Ράχμα άνοιξε αδύναμα τα ματάκια της...
-Μαμά μου...μη κλαις...εγώ δεν κρυώνω πια..φτάσαμε στην χώρα της αγάπης?
-Φτάσαμε καρδιά μου..απάντησε κλαίγοντας η Εσρά.
-Εδώ θα με αγαπούν μαμά μη κλαις..θα το δεις θα με αγαπούν...μαμα μου που ειναι η κούκλα μου θέλω την κούκλα μου μαζί μου να την δώσω στα παιδάκια να παίξουν.. Είπε η Ράχμα..με δυσκολία έβγαιναν πια οι λέξεις η Εσρά ένιωσε να ραγίζει η καρδιά της..
-Ράχμα μου!!!! Φώναξε με ολη την δύναμη της ψυχής της...
-Μαμά....ησυχία..κοιμάται η Ελπίδα...
Είπε σιγανά η Ράχμα και αποκοιμήθηκε αγκαλιά με την κούκλα της για πάντα...
Ένα βήμα πριν από την χώρα της αγάπης......
Τέλος 🌟
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου