Ο Μαυρος Κυκνος

Μια φορα κι εναν καιρο..... 

μεσα στο δασος ζουσαν τα ξωτικα των δεντρων....!

        

Μικροσκοπικα πλασματα....Νανοι θαρρεις,γυναικες και αντρες! Μαζευονταν καθε ογδοο βραδυ πριν απο την 

πανσεληνο και συζητουσαν τα νεα του μηνα που περασε....εκαναν σχεδια για τον επομενο μηνα κτλ! 

Μια μικρη ξωτικινα...απο τα ελαχιστα παιδια ξωτικων που ειχαν μεινει στο δασος,η Αντιοπη,ηταν το ξωτικο 

του μικρου κυπαρισσιου! 

Το χαιδευε και μιλουσε μαζι του...τα βραδια τρυπωνε στα φυλλα του και κοιμοταν εκει... 

Εκει κοντα στο δασος υπηρχε μια μικρη λιμνη που στα νερα της ερχονταν τα διαβαταρικα πουλια καθε που αλλαζε η εποχη για να ξεκουραστουν,πριν ξεκινησουν για το μεγαλο ταξιδι σε πιο ζεστες χωρες... 

Μαζευονταν διαφορα πουλια οπως κυκνοι,χηνες,ερωδιοι,τσικνιαδες,πελαργοι... 

Μια μερα η Αντιοπη κινησε να βρει ροδοσταμο να ριξει στην ριζα του κυπαρισσιου της,ηταν κατι που μαζι με το ξορκι που ειχε μαθει απο μωρο θα το εκανε δυνατο κι αθανατο! ετσι κανεις και τιποτα δεν θα μπορουσε να το βλαψει! 

Χορευοντας και τραγουδωντας η μικρη Αντιοπη περναγε απο κλωναρι σε κλωναρι πανω στα δεντρα...Καποια στιγμη θελησε να πιασει τον ουρανο κι ανεβηκε στην κορυφη του πιο ψηλου δεντρου του δασους! Απλωσε τοτε τα μικροσκοπικα χερακια της αλλα τιποτα! Αδεια εμειναν τα χερακια της τεντωμενα στο απειρο θαρρεις και ικετευαν για ενα θαυμα! 

Σιγα σιγα εφτασε στην λιμνη...Ηταν σιγουρη πως εδω θα εβρισκε ροδοσταμο! Πανω σε αγρια τριανταφυλλα που ηταν φυτρωμενα εκει γυρω υπηρχαν δροσοσταλιδες! Τοτε ειδε τα πουλια που ηταν μαζεμενα στην λιμνη κι ετοιμαζονταν να συνεχισουν το ταξιδι τους! 

-Ποσο ομορφα ειναι! Και τι μεγαλα φτερα που εχουν.... Ψιθυρισε η Αντιοπη... 

Τα πουλια πεταξαν ψηλα σε σχηματισμους και εφυγαν....ομως οχι ολα... 

Η Αντιοπη εμεινε σαν μαγεμενη στο πεταγμα τους μεχρι που χαθηκαν απο τα ματακια της στον οριζοντα.... 

Κοιταξε την λιμνη που ηταν αδεια και ηρεμη τωρα...ομως κοιταζοντας καλυτερα ειδε εναν ομορφο μαυρο κυκνο που καθοταν μονος και φαινοταν σαν να κοιμαται...Εμοιαζε σαν μαυρη φιγουρα που λαμπυριζε στο λιγοστο φως του σουρουπου.... 

-Γιατι να εμεινε πισω μονος του αραγε; Σκεφτηκε η Αντιοπη κι αποφασισε να παει κοντα του να δει... 

Κατεβηκε απο το δεντρο,γιομισε το παγουρι της δροσοσταλιδες και πλησιασε στην λιμνη... Με λιγες δρασκελιες βρεθηκε διπλα στο μεγαλο μαυρο πουλι.... 

-Γεια σου!!!!!!!! φωναξε με χαρα Ειμαι η Αντιοπη,το μικρο ξωτικο του κυπαρισσιου! Εσενα πως σε λενε;;;;;; 

-Φυγε σε παρακαλω. Ψιθυρισε ο κυκνος.Δεν θελω να δω ουτε να μιλησω σε κανεναν. 

-Τι εχεις; Γιατι εμεινες μονος; Επεμενε να ρωτα η Αντιοπη. 

-Ενας κυνηγος με τραυματισε χθες,δεν μπορω να πεταξω...πρεπει να γινω γρηγορα καλα και να φυγω πριν με βρει ο χειμωνας εδω. Η παγωνια θα με σκοτωσει... απαντησε ο κυκνος... 

-Ασε με να δω την πληγη σου,ισως μπορεσω να την θεραπευσω....ειπε η Αντιοπη. 

-Εσυ να βοηθησεις ΕΜΕΝΑ;;;;; ειπε ο κυκνος και πηγε να γελασει ειρωνικα μα εκρωξε απο τον πονο. Η Αντιοπη πλησιασε και χαιδεψε με τα χερακια της το φτερο του πουλου μεχρι που βρηκε την πληγη. 

-ΜΗ!!!! ΜΕ ΠΟΝΑΣ!!!!! φωναξε ο κυκνος και γυρισε να τσιμπησει την Αντιοπη,ομως εκεινη προλαβε κι εσταξε μερικες σταγονες ροδοσταμο στην πληγη! 

-Κανε υπομονη! Μην γινεσαι τοσο επιθετικος σε καποιον που θελει να σε βοηθησει! Σε λιγο θα νιωθεις καλυτερα...ειπε η Αντιοπη... 

-Δειχνεις τοσο σιγουρη...ειπε ο κυκνος. 

-Εχω εμπιστοσυνη στα γιατρικα που μου εμαθε η γιαγια μου! Απαντησε η Αντιοπη...Τωρα πες μου μια ευχη σου,κατι που θα ηθελες πολυ να συμβει! 

-Κι αν στην πω,θα γινει;;;;; ρωτησε ο κυκνος... 

-Ποτε δεν ξερεις...του ειπε η Αντιοπη...Αλλωστε ειμαι ξωτικο μπορω να πραγματοποιω ευχες αλλων... 

-Ξωτικο;;;;;;;;Εσυ;;;;; Φωναξε ο κυκνος...εχω συνηθισει τα ξωτικα να ειναι γεροντες με μακριες ασπρες γενειαδες....ειπε κι εσκυψε το κεφαλι.... 

-Πες μου την ευχη σου...ειπε ξανα γλυκα η Αντιοπη.... 

-Ωραια λοιπον....Αντιοπη εγω ειμαι η Μαιρη ο κυκνος...και ονειρευομαι καθε βραδυ πως ειμαι μονο για μια μερα μπαλαρινα νεραιδα...ξερεις,απο εκεινες με τα μακρια μαυρα μαλλια και τα φεγγαρενια ματια! Τις εχω δει να χορευουν στο φως του φεγγαριου! Ειναι υπεροχες! 

-Οτι πεις!!!!!! Ειπε η Αντιοπη κι αμεσως ο κυκνος μεταμορφωθηκε σε μια πανεμορφη μπαλαρινα νεραιδα με μακρια μαυρα μαλλια και με ματια στο χρωμα της νυχτας!!!! 

η Μαιρη κουνησε το χερι της,δεν πονουσε πια!!!! 

-Να θυμασαι ομως! Φωναξε η Αντιοπη...Η ευχη σου κραταει για μια μερα μονο οπως το ονειρευτηκες! 

-Ευχαριστωωωωωωωω!!!!! Φωναξε η Μαιρη.... 

Καθρεφτιστηκε στα ησυχα νερα της λιμνης,εφτιαξε τα μαλλια της κι αρχισε να χορευει...εκει στο φως του φεγγαριου ολο το βραδυ! Μεχρι που το φεγγαρι εγειρε να κοιμηθει,δινοντας το ολοχρυσο στεμμα του στον ηλιο που εβγαινε σιγα σιγα πισω απο το βουνο... 

Τοτε εμφανιστηκε η Αντιοπη...Ο κυκνος την ευχαριστησε με χαρα! Την ρωτησε πως θα μπορουσε να της ανταποδωσει το καλο που του εκανε....και της ζητησε συγνωμη που της φερθηκε τοσο αποτομα στην αρχη... 

-Ξερεις...ειμαι μαυρος κυκνος...Στηριζομαι ΜΟΝΟ στην δικη μου δυναμη. Ετσι εχω μαθει. 

-Δεν πειραζει...καταλαβαινω...ειπε η Αντιοπη....Ξερεις τι θα ηθελα; Μια βολτα πανω στην ραχη σου οσο πιο ψηλα μπορεις! Να πιασω τον ουρανο!!!!! 

-Ανεβα!!!!! Απαντησε ο κυκνος και γονατισε μπροστα της... 

Η ξωτικινα ανεβηκε με χαρα στην φτερωτη του πλατη,τυλιξε γερα τα χερακια της γυρω απο τον λαιμο του και πεταξαν ψηλα!!!!! 

Η Αντιοπη εβλεπε την γη να χανεται απο τα ματια της...ενιωθε τοσο αναλαφρη...τοσο ευτυχισμενη ηταν που ευχηθηκε με ολη της την δυναμη να γινει αστερι στον ουρανο....κι ετσι κι εγινε....  

Φευγοντας απο την ραχη του κυκνου φωναξε ''Ευχαριστωωωωωωωω'' μεχρι που σβηστηκε η φωνη της μεσα στα συννεφα....  

Αν δειτε ενα λαμπρο αστερακι εκει ψηλα να σας χαμογελαει,ειναι η ομορφη Αντιοπη....και που ξερετε ισως κοιταζοντας την πραγματοποιησει και την δικη σας κρυφη ευχη.... 

Τελος ⭐ 

Ησυχία...κοιμάται η Ελπίδα.

....Ήταν αργά το βράδυ όταν η Εσρά ξύπνησε την κόρη της...

-Ράχμα...ξύπνα καρδιά μου ήρθε η ώρα...Φεύγουμε.
 Η 5χρονη Ράχμα κατέβηκε από το κρεβατάκι της,φόρεσε το παλτουδάκι της και ρώτησε την μαμά της...
-Μαμά? Μπορώ να πάρω κάτι μαζί μου εκεί που θα πάμε?
-Ότι αγαπάς πιο πολύ...απάντησε η Εσρά.

 Η μικρούλα άρπαξε την πάνινη κούκλα της με λαχτάρα και ψιθύρισε:

"Στο είπα Ελπίδα μου στο είπα πως θα ερχόσουν μαζί μας!!! Δεν θα σε άφηνα ποτέ μόνη σ....ααααααααα μαμαααααααααααά" ούρλιαξε απο φόβο η Ράχμα. Ένας δυνατός κρότος τράνταξε όλο το σπίτι.

-Μαμαααααααααααά πάλι πέφτουν φωτιές από τον ουρανό φοβάμαι μαμά... Ειπε κλαίγοντας η μικρούλα χωμένη σε μια γωνία του δωματίου με το κεφαλάκι της κρυμμένο μέσα στα χέρια της..
-Ηρέμησε κοριτσάκι μου φεύγουμε από δω δεν θα ξανατρομαξεις ποτέ καρδιά μου...είπε η Εσρά και πήρε στην αγκαλιά της την κόρη της.

 Περπάτησαν για ώρα ώσπου έφτασαν πια στην θάλασσα. Εκεί ηταν κι αλλοι στριμωγμένοι σε δυο βάρκες.
Η Ράχμα κοιτούσε χωρίς να μιλά. Μόνο έσφιγγε στην αγκαλιά της την κούκλα της.
 Ήρθε η σειρά τους να μπουν στην βάρκα και η Ράχμα παρατήρησε πως η μαμά της εδωσε κατι στον άγνωστο κύριο που τους έβαζε στην βάρκα.

-Μαμά? Τι έδωσες στον κύριο? Μήπως έδωσες αυτό που αγαπάς πιο πολύ? Αυτό που πήρες μαζί σου για εκεί που πάμε?
Η Εσρά σάστισε..
-Όχι Ράχμα μου..αυτό που αγαπώ πιο πολύ δεν το δίνω σε κανέναν..ειπε τρυφερά..Έλα τώρα να φορέσουμε τα σωσίβια μας.
-Μα...μαμά ειναι σκοτάδι δε θέλω να κολυμπήσω φοβάμαι μαμά..
-Δεν θα κολυμπήσουμε καρδιά μου..είναι για να μη φοβόμαστε..είπε με δακρυσμένα μάτια.

 Στριμώχτηκαν όπως όπως μαζί με άλλους 20 σε μια βάρκα και ξεκίνησαν..
Οσο η βάρκα απομακρυνόταν η Εσρά κοιτούσε πίσω της τον καπνό απο τις φωτιές..
"Θεέ μου βοηθά μας..σε ευχαριστώ που προλάβαμε να φύγουμε..βοηθά μας να τα καταφέρουμε μη μας εγκαταλείψεις..."

 -Μαμά μου...που πάμε?
-Κάπου όμορφα και ήσυχα Ράχμα μου...
-Χωρίς φωτιές? Ρώτησε η Ράχμα κι άνοιξε διάπλατα τα μαύρα μάτια της!
-Χωρίς φωτιές κόρη μου!
-Μαμά? Θα έχω φίλες εκεί που θα πάμε? Θα με αφήνουν να παίζω μαζί τους? Εγώ πάντως θα τους δίνω την κούκλα μου την Ελπίδα να παίζουν!
-Ναι καρδιά μου θα σε αγαπούν πολύ..τα παιδάκια δεν ξέρουν από μίσος..τα παιδάκια ξέρουν να αγαπούν αληθινά κι εσένα θα σε λατρεύουν! Απάντησε η Εσρά ενώ από μέσα της ευχόταν να γίνει πραγματικότητα ότι λέει...

 Βρίσκονταν μεσοπέλαγα όταν τους τυφλωσαν τα φώτα ενός πλοίου..
Η Εσρά τράβηξε απότομα την Ράχμα στην αγκαλιά της.
-Μη φωνάξεις μωρό μου...της είπε ψιθυριστά.
Η Ράχμα κούνησε το κεφάλι της καταφατικά.
 Το πλοίο πέρασε γρήγορα δίπλα από την βάρκα τους με αποτέλεσμα να βρεθούν κάποιοι στο νερό..
-Μαμά!!!! Θα πνιγούν!!! Φώναξε η Ράχμα τρομαγμένη.
Ο άντρας που τις έβαλε στην βάρκα φωναξε άγρια:ΗΣΥΧΊΑ.

 Ολοι σώπασαν.Κάποιοι έκλαιγαν σιωπηλά. Ήξεραν πως δεν θα γυρνούσε να σώσει τους ανθρώπους τους. Ήξεραν. Ήξεραν πως αυτό θα μπορούσε να συμβεί. Μα ήταν σημαντικό να φύγουν από εκεί. Κι ας πνίγονταν.

 Η Εσρά έκανε πως είχε αποκοιμηθεί μήπως και ξεγελούσε την κορη της και κοιμόταν κι εκείνη.
Λίγο έλειψε να αποκοιμηθεί στ'αληθεια οταν άκουσε την Ράχμα να μιλά ψιθυριστά στην κούκλα της..
 "Ελπίδα μου...ξέρεις που θα πάμε? Θα σου πω εγώ! Θα πάμε στην χώρα της αγάπης!!!! Η μαμά λέει πως αυτοί που μένουν εκεί ξέρουν να αγαπούν γιατί κάποτε βρέθηκαν στην θέση μας. Πως δεν τους νοιάζει που δεν μιλάμε την γλώσσα τους. Αφού οι αγκαλιές δεν μιλάνε. Κι έμενα θα με αγκαλιάζουν πολύ!!!
 Ελπίδα μου...εκεί τα παιδάκια δεν ξέρουν να μισούν δεν θέλουν τον πόλεμο..εκεί δεν θα κρυβόμαστε κάτω από το κρεβάτι..εντάξει ίσως μόνο για να παίξουμε..δεν θα φοβόμαστε εκεί.."
Η Εσρά κρατούσε με νύχια και με δόντια τα δάκρυα της..
-Ράχμα μου..έλα καρδιά μου να κοιμηθούμε λίγο..
-Ησυχία μαμά...κοιμάται η Ελπίδα θα έρθω σε λίγο να τελειώσω την ιστορία που της λέω...

 Η Εσρά χαμογέλασε και αποκοιμήθηκε...η Ράχμα την κοιτούσε που έτρεμε στον ύπνο της από το κρύο...
 "Ελπίδα μου...η μαμά κρυώνει θα την σκεπάσω με το παλτουδάκι μου..εγώ έχω εσένα αγκαλιά και δεν κρυώνω..."
 Έβγαλε το παλτουδάκι της και σκέπασε την μαμά της...
 "Πάμε να ξαπλώσουμε κοντά στην μαμά Ελπίδα μου..να ονειρευτουμε την χωρα της αγάπης..εκει εχουν γαλαζιο ουρανο το πιστεύεις????" είπε η Ράχμα τρέμοντας από το κρύο.
    Η Εσρά ξύπνησε απότομα απο το σκουντηγμα του άντρα που τις έβαλε στην βάρκα.
 -Ξυπνα. Τελείωνε. Φτάσαμε. Είπε άγρια.
 Η Εσρά πετάχτηκε πάνω όταν συνειδητοποίησε πως ηταν σκεπασμένη με το παλτουδάκι της Ράχμα πάγωσε από τον φόβο.
 "Το παιδί μου" σκέφτηκε.
 Η Ράχμα βρισκόταν λίγο πιο 'κει πλάι της παγωμένη..στην αγκαλια της είχε την κουκλα της...
-Ράχμα μου μάτια μου όμορφα...ανοίξτε να σας δω...έλεγε κλαίγοντας η Εσρά απαρηγόρητη.
Ράχμα μου ψυχή μου...
 Η Ράχμα άνοιξε αδύναμα τα ματάκια της...
-Μαμά μου...μη κλαις...εγώ δεν κρυώνω πια..φτάσαμε στην χώρα της αγάπης?
-Φτάσαμε καρδιά μου..απάντησε κλαίγοντας η Εσρά.
-Εδώ θα με αγαπούν μαμά μη κλαις..θα το δεις θα με αγαπούν...μαμα μου που ειναι η κούκλα μου θέλω την κούκλα μου μαζί μου να την δώσω στα παιδάκια να παίξουν.. Είπε η Ράχμα..με δυσκολία έβγαιναν πια οι λέξεις η Εσρά ένιωσε να ραγίζει η καρδιά της..
-Ράχμα μου!!!! Φώναξε με ολη την δύναμη της ψυχής της...
-Μαμά....ησυχία..κοιμάται η Ελπίδα...
Είπε σιγανά η Ράχμα και αποκοιμήθηκε αγκαλιά με την κούκλα της για πάντα...

 Ένα βήμα πριν από την χώρα της αγάπης......



Τέλος 🌟

Δεν έφυγα ποτέ.

 Ήταν η τρίτη φορά αυτόν τον μήνα που έβρισκε κάτι δικό μου ανάμεσα στα ρούχα σου...
"Αφού το είχα αδειάσει το δωμάτιο,τα είχα βάλει όλα σε κουτιά στην αποθήκη εδώ και 6 χρόνια..." σκέφτηκε...και πήρε και πάλι τον δρόμο για την αποθήκη.
 Άνοιξε ένα από τα κουτιά κι έβαλε μέσα το μπλουζάκι μου...Ύστερα το έκλεισε τρυφερά,το χάιδεψε και γύρισε στην κουζίνα της...
 Μα δεν την χωρούσε ο τόπος..το ένιωθα,ήξερα πως σήμερα όπως κάθε χρόνο τα τελευταία 6 χρόνια,τέτοια μέρα πονούσε...πολύ...

 Σηκώθηκε απότομα,διέσχισε γρήγορα τον διάδρομο και μπήκε στο δωμάτιο σου...
 Έμεινα να σε κοιτώ που έπαιζες...τι όμορφη που ήσουν..Τότε εκείνη σε αγκάλιασε τόσο σφιχτά που σχεδόν σε πόνεσε...
-Μαμά μου..με πονάς... Ειπες.
-Συγνώμη μωρό μου...συγνώμη..είναι που σ'αγαπω τόσο πολύ...
-Μπορεί κάποιος να πονάει από αγάπη μανούλα? Ρωτησες.
-Πονάει κάποιος που έχασε αυτό που αγαπούσε καρδιά μου...πονάει πολύ...
-Μα εμένα δεν θα με χάσεις ποτέ μαμά μου!!!
-Ποτέ μωρό μου,ποτέ!!!! Είπε και σε έκλεισε στην αγκαλιά της...

 Σας χάζευα...

 Εκείνη γύρισε στην κουζίνα...έβαλε την ποδιά της,έπιασε τα μαλλιά της ψηλά κι άρχισε να μαγειρεύει...Εγώ μπλέχτηκα στα πόδια της,μύριζα το απορρυπαντικό στην φρεσκοπλυμένη φούστα της...
 Ύστερα έμεινα εκεί κοντά της όπως πάντα κι άκουγα τις σκέψεις της...
 "Πόσο μου λείπει Θεέ μου...πόσο πολύ μου λείπει.." έλεγε από μέσα της λες και φοβόταν να ακουστεί αυτό που σκεφτόταν...
"6 χρόνια...Πως περνάει ο καιρός...γιατι? Δεν θέλω να ξεχαστεί...ο χρόνος σε κάνει να ξεχνάς κι εγώ δεν θέλω να ξεχάσω...δεν θέλω..."
 Την ένιωθα τόσο λυπημένη...
Εκείνη την στιγμή χτύπησε το κουδούνι...την άκουσα να καλωσορίζει την μητέρα της...

-Πως είσαι Μυρσίνη μου? Ρώτησε η μητέρα της.
-Ξέρεις πως είμαι μαμά...δεν αλλάζει κάτι το ότι πέρασε ακόμα ένας χρόνος...Είπε εκείνη.
-Προσπάθησε αγάπη μου...για χάρη της μικρής!
-Να προσπαθήσω τι μαμά? Να κρύψω ότι πονάω? Γιατί με πιέζετε όλοι? Αν δεν δείξω σε εσάς πόσο υποφέρω τότε που? Σε ποιον? Είπε και ξέσπασε σε κλάματα.
 Προσπάθησα να πλησιάσω να σκουπίσω τα μάτια της μα σε είδα να έρχεσαι...

 -Μαμά μου γιατί κλαις??? Ρώτησες λυπημένη...
-Δεν κλαίω μωρό μου...έλεγα στην γιαγιά πόσο καλό παιδάκι είσαι και συγκινήθηκα... Είπε εκείνη και σκούπισε τα μάτια της βιαστικά.
-Μαμά μου...σήμερα να έρθω κι εγώ μαζι σας?
 Εκείνη χλόμιασε και σε κοιτούσε αμίλητη...Γύρισε και κοίταξε την μητέρα της με ένα βλέμμα θαρρείς και ζητούσε βοήθεια...
-Καρδούλα μου...εγώ..
-Μαμά...μη μου πεις ξανά πως είμαι μικρή...θέλω να έρθω...να είμαι μαζί σου να σου κρατώ το χεράκι...να του δώσω την ζωγραφιά που ζωγράφισα για εκείνον...πες μου ναι μαμά μου... Επέμενες.
 Εκείνη δεν ήξερε τι να πει...

 -Θα έρθεις μαζί μας ψυχή μου!!!! Φέτος θα έρθεις μαζί μας!!! Είπε η μητέρα της.
-Μαμά???? Τι λες???? Ρώτησε αναστατωμενη εκείνη.
-Μυρσίνη μου...ήρθε η ώρα να γνωριστούν καρδιά μου...Έτσι δεν θα χρειάζεται να κρύβεις όσα νιώθεις...Θα μιλάτε για εκείνον...δεν θα είσαι μόνη σε αυτό!

 Κράτησα την ανάσα μου...περίμενα την απάντηση της κι εγώ με τόση λαχτάρα όσο κι εσύ...
 -Εντάξει καρδούλα μου...θα έρθεις μαζί μας...

 Θα γνωριστούμε???? Το άκουσα να το λέει??? Θα γνωριστούμε!!!!!
 Εσύ χοροπηδούσες από την χαρά σου!!!! Έτρεξες στο δωμάτιο σου φόρεσες το πιο όμορφο φόρεμα σου και στολισες τα μαλλιά σου με λουλούδια!
 Σας κοιτούσα να ετοιμάζεστε...Εκείνη φόρεσε ένα λευκό φόρεμα κι έμοιαζε με άγγελο...
Ειδα εκείνον να έρχεται...
 -Πήρες λουλούδια μπαμπά???? Τον ρώτησες.
-Φυσικά μάτια μου...πολύχρωμα και χαρούμενα οπως αυτά που ζωγράφισες!!! Απαντησε εκείνος λυπημένος.
-Είσαι έτοιμη Αργυρώ μου? Σε ρώτησε εκείνη.
-Έτοιμη μαμά!!!! Πανέτοιμη!!! Φώναξες ενθουσιασμένη καθώς φορούσες το παλτό σου.

 Έφυγα γρήγορα να γυρίσω πίσω..να προλάβω να είμαι εκεί πριν απο εσάς...να σας υποδεχτώ!
Πφφφφ...τελευταία στιγμή όπως κάθε χρόνο πρόλαβα...

 Εκείνη χαμογελαστή έβαλε τα λουλούδια στο βάζο...Εκείνος καθάρισε τα φύλλα των δέντρων που είχαν σκορπιστεί τριγύρω...
 Εσύ πλησίασες πιο κοντά...
Τότε σε αγκάλιασαν... Σας κοιτούσα και δεν καταλάβαινα γιατί τα μάτια σας ήταν βουρκωμένα...Εγώ χαιρόμουν τόσο πολύ!!!!!

 -Αργυρώ μου...να σου γνωρίσω τον... Προσπαθούσε τόσο σκληρά να βρει τις κατάλληλες λέξεις εκείνη...το ένιωθα...
Αργυρώ μου...ο...έφυγε ένα χρόνο πριν γεννηθείς εσύ καρδιά μου... Είπε.
 Κοιτούσες σαν να περίμενες όλη σου την ζωή αυτή την στιγμή.
 Κάτι έπρεπε να πω...κάτι επρεπε να πω εγώ αφού εκείνη δεν μπορούσε ούτε το όνομα μου να πει από τον πόνο...Ενώ έμενα κόντευε να σπάσει η καρδιά μου απο χαρά!!!

 "Γεια σου Αργυρώ...είμαι ο αδερφός σου!!!!
Αργυρώ μου εγώ δεν ξέρω γιατί κλαίνε η μαμά και ο μπαμπάς...εγώ δεν έφυγα ποτέ!!!! Πες τους το...Είμαι πάντα εκεί...στο ξεχασμένο μου μπλουζάκι,μπλέκομαι στα πόδια της μαμάς όσο μαγειρεύει...βλέπω τον μπαμπά να παίζει μαζί σου...είμαι ο πρώτος που έρχεται στα γενέθλια σου κι ειμαι πάντα πλάι σου οταν κλαις.. Δεν εφυγα ποτέ αδερφούλα πες τους το!!!! Ξέρω γύρισε με άδεια αγκαλιά σπίτι η μαμα ξέρω μα με κρατούσε κι ας μη με έβλεπε...πες της το...Εκείνη θα εχει για πάντα δύο παιδάκια κι ας βρίσκομαι στον ουρανό κι εγώ θα έχω πάντα μια μανούλα που με αγαπάει πολυ...πες της το...πες της το...
Μα τι λέω...δεν με ακους...δεν με ακους..."

 Γύρισες ξαφνικά και αγκάλιασες την μαμά τόσο δυνατά...που ήταν σαν να αγκάλιασες εμενα!

 -Μαμά ο αδερφός μου ΔΕΝ ΕΦΥΓΕ ΠΟΤΕ. Εγώ έχω αδερφό απλά είναι στον ουρανό!!! Είπες χαμογελαστή...
Η μαμά έλαμψε ολόκληρη...
-Ναι μωρο μου ναι,ο μπέμπης μας δεν έφυγε ποτέ...απλά είναι στον ουρανό...Σε αγαπώ μικρή μου...ΣΑΣ ΑΓΑΠΩ τόσο πολύ!!!! Είπε κλαιγοντας...
-Κι εμείς μανούλα!!! Είπες και μου έκλεισες το μάτι πονηρά!!!!!

 Με άκουσες!!!!!!

Τέλος 🌟

Το Άσχημο Παπάκι

 Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα κρεβατάκι...ας το ονομάσουμε Άσχημο Παπάκι!
 Το'χαν παραπεταμένο στης σκοτεινής αποθήκης μια άκρη..μα όσο κι αν στεναχωριόταν δεν σταματούσε λεπτό να ονειρεύεται! Ήξερε πως κάποτε θα υπάρξει ένα παιδάκι που θα κοιμάται ευτυχισμένο πάνω σε αυτό..

 Ήταν βράδυ όταν από μια χαραμάδα στο ταβάνι μπήκαν δύο φωτεινές μπαλίτσες!!!
-Μα τι στο καλό είναι αυτά??? Αναρωτήθηκε το Άσχημο Παπάκι...
 Σιγά σιγά οι φωτεινές μπαλίτσες έρχονταν όλο και πιο κοντά του...και τότε φάνηκε πραγματικά τι ήταν...!!! Ήταν δυο μικροσκοπικες νεραϊδούλες!!!!
 Το Άσχημο Παπάκι έτριψε τα ματάκια του μη μπορώντας να πιστέψει αυτό που έβλεπε!
 Οι νεραϊδούλες είχαν πια κατέβει από το ταβάνι και είχαν στρογγυλοκαθίσει πάνω στο κρεβατάκι μας κι άρχισαν την κουβεντούλα!

-Ωραίαααααα...ήρθαμε λοιπόν...και τωρα τι? Ρωτησε η νεραϊδα των δοντιών!
-Τι τώρα τι? Τώρα ψάχνουμε!!!! Απαντησε η νεραϊδα Ονειροπαρμένη!
-Ονειροπαρμένη αχ Ονειροπαρμένη μου!!! Ακούς εδώ κι εγώ δεν ξέρω ποσά βράδια κάποιον να κλαίει και να μουρμουράει...Ήρθαμε λοιπόν να βρούμε τον γκρινιάρη σου να τον βοηθήσουμε!!! ΑΛΛΑ με τόσα πράγματα εδώ μέσα θα πρέπει να παίξουμε "Που είναι που είναι ο γκρινιάρης ψάξε ψάξε δεν θα τον βρεις" για να τον βρούμε!!!!
-Καθεσαι επανω μου!!!!!!!!!! Απάντησε το Άσχημο Παπάκι φανερά θυμωμένο από τα λόγια της μικρής νεραϊδούλας των δοντιών!
-Να'τος ο γκρινιάρης μου!!!!! Φώναξε ενθουσιασμένη η Ονειροπαρμένη!
-Τελικά όντως υπήρχε ένας γκρινιάρης...για δες! Είπε η νεραϊδα των δοντιών!
-ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΓΚΡΙΝΙΆΡΗΣ!!!!!!! Φωναξε το Άσχημο Παπάκι!!!!
-Ε?ναι ναι δεν είσαι!!! Αχ πόσο χαρούμενη είμαι που βρήκαμε τον γκρινιάρη!!!!! Ειπε η Ονειροπαρμένη χοροπηδώντας!!!!

-Πφφφφφφφφφφ.....Στραβομουτσούνιασε το Άσχημο Παπάκι!
-Πες μας τι συμβαίνει γκρινιάρη γιατί σε ακούμε να μουρμουράς κάθε βράδυ? Ρώτησε η νεραϊδα των δοντιών.
-Το όνομα μου είναι Άσχημο Παπάκι κι όχι γκρινιάρης!!!!!!!!
-Εγώ είμαι η νεραϊδα των δοντιών και από'δω η αδερφή μου η Ονειροπαρμένη!
-Ωχ!!!!! Ήρθατε να μου πάρετε τα δόντια?????? Ρώτησε τρομαγμένο το κρεβατάκι!

-Γιατί έχεις δόντια.....????????? Ρώτησε η Ονειροπαρμένη.
-Οχι! ΑΛΛΑ αν είχα?????
-Γκρίνιααααααααααα....μουρμούρισε η νεραϊδα των δοντιών.
-Δεν είμαι γκρινιάρηηηηηηηηηηης!!!!!!
-Ωωωωωωωω σταματήστε πια εσείς οι δύο!!!! Αδερφούλα άσε πια ήσυχο τον γκρινιάρηηηηη!!!! Ειπε η Ονειροπαρμένη.
-Πφφφφφφφφ.....ξεφύσηξε το Άσχημο Παπάκι. Έμπλεξα με αυτές θα με τρελάνουν!!!!

-Λοιπόν θα μας πεις τι σου συμβαινει? Ρώτησαν με μια φωνή οι νεραϊδούλες.
-Κοιτάξτε γύρω σας και πείτε μου τι βλέπετε?

 Οι νεραϊδούλες κοίταξαν τριγύρω τους...η αποθήκη ήταν γεμάτη με παλιά παιχνίδια και πράγματα...κι όλα έμοιαζαν τόσο μα τόσο λυπημένα...
-Τι έπαθαν ολα αυτά τα παιχνίδια?
-Τα βαρέθηκαν...απάντησε το κρεβατάκι..όπως κι εμένα...
-Τα βαρέθηκαν? Τι σημαίνει αυτό? Ρώτησε η Ονειροπαρμένη.
-Γιατί δεν τα ρωτάς? Είπε το κρεβατάκι κι έδειξε τα παιχνίδια...
 Πράγματι οι νεραϊδούλες πέταξαν πάνω από όλα τα παιχνίδια της αποθήκης...η Ονειροπαρμένη σταμάτησε μπροστά από μια πανέμορφη κουκλίτσα με ξανθά μαλλάκια και γαλάζιο φορεματάκι...

-Κουκλίτσα μου γιατί είσαι εδώ κάτω? Γιατί δεν κάνεις χαρούμενο κάποιο παιδάκι?
-Με βαρέθηκαν...απάντησε η κουκλίτσα... Πάλιωσα...
-Μα τι στο καλό σημαίνει σε βαρέθηκαν και πάλιωσες???? Ρώτησε η νεράϊδα των δοντιών.
-Κάποτε ήμουν πολύ όμορφη...ήμουν πιο όμορφη κουκλίτσα στην βιτρίνα του παιχνιδάδικου...όλα τα κοριτσάκια που περνούσαν με κοιτούσαν με θαυμασμό! Ώσπου μια μέρα ένα από αυτά τα κοριτσάκια μπήκε στο παιχνιδάδικο μαζί με την μαμά του και με αγόρασε... Ζήσαμε τόσα μαζί...με χτένιζε,με έντυνε,με έπαιρνε μαζί της στις βόλτες...ήταν η καλύτερη μου φίλη...μέχρι που...
 Η κουκλίτσα σταμάτησε να μιλά...

-Συνέχισε κουκλίτσα μου...τι έγινε? Ρώτησαν οι νεραϊδούλες...
-Μια μέρα περνούσαμε έξω από το παιχνιδάδικο που κάποτε στόλιζα εγώ την βιτρίνα του και είδε μια άλλη κουκλίτσα καινούρια με λαμπερά μαλλιά και ολοκαίνουργο φόρεμα...και τότε έγινε αυτό που φοβάται κάθε κούκλα...με έδωσε στην μαμά της και την παρακαλούσε να της αγοράσει την κούκλα της βιτρίνας... Η μαμά της συμφώνησε αρκεί εγώ να έπαιρνα την θέση μου στην αποθήκη με τα παλιά παιχνίδια...

-Παλιά παιχνίδια????? Μα ησουν η καλύτερη της φίλη...απάντησε λυπημένη η Ονειροπαρμένη..οι καλύτερες φίλες δεν παλιώνουν..οι καλύτερες φίλες είναι για πάντα μαζί...

 Λίγο πιο πέρα η νεράϊδα των δοντιών στάθηκε μπροστά από το κρεβατάκι...
-Και εσύ κρεβατάκι γιατί είσαι εδώ κάτω στα σκοτεινά? Το ρώτησε.
-Πριν πολλά χρόνια γεννήθηκε ένα κοριτσάκι... Όταν ήρθε η ώρα να της φτιάξουν το δικό της δωμάτιο με αγόρασαν και με στόλισαν με μαλακά σεντόνια και πουπουλένια μαξιλάρια... Μαζί είδαμε τα πρώτα της όνειρα...ακομα θυμάμαι την μυρωδιά απο τα φρεσκολουσμένα μαλλάκια της...πάνω μου καθόταν κι έπαιζε με την κουκλίτσα που μιλά η Ονειροπαρμένη... Σε μένα έκρυψε το πρώτο της δοντάκι για έρθεις να το πάρεις εσύ... Ώσπου...έσπασε μια τάβλα μου...το χρώμα μου ξεθώριασε κι έχασα την ομορφιά μου.
Τότε άρχισε να λέει πως δεν θέλει να κοιμάται πάνω στο Άσχημο Παπάκι,εγώ κατέληξα στην αποθήκη και την θέση μου πήρε ένα ολοκαίνουργο κρεβατάκι..
-Μα εσύ ήσουν το κρεβατάκι της...ονειρευτήκατε μαζί..Απάντησε λυπημένη η νεράϊδα των δοντιών...
-Κι από τότε μένω εδώ μαζί με όλα τα παλιά της παιχνίδια...κι έχω μόνο ένα όνειρο...Θέλω να κάνω ακόμα ένα παιδάκι ευτυχισμένο πριν καταλήξω στα σκουπίδια..έχω τόση αγάπη ακόμα να δώσω...

-ΟΝΕΙΡΟΠΑΡΜΈΝΗΗΗΗΗΗ!!!!!!! Φώναξε η νεράϊδα των δοντιών... Έλα...ήρθε η ώρα να βοηθήσουμε!!!!!!!! Δεν μπορούμε να αφήσουμε στο σκοτάδι όλα αυτά τα παιχνίδια!!!! Έχεις νεραϊδόσκονη μαζι σου?????
-Ναι,ναι έχω!!!! Απάντησε η Ονειροπαρμένη!
-Ωραία ώρα για δουλειά!!!!!

 Οι μικρές νεραϊδούλες βρήκαν έναν παλιό εκτυπωτή και αρκετά φύλλα χαρτί! Έριξαν μπόλικη νεραϊδόσκονη και ξαφνικά ο εκτυπωτής άρχισε να τυπώνει και να εκτυπώνει φυλλάδια...τι φυλλάδια? Κάντε λίγη υπομονή να ξημερώσει και θα δείτε..........!!!!

 Ξημέρωσε πια...το κελάηδισμα των πουλιών ξύπνησε το μικρό κοριτσάκι που κοιμόταν στο δωμάτιο του πάνω απο την αποθήκη...
-Μαργαρίτααααα!!!! Έλα για πρωινό μικρή μου!!! Ακούστηκε η φωνή της μαμάς της...

 Η Μαργαρίτα πηγαίνοντας στην κουζίνα είδε μπροστά απο την εξώπορτα τα φυλλάδια...

-Μαμά,μας έριξαν φυλλάδια! Να τα δούμε???
-Ναι καρδιά μου γιατί όχι? Απάντησε η μαμά της!

 Τα κοίταξαν μαζί με τον μπαμπά και την μαμά της..τα φυλλάδια έγραφαν για ορφανοτροφεία,ιδρύματα και φτωχά παιδάκια που χρειάζονταν παιχνίδια,κρεβάτια κι ότι μπορούσε ο καθένας!
Κοιταχτήκαν μεταξύ τους και για λίγο δεν ακουγόταν λέξη...

-Μαμά μου!!!!!!!!! Όλα αυτά τα έχουμε εμείς!!!!!!!! Είπε ενθουσιασμένη η Μαργαρίτα. Μπαμπά πάμε!!!!!! Πάμε!!!! Πάμε!!!!!
-Που να πάμε Μαργαρίτα μου???? Ρώτησε ο μπαμπάς της όσο τον τραβούσε από το χέρι...

 -Πάμε να κάνουμε ευτυχισμένα όσα πιο πολλά παιδάκια μπορούμε μπαμπάαααα!!!!! Είπε η Μαργαρίτα τινάζοντας τα χεράκια της για να φύγει η Νεραϊδόσκονη απο τα φυλλάδια!

 Ακριβώς από κάτω τους...στην σκοτεινή αποθήκη ένα ένα τα παιχνίδια μαζί με το Άσχημο Παπάκι το κρεβατάκι μας έπαιρναν θέση μπροστά από την πόρτα χαμογελαστά.....!!!

Τέλος 🌟

Οι ρυτίδες της γιαγιάς

 Έξω ο ήλιος μόλις είχε ξυπνήσει,οι πρώτες ηλιαχτίδες έμπαιναν στην κουζίνα της γιαγιάς!
 Είχε σηκωθεί αξημερωτα να φτιάξει πίτα για τα εγγονάκια της! Ήταν ξεχωριστή μέρα σήμερα...όπως και κάθε μέρα που περνούσε μαζί τους!!!
 Εβαλε την πίτα στον φούρνο,την σταύρωσε για το καλο,έφτιαξε τα μαλλάκια της..ίσιωσε την ποδιά της και περίμενε ανυπόμονα να χτυπήσει το κουδούνι..όπως τα μικρά παιδιά προσμένουν τον Άγιο Βασίλη!!!
 Ώσπου μετά από λίγο επιτέλους ακούστηκε ο ήχος του κουδουνιού!!! Γελια και μικρές φωνουλες ακούγονταν στην σκάλα της γιαγιάς!
-Ηρθαν!!! Ειπε χαρούμενη. Καλως τα μου!!!! Εκείνα ετρεξαν και χωθηκαν στην αγκαλια της,που θαρρεις και καθε φορα μεγαλωνε ολο και πιο πολυ για να τα χωρεσει!!!
-Λοιπον αγαπες μου,η πιτα μας θελει μια ωρα για να ψηθει! Τι θελετε να κανουμε ως τοτε? Ρωτησε η γιαγια.
-Παραμυθι!!!! Ειπαν τα τεσσερα εγγονακια με μια φωνη!
Ετσι η γιαγια εκατσε στο σκαμνακι διπλα στο τζακι και τα εγγονακια καθισαν γυρω της κατω στο χαλι!
-Τι παραμυθι να πουμε? Την Κοκκινοσκουφιτσα? Τα 7 κατσικακια? Ρωτησε η γιαγια.
-Γιαγιουλα? Ρωτησε η Μαιρη...Τι γραμμουλες ειναι αυτες πλαϊ στα ματάκια σου? Ειπε κι αγγιξε τις ρυτιδες τις γιαγιας με τα μικρα χερακια της..
-Αυτες οι γραμμουλες λεγονται ρυτιδες Μαιρη μου και καθε μια κρυβει μια ιστορια! Ειπε η γιαγια.
Τα εγγονακια ειχαν μεινει με ανοιχτο το στομα!
-Πω πωωω ποσες ιστοριες!!! Ειπε ενθουσιασμενη η Χαρα! Αυτη? Αυτη εδω? Τι ιστορια κρυβει???? Ρωτησε κι αγγιξε μια ρυτιδα στο προσωπο της γιαγιας!
Η γιαγια χαιδεψε την βαθια της ρυτιδα κι ειπε...
"Κλειστε τα ματακια σας η ιστορια της ρυτιδας ξεκινα...."
Τα τεσσερα μικρα εγγονακια εκλεισαν με τα μικρα τους χερακια τα ματακια τους...
Δευτερολεπτα μετα ακουσαν και παλι την φωνη της γιαγιας να λεει:
"Ανοιξτε τα ματακια σας αγαπες μου..."
Οταν ανοιξαν τα ματακια τους δεν πιστευαν αυτο που εβλεπαν!!!!
Βρεθηκαν μπροστα απο ενα μικρο σπιτακι που δεν ειχαν ξαναδει!!! Χιονι υπηρχε παντου και απο το παραθυρο φαινονταν τα φωτακια του Χριστουγεννιατικου δεντρου!

-Γιαγιά τι κανουμε εδω? Ρωτησε η Χαρα.
-Ρωτησες τι ιστορια κρυβεται πισω απο την ρυτιδα που διαλεξες στο προσωπο μου...εδω μενει η ΕΥΓΝΩΜΟΣΎΝΗ...Αυτη μου χαρισε αυτη την ρυτιδα! Θελεις να την γνωρισεις?
-Ναι,ναι!!! Φωναξε ενθουσιασμενη η Χαρα!
-Ας μπουμε μεσα λοιπον! Απαντησε η γιαγια!

Τα τεσσερα εγγονακια πλησιασαν την πορτα του μικρου σπιτιού...
-Γιαγια να χτυπησουμε? Ρωτησε ο Ανδρεας.
-Ω,δεν ειναι απαραίτητο...απαντησε χαμογελώντας η γιαγια...Κρατηθειτε χερακι χερακι κλειστε ματακια καιαιαι......

Τσουπ!!!! Βρεθηκαν μεσα στο σπιτακι!!!!

Κοιτωντας τριγυρω τους καταλαβαν πως βρισκονταν στο σαλονι του σπιτιου...εκει ηταν δυο κοριτσάκια με τους γονεις τους.

-Γιαγια να παμε να παιξουμε με τα κοριτσάκια? Ρωτησε η Μαιρη.
-Ουτε μας βλεπουν,ουτε μας ακουν Μαιρη μου...Απαντησε η γιαγια.
-Τοτε τι ήρθαμε να κανουμε εδω? Ρωτησε η Χαρα.
-Να γνωρισετε την ΕΥΓΝΩΜΟΣΎΝΗ...Απαντησε η γιαγια.
Τα εγγονακια σωπασαν και παρακολουθουσαν ησυχα την φτωχη οικογενεια.
Καποια στιγμη ακουσαν την μαμα των μικρων κοριτσιων να λεει...
-Καρδουλες μου τι ειναι αυτα τα κουτια κατω απο το δεντρο? Ποιος να τα αφησε εκει αραγε???? Ρωτησε χαμογελώντας γλυκά!
Τα κοριτσακια ετρεξαν,πηραν απο ενα κουτι κι εσκισαν το περιτύλιγμα με τοση λαχταρα!!!!

-Γιαγια? Γιατί χαιρονται? Ειναι τοσο παλια και χαλασμενα αυτα τα παιχνιδια... Ρωτησε η Χαρα.
-Ναι ειναι...μα ειναι τα μονα που έχουν και ειναι ευγνωμων για αυτό. Ειπε η γιαγια.

Η Χαρα χαμηλωσε το βλεμμα και ψιθύρισε στην Μαιρη...
-Μαιρη μου εχουμε τοσα παιχνιδια που δεν παιζουμε...να τα δωσουμε σε παιδακια που δεν εχουν?
Η Μαιρη εγνεψε ναι με ματακια βουρκωμενα και η γιαγια χαμογελασε ικανοποιημενη...
Τα εγγονακια της ειχαν μολις γνωρισει την ΕΥΓΝΩΜΟΣΎΝΗ!

-Γιαγια? Να διαλεξω κι εγω μια ρυτιδα??? Ρωτησε η Μαιρη θέλοντας να συνεχισουν το μαγικο τους ταξιδι!
-Διαλεξε Μαιρη μου...ειπε η γιαγια κι εσκιψε για να αγγιξει το προσωπο της η Μαιρη.
-Να αυτη εδω...τι ιστορια κρυβει? Ρωτησε χαιδευοντας το προσωπο της γιαγιας της.
-Ω μα βεβαια...αυτη ειναι η ρυτιδα της ΥΠΟΜΟΝΉΣ! Θελετε να την γνωρισετε???
-Ναιαιαιαι!!!! Φωναξαν ολο χαρα τα τεσσερα εγγονακια.
Πιαστηκαν χερακι χερακι εκλεισαν ματακια καιαιαι τσουπ...βρεθηκαν εξω απο ενα νοσοκομειο.

-Γιαγια τι κανουμε εδω? Ρωτησε η Μαιρη δυσαρεστημένη...εδω δεν ειναι μερος για παιδακια.
-Εδω μενει η ΥΠΟΜΟΝΉ καρδια μου...ειπε η γιαγια.
Μπροστα τους περασαν μια μαμα με την κορη της..η μικρη την τραβουσε απο το χερι και εκλαιγε! Η μαμα χαμηλωσε στο υψος της μικρης και την ρωτησε ηρεμα:
-Γιατι κλαις?
-Γιατι θελω ΤΩΡΑ να παμε στην παιδικη χαρα ΤΩΡΑ!!!!! ειπε κλαιγοντας η μικρη.
-Μα σου εξηγησα αγαπη μου πως πρεπει να επισκεφτούμε την κορη μιας φιλης μου στο νοσοκομείο και μετα θα παμε στην παιδικη χαρα. Απαντησε η μαμα.
-ΟΧΙ ΤΩΡΑ ΘΕΛΩ ΤΩΡΑ!!!!!! Επεμενε η μικρη.
-Παμε να δουμε το κοριτσακι και σου υποσχομαι πως θα μεινουμε περισσοτερη ωρα στην παιδικη χαρα!!! Ειπε η μαμα.
-Ωχου καλα...παμε αλλα μονο για δυο λεπτα!!!! Απαντησε νευριασμενη η μικρουλα.
Η γιαγια και τα εγγονακια ηταν ηδη μεσα στο δωματιο του νοσοκομειου οταν μπηκαν η μαμα και η ανυπομονη κορη της.
Εκει ηταν ενα μικρο κοριτσακι πολυ αρρωστο και τοσο χλωμο...μα με ενα μεγαλο χαμογελο!
Η μικρη ανυπομονη τραβηξε το χερι της μαμας της και ψιθύρισε:
-Μαμα...γιατί χαμογελαει???? Ειναι αρρωστη και κλεισμενη σε ενα δωματιο.

Το αρρωστο κοριτσακι την ακουσε.
-Χαμογελαω γιατι τωρα ξερω ποσο τυχερη ημουν...ειχα οσα ηθελα...οτι ηθελα...μα δεν ειχα την υπομονη να τα ευχαριστηθω οπως επρεπε...παντα βιαζομουν..παντα ανυπομονουσα. Οτι ηθελα το ηθελα ΤΩΡΑ.
Τωρα λοιπον εχω μονο αυτο το παραθυρο του νοσοκομειου να κοιτω εξω το χιονι που πέφτει και με υπομονη να περιμενω να γινω καλα για να φτιαξω εκει εξω εναν χιονανθρωπο με τους φιλους μου! Ειπε το αρρωστο κοριτσακι...
Η μικρη σταματησε να τραβα το χερι της μαμας της πια και ειπε..
-Μαμα...ας μη παμε σημερα στην παιδικη χαρα..ας μεινουμε λιγο ακομα εδω..μπορω να περιμενω ως αυριο..

-Γιαγια μου..δεν θα σε ξαναρωτησω χιλιες φορές ποτε θα ειναι ετοιμη η πιτα...το υποσχομαι...Και ξερεις κατι..αγαπω αυτη την ρυτιδα σου...μου εμαθε την ΥΠΟΜΟΝΗ! Ειπε χαμογελωντας η Μαιρη!

-Γιαγιααααα γιαγιουλαααα....η σειρα μου να διαλεξω ρυτιδα!!!! Ειπε ο Ανδρεας!
Η γιαγια έσκυψε στο υψος του εγγονου της...
-Διαλεξε καρδια μου...
-Αυτη γιαγιουλα που μοιαζει με χαμογελο!!!! Ειπε.
Ο μικροτερος εγγονός ο Ραφαηλ μπουσουλησε στα ποδια της γιαγιας και τραβηξε την ποδιά της!
-Ελα να διαλεξεις κι εσυ μικρουλη μου..ειπε η γιαγια και τον πηρε στην αγκαλια της!
Ο Ραφαηλ χάιδεψε μια ρυτιδα και ειπε..
-Ρυτιδουλα...κλαιει...
-Οχι ψυχη μου...δεν κλαιει! Ειπε η γιαγιά.
Η ρυτιδα που διαλεξε ο Ανδρεας ειναι ο ΣΕΒΑΣΜΌΣ  και εσυ διαλεξες την ΠΊΣΤΗ.
Ετοιμοι να γνωρισουμε την ιστορια τους??? Ρωτησε η γιαγια.

Για τελευταια φορα τα εγγονακια πιαστηκαν χερακι χερακι εκλεισαν ματακια καιαιαι τσουπ....βρέθηκαν εξω απο μια εκκλησία.
Το χιονι ειχε καλυψει τα παντα...εκει διπλα απο ενα δεντρο ειχε κουρνιασει ενα μικρο αγορακι με το σκυλακι του...ετρεμαν κι οι δυο απο το κρυο! Το αγορακι ειχε σκεπασει με το κασκολ του τον σκυλακο και προσπαθουσαν αγκαλιασμενοι να ζεσταθούν...
-Γιαγια γιατι ειναι μονο του στο κρυο το παιδακι? Που ειναι η μαμα του? Ρωτησε ο Ανδρεας...
-Δες Ανδρεα μου και θα καταλαβεις...

Φωνες ακουστηκαν ξαφνικα...
"Φυγε βρωμιαρη","Δεν εχεις μανα","Φορας σκισμενα ρουχα","Φυγε".
Ηταν παιδια με ακριβα ζεστα ρουχα που εδιωχναν το φτωχο αγορακι και το σκυλακι του πετωντας τους μπαλες απο χιονι...

-ΓΙΑΓΙΑΑΑΑΑ!!!! Φωναξε ο Ανδρεας Γιατι φερονται ετσι στο παιδακι????? Τι φταιει που ειναι φτωχο???? Ρωτησε λυπημενος...
-Αυτα τα παιδακια δεν εχουν γνωρισει τον ΣΕΒΑΣΜΟ Ανδρεα μου...του ειπε κλείνοντας του το ματι...
-Καταλαβα γιαγια μου...δεν θα κοροιδεψω ξανα ποτε κανενα παιδακι ουτε και ζωακι...θα μπορουσα να ημουν εγω στην θεση τους...ειπε κι αγκαλιασε σφιχτα την γιαγια του... Κι εκεινη του εδωσε ενα μεγαλο φιλι!
-Και τωρα ηρθε η ωρα να γνωρισουμε την ΠΊΣΤΗ...ειπε η γιαγια αγκαλιαζοντας τον μικρουλη Ραφαηλ! Δειτε....

Τα παιδια συνεχιζαν να πετουν χιονι στο φτωχο αγορακι και στο σκυλακι του...το αγορακι εκλαιγε και παρακαλουσε τον Θεο να τον αφησουν ησυχο...
Ξαφνικα ενα απο τα παιδια παραπατησε και πέφτοντας χτυπησε το ποδι του..
Αρχισε να κλαιει...τοτε τα υπολοιπα παιδια σταμάτησαν να πετουν χιονι στο φτωχο αγορακι κι αρχισαν να κοροιδευουν τον φιλο τους ωσπου τον παρατησαν εκει κι εφυγαν.
Το αγορι συνεχισε να κλαιει..
Το φτωχο παιδακι έτρεξε κοντα του να τον βοηθησει μα το αγορι το εδιωχνε...
Εκεινος ομως δεν εφυγε τον κουβαλησε μεσα στην εκκλησια οπου και βρισκονταν οι γονεις του αγοριου...Εκείνοι ρωτησαν τι συνεβη..
Το φτωχο αγορακι δεν εβγαλε μιλιά. Δεν ηθελε να εχει μπλεξιματα το αγορι. Ειχε αλλωστε συνηθίσει να του φερονται ασχημα.
Το αγορακι ομως κλαιγοντας ειπε ολη την αληθεια και ζητησε μετανιωμενο συγνωμη απο το φτωχο αγορακι...
Το αγορακι χαμηλωσε τα ματια πηρε τον σκυλακο του κι εφυγαν για να βρουν ενα μερος να περασουν την νυχτα...

Ξαφνικα ακουσε να τον φωνάζει κάποιος πισω του...Ηταν ο μπαμπας του παιδιου που βοηθησε.
-Μικρε μου που πας? Εχεις που να μεινεις?
-Οχι κυριε...Απαντησε το αγορακι λυπημενο..
-Τοτε ελα μαζι μου...περισσευει ενα ζεστο δωματιο και φαγητο...τι λες? Ειπε ο αγνωστος κυριος.
Ο μικρος δεν πιστευε στα αυτια του!!!!
-Μα κυριε...εγω δεν εχω τιποτα! Μονο τα ρουχα που φοραω και τον σκυλο μου! Δεν εχω τιποτα να σας δωσω!
-Κι ομως...εχεις! Κατι σπανιο...κατι που καποτε ειχα κι εγω μα μεγαλωνοντας το εχασα κι ετσι ετσι δεν καταφερα να το μαθω στον γιο μου....εχεις ΠΊΣΤΗ!!! Κι αυτο ειναι το πολυτιμότερο απο ολα τα πλουτη του κοσμου!!!!
-Δεν το πιστευω αυτο που συμβαινει....ειπε ο μικρος κλαιγοντας απο χαρα...
-Να το πιστεψεις....ειναι Χριστουγεννα μικρε μου...γινονται θαυματα!!!! Ειπε ο κυριος και κρατώντας τον απο το χερι μπηκαν στην εκκλησια να ζεσταθουν....

Ο μικρουλης Ραφαηλ χωθηκε στην αγκαλια της γιαγιας του και ειπε γλυκα:
-Θαυμα γιαγια μου...χαιδευοντας το προσωπο της... Κι εκεινη δακρυσε...
-Μα κατι ακουγεται απο μακρια...το κουδουνι του φουρνου!!!! Ειναι ετοιμη η πιτα!!!! Γυριζουμε πισω!!!! Ειπε ενθουσιασμενη!!!!
Εκλεισαν ματακια και τσουουουπ...βρεθηκαν και παλι μπροστα απο το τζακι της γιαγιας!
Εκεινη την ωρα ανοιξε η πορτα και μπηκε ο παππους!
-Παππουουου!!!! Φωναξαν τα τεσσερα εγγονακια κι ετρεξαν στην αγκαλια του!!!!
-Τι κανατε οσο ελειπα? Ρωτησε ο παππους.
-Ε...εμεις...χαιδευαμε τις ρυτιδες της γιαγιας...ειπαν με μια φωνη χαμογελώντας πονηρα!!!!

-Πιτουλα κανεις?????? Ρωτησε η γιαγια που βγαζοντας την πιτα απο τον φουρνο μοσχοβολησε ολο το σπιτι!!!!!

Τελος🌟

Το παραμυθι της σιωπής

 Το παραμυθι της Σιωπης...

"Μια φορα κι εναν καιρο...μεσα σε μια κλειδωμενη ντουλαπα,που βρισκοταν στο τελευταιο δωματιο του διαδρομου,στο σπιτι με τα πολλα παραθυρα,υπηρχε μια βαλιτσα....
Θα αναρωτιεστε τι το σημαντικο εχει μια βαλιτσα σε μια ντουλαπα...θα καταλαβετε παρακατω...

Ηταν νυχτα οταν και παλι ακουστηκε ο γνωστος ηχος οπως καθε βραδυ τετοια ωρα...
Το κλειδι στην κλειδαροτρυπα της ντουλαπας γυριζε...μονο του!!! Αληθεια σας λεω...κανεις δεν το αγγιζε!!!
Το φυλλο της ντουλαπας ανοιξε αργα αργα και στην ακρη του φανηκε ενα τοσοδουλικο χερακι...κι υστερα εμφανιστηκε ενα μικρο κοριτσακι...
Μα τι στο καλο εκανε μεσα στην ντουλαπα???

Ολη αυτη την ωρα κατω απο τα σκεπασματα στο κρεβατι που βρισκοταν απεναντι απο την ντουλαπα,κρυφοκοιτουσε η κοπελα στην οποια ανηκε το δωματιο...
Κρατουσε την ανασα της οπως καθε βραδυ,δεν ηθελε να τρομαξει βλεπετε την μικρη της επισκεπτρια...
Το μικρο κοριτσακι αφου αγγιξε με τα μικρα της δακτυλακια σχεδον καθε τι στο δωματιο,χαμογελασε θαρρεις κι ανακαλυψε εναν νεο κοσμο...
Για λιγο σταθηκε ακινητη..κοιταξε καλα καλα το κρεβατι..πλησιασε και σηκωσε τα σκεπασματα...
Και τοτε αντικρυσε την κοπελα που κρυβοταν κατω απο αυτα!!!!
Τρομαγμενη κρυφτηκε γρηγορα ξανα μεσα στην ντουλαπα...
Η κοπελα σηκωθηκε πια..και με γλυκια φωνη παρακαλεσε το μικρο κοριτσακι να βγει.
Μα δεν πηρε απαντηση.
Τοτε αποφάσισε να ανοιξει την ντουλαπα...
Μα τι παραξενο!!! Δεν ηταν μεσα!!! Μα αφου την ειδε με τα ματια της να μπαινει!!!!
Εβγαλε ενα ενα τα ρουχα μηπως κρυβόταν μεσα τους...οταν τα ειχε βγαλει πια ολα ανακαλυψε πως πισω απο ολα αυτα υπηρχε μια παλια ξεχασμενη βαλιτσα...
"Αδυνατον"σκεφτηκε...
"Αδυνατον να ζει εκει μεσα.." ειπε ψιθυριστα και γονατισε μπροστα απο την μικρη βαλιτσα..
Με τα χερια της να τρεμουν την ανοιξε προσεκτικα..το κοριτσακι ηταν κουλουριασμενο αγκαλια με ενα μικρο αρκουδακι και εσφιγγε τα ματακια του για να μην ανοιξουν...
Η κοπελα δεν ηξερε τι να κανει..
Ενα κοριτσακι ζουσε μεσα στην ντουλαπα της!!!

Χαιδεψε απαλα τα μαλλακια της μικρουλας κι εκεινη μαζευτηκε πιο πολυ..
Ηταν φανερο πως το μικρο κοριτσι φοβοταν...μα γιατι?
"Μη φοβασαι..θελω μονο να μαθω ποια εισαι..δεν νομιζεις πως πρεπει να ξερω ποια μενει μεσα στην ντουλαπα μου?" ρωτησε τρυφερα η κοπελα..
"Εγω εμενα παντα εδω." ειπε χαμηλοφωνα το κοριτσακι..
Η κοπελα σαστισε..
"Τι εννοεις? Εμενες παντα μεσα στην ντουλαπα μου? Πως σε λενε?" ρωτησε..
"Με λενε Σιωπη" ειπε το κοριτσακι..."εγω ημουν παντα εδω"..

Καπου εδω πρεπει να σας πω μια μικρη λεπτομερεια..η κοπελα που εμενε στο δωματιο ειχε προσφατα μετακομισει σε αυτο...
"Μονη????" ρωτησε η κοπελα.
"Οχι...οχι μονη..ηταν κι Εκεινη εδω. Μα εφυγε. Κι εσυ θα φυγεις. Σωστα?" Ρωτησε η Σιωπη που φαινοταν να ξερει απο πριν την απαντηση.
"Ποια ειναι Εκεινη?" ρωτησε η κοπελα.
Η Σιωπη εκλεισε τα αυτια της με τα χερακια της..η κοπελα δεν θελησε να την πιεσει..
"Σιωπη μου...εγω ειμαι η Αγαπη!" ειπε γλυκα και εβγαλε τα χερακια της απο τα αυτια της.."θελεις να κοιμηθουμε μαζι αποψε?"
Η Σιωπη ανοιξε καλα καλα τα ματακια της και χαμογελασε.
"Μαζι???" ρωτησε.
"Μαζι...κι αν το θες θα σου διηγηθω το αγαπημενο μου παραμυθι!"
Η Σιωπή εβαλε το χερακι της μεσα στο χερι της κοπελας και σηκώθηκε.
Ξαπλωσαν στο κρεβατι και η Αγαπη κρατωντας την Σιωπη αγκαλια αρχισε να αφηγειται το παραμυθι της...

*Ηταν καποτε μια κοπελα που ηθελε οσο τιποτα στον κοσμο να μοιρασει την αγαπη που μαζευε για χρονια στην μικρη της βαλιτσα...Ετσι αποφασισε να ταξιδεψει κι οποτε συναντουσε καποιον που ειχε αναγκη απο αγαπη ανοιγε την βαλιτσα της εβγαλε λιγη και του την χαριζε..
Καποτε συναντησε Εκεινη. Ηταν σκυθρωπη.
"Σιγουρα κι αυτη χρειαζεται αγαπη.." σκεφτηκε κι εβγαλε ενα αρκετα μεγαλο κομματι απο την βαλιτσα της για να της το προσφερει.
Μα η σκυθρωπη κυρια γυρισε την πλατη της κι εφυγε.
"Ποιος γυρναει την πλατη στην αγαπη?" αναρωτηθηκε..

Τα βηματα της την εβγαλαν σε ενα μονοπατι που οδηγουσε στο τελος του σε ενα μεγαλο σπιτι με πολλα παραθυρα.
Σε ενα απο αυτα ειδε ενα μικρο κοριτσακι να κοιταζει τον δρομο λυπημενο..
"Σιγουρα απο εδω θα εφυγε Εκεινη η σκυθρωπη κυρια" σκεφτηκε η κοπελα.
"Αυτο το σπιτι χρειαζεται ολη την αγαπη που εχω στην βαλιτσα μου!!!" ειπε αποφασισμενη.
Περπατησε ως την πορτα και την χτυπησε δυνατα τρεις φορες.
Ακουσε βηματα..κι υστερα η πορτα ανοιξε!
Μπροστα της εμφανίστηκε ενας πανεμορφος πριγκιπας που πισω του κρυβονταν δυο μικρες ντροπαλες πριγκιπισσες...
"Ηρθα να σας χαρισω ολη μου την αγαπη" ειπε ενθουσιασμενη!!!!

Ο πριγκιπας τα'χασε.
"Μπαμπα? Τι ειναι η αγαπη???" ρωτησαν με μια φωνη οι πριγκιπισσες.
" Τι ειναι η αγαπη?" ρωτησε κι ο πριγκιπας.
Η κοπελα τους κοιταξε λυπημενη.
"Αγαπη ειναι να μην εγκαταλειπεις ποτε αυτον που αγαπας..αγαπη ειναι να μη φευγεις..." τους απαντησε.
"Κι εσυ θελεις να μας δωσεις ολη σου την αγαπη??? Μα γιατι? Πως θα ζησεις χωρις αυτην???" ρωτησε ο πρίγκιπας.
" Εσεις πως θα ζησετε χωρις να την γνωρισετε ποτε?" ρωτησε η κοπελα.
Ο πριγκιπας απλωσε το χερι του και κρατησε τρυφερα το δικο της...
"Απο εκει που εφυγες θα λειπεις...ειμαι σιγουρος!" της ειπε..
"Κατι μου λεει πως εδω που ηρθα ελειπα πριγκιπα μου.." απαντησε η κοπελα..
Η μικρη πριγκιπισσα με τα μακρια σγουρα μαλλια πλησιασε την κοπελα και κοιτωντας την βαθια στα ματια την ρωτησε..
"Θα φυγεις κι εσυ οπως Εκεινη?"
"Ηρθα επιτελους σπιτι μου..κι εχω μαζι μου ολη την αγαπη του κοσμου..ηρθα για να μεινω πριγκιπισσα μου..αρκει να μου κρατας το χερι γιατι και για μενα ολο αυτο ειναι ενας καινουριος κοσμος.."
Η μικρη πριγκιπισσα επιασε το χερακι της κοπελας κι ολοι μαζι μπηκαν στο σπιτι με τα πολλα παραθυρα που ανοιξαν διαπλατα μετα απο πολυ καιρο και φως ελουσε καθε γωνια του!
Η μικρη πριγκιπισσα οδηγησε την κοπέλα στο δωματιο στο τελος του διαδρομου..
"Εδω κοιμοταν Εκεινη." ειπε λυπημενη.
"Εδω λοιπον θα κρυψουμε την αγαπη!!!" ειπε χαμογελαστη η κοπελα.
Κι ανοιξε την ντουλαπα απεναντι απο το κρεβατι και έβαλε μεσα την βαλιτσα της.
"Και τωρα?" ειπε η πριγκιπισσα. "Θα αφησουμε κρυμμενη την αγαπη?"
"Πριγκιπισσα μου οταν νιωθεις μονη,οταν σε πνιγει η σιωπη,οταν θες μια αγκαλια..εγω θα ειμαι εδω..θα σε περιμενω παντα και μαζι θα βρισκουμε την αγαπη και θα την μοιραζομαστε. Εγω κι εσυ παντα θα ξερουμε που κρυβεται η αγαπη!!!" *

Η Αγαπη ειχε πια τελειωσει το παραμυθι οταν η Σιωπη νυσταγμενη την ρωτησε.
"Θα φυγεις κι εσυ οπως Εκεινη?"
"Αν φυγω ποιος θα μου θυμιζει που κρυβεται η αγαπη πριγκιπισσα μου?" απαντησε τρυφερα.
Η Σιωπη ειχε πια αποκοιμηθει χαμογελαστη...

Η Αγαπη βγηκε πατωντας στις μυτες των ποδιων της απο το δωματιο...
Απ'εξω την περιμενε ο πριγκιπας της..
"Κοιμηθηκε?" την ρωτησε.
"Κοιμηθηκε." απαντησε δακρυσμενη.
"Μην εγκαταλειπεις..θα τα καταφερεις να της θυμισεις που κρυβεται η αγαπη.."της ειπε..
"Αγαπη ειναι να μην εγκαταλειπεις ποτε αυτον που αγαπας πριγκιπα μου...ηρθα για να μεινω!" του απαντησε και πριν πανε στο δωματιο τους μισανοιξε την πορτα της Σιωπης και ψιθυρισε...
"Καληνυχτα πριγκιπισσα μου...και να θυμασαι εμεις οι δυο ξερουμε που κρυβεται η αγαπη..."


Τελος. 🌟

Ένα ζευγάρι φτερά αγγέλου..

Μια φορα κι εναν καιρο...
Το φεγγαρι βρηκε κρεμασμενα σε ενα αστερι ενα ζευγαρι φτερα αγγέλου...
Για μια στιγμη σαστισε...
"Τι στο καλο γυρευαν εκει φτερα απο εναν αγγελο?" αναρωτηθηκε...
Πλησιασε πιο κοντα...κοιταξε τριγυρω μα δεν ηταν πουθενα ο αγγελος...

"Αστερακι?Αστερακι ξυπνα!!!!" ειπε και σκουντηξε ελαφρα το μικρο αστερακι...
"Φεγγαρακι?" ψιθυρισε το Αστερακι αναμεσα σε χασμουρητό και τεντωμα...
"Τι θελεις και με ξυπν...Ααααααααα τι ειναι αυτο πανω μου??????" αρχισε να ουρλιαζει πριν ολοκληρωση την προταση του! Καταλαβε πως κατι παραξενο κρεμοταν απο πανω του και τρομαξε!
"Ηρεμησε Αστερακι! Ειναι μονο ενα ζευγαρι φτερα αγγέλου!" ειπε το Φεγγαρακι...
"Φτ...φτ...φτερα αγγέλου???? Μα τι παραξενο!!!!" ειπε το Αστερακι και συνεχισε "Φεγγαρακι μπορω να σου ζητησω μια χαρη?"
"Ναι φυσικα Αστερακι!"
"Μηπως μπορεις να παρεις επιτελους τα φτερα που κρέμονται μπροστά απο το προσωπο μου γιατι μου γαργαλουν την μυτουλα?????"
Το Φεγγαρακι ξεκαρδιστηκε...πηρε τα φτερα και τα κρεμασε στην ακρη του..

"Νομιζω πως πρέπει να βρουμε σε ποιον ανηκουν Φεγγαρακι μου τι λες? Ισως τα χρειαζεται"
"Εχεις δικιο Αστερακι,μα πως να βρουμε τον αγγελο σε ολακερο ουρανο?"
Το Αστερακι εμεινε για λιγο σιωπηλο...
"Το βρηκα!!!!" φωναξε ενθουσιασμενο... "Ρωτωντας!!!! Ρωτωντας θα βρουμε τον αγγελο!!! Αν χρειαστει θα ρωτησουμε ολα τα πλασματα του ουρανου!!! Θα τα καταφερουμε ακομα κι αν πρεπει να φτασουμε στο τελος του κοσμου!!!"
"Γενναιο και καλοκαρδο Αστερακι μου παντα θες να βοηθας τους αλλους...ενταξει λοιπον ας ξεκινησει το ταξιδι μας!!!" ειπε συγκινημενο το Φεγγαρακι...

Ετσι κι εγινε...Το Φεγγαρακι και το μικρο Αστερακι ξεκινησαν το ταξιδι τους με σκοπο να ανακαλυψουν σε ποιον ανηκουν τα φτερα...

Η πρωτη που συνάντησαν στον ουρανο ηταν η Συννεφουλα...

"Γεια σου Συννεφουλα!!!" ειπαν με μια φωνη το Φεγγάρι και το Αστερακι...
"Γεια σας!!! Πως κι απο'δω." απαντησε χαρουμενη η Συννεφουλα!
"Συννεφουλα θελουμε να σε ρωτησουμε κατι πολυ σημαντικο..." ειπε το Φεγγαρακι... "Σημερα βρεθηκαν κρεμασμενα πανω μου ενα ζευγάρι φτερα αγγέλου,μηπως ξερεις σε ποιον ανηκουν?" ρωτησε το Αστερακι...
"Δεν εχω ιδεα Αστερακι μου!!! Γιατι δεν τα κρατας για σενα?" απαντησε η Συννεφουλα...
"Ε...ε...ε...εγω? Φτερα αγγέλου??? Οοοοχι δεν τα αξιζω..."ψελλισε το Αστερακι...κι εγινε κατακοκκινο απο την ντροπη του...
"Νομίζω τα αξιζεις και με το παραπανω Αστερακι μου...Ποιος εμεινε να λαμπει ολη νυχτα μονο για μενα οταν φοβομουν το σκοταδι? ΕΣΥ!!!!" ειπε η Συννεφουλα...
"Εκανα οτι θα εκαναν ολοι!" απαντησε το Αστερακι..."Ελα Φεγγαρακι...ας συνεχισουμε το ταξιδι μας..."
"Χιλια τ'αστερια του ουρανου μα μονο ΕΣΥ με βοηθησες...να το θυμασαι...!" ειπε η Συννεφουλα "καλο σας ταξιδι..."

Καθως εφευγαν συναντησαν την Σταλιτσα!

"Γεια σου Σταλιτσα!!! Μηπως ξερεις σε ποιον ανηκουν αυτα τα φτερα αγγέλου???" ρωτησε ανυπομονα το Αστερακι...
"Γεια σου Αστερακι γεια σου κι εσενα Φεγγαρακι!!! Φτερα αγγέλου? Τι παραξενο! Πως βρεθηκαν? Που?" ρωτησε ολο περιεργεια η Σταλιτσα!
"Ηταν κρεμασμενα πανω μου...φαινεται τα αφησε καποιος αγγελος οσο κοιμομουν..." απαντησε το Αστερακι...
"Αναρωτηθηκες μηπως τα αφησε για σενα?" ρωτησε η Σταλιτσα και τα μικρα της ματακια με τις μεγαλες βλεφαριδες ανοιξαν διαπλατα!!!
Το Φεγγαρακι και το Αστερακι κοιταχτηκαν καλα καλα...
"Για μενα????"ρωτησε ξαφνιασμενο το μικρο Αστερακι "ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ!!!" ειπε με σιγουρια "Δεν εχω κανει κατι τοσο σημαντικο ωστε να αξιζω τα φτερα ενοε αγγέλου Σταλιτσα μου...

"Τοτε ποιος με βοηθησε να φτασω στην Συννεφουλα οταν χαθηκα στον ουρανο κι εμεινα μονη? Ποιος με πηγε κοντα της πριν με παρασυρει ο αερας??? ΕΣΥ!!!" απαντησε η Σταλιτσα...
"Εκανα οτι θα εκανε ο καθενας Σταλιτσα μου.." απαντησε το Αστερακι χαμηλωνοντας τα ματακια του απο ντροπη...
"Χιλια αστερια ηταν εκει ΜΟΝΟ ΕΣΥ με βοηθησες..." Απαντησε η Σταλιτσα...

"Φεγγαρακι μου συνεχιζουμε το ταξιδι μας?"ρωτησε το Αστερακι φανερα στεναχωρημενο..."φοβαμαι πως δεν θα βρουμε τον αγγελο μας..."
"Να συνεχισουμε Αστερακι μα...."διστασε το Φεγγαρακι...
"Τι συμβαινει?" ρωτησε το Αστερακι..
"Να αρχιζω να πιστευω πως ισως πρεπει να κρατησεις εσυ τα φτερα Αστερακι μου..."
"ΚΙ ΕΣΥ ΛΕΣ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ?????" ρωτησε θυμωμενο το μικρο μας Αστερακι "Μα τι παθατε ολοι πια???? Στο λεω κι εσενα λοιπον πως δεν εχω κανει κατι ωστε να αξιζω φτερα αγγέλου Φεγγαρακι!!!!"

"Κι ομως....οπως ολους ετσι κι εμενα οταν σε χρειαστηκα με βοηθησες...θυμασαι?" ρωτησε το Φεγγαρακι..."ποιος εμεινε μαζι μου να μη νιωθω μοναξια οταν με σκεπασαν τα συννεφα? ΜΟΝΟ ΕΣΥ!"
"Εκανα οτι θα εκανε ο καθενας Φεγγαρακι μου..." απαντησε θλιμμενα το Αστερακι...
"Χιλια αστερια ηταν στον ουρανο και ΜΟΝΟ ΕΣΥ εμεινες διπλα μου Αστερακι μου..." απαντησε το Φεγγαρακι...
"Σας βοηθησα λετε...ολους τους βοηθαω λετε... Μα να που δεν μπορω να βοηθησω τον αγγελο να βρει τα φτερα του και να πεταξει ξανα..." ειπε το Αστερακι κι ενα δακρυ κυλησε απο τα ματακια του κι επεσε απο τον ουρανο...

Τοτε εμφανιστηκε ξαφνικα μπροστα τους ενας πανεμορφος αγγελος με ολολευκα φτερα!!!

"Αγγελε επιτελους σε βρηκαμε!!! Εχω τα φτερα σου!!! Σε βρηκαμε!!!!" φωναξε χαρουμενο το μικρο Αστερακι!!!!
"Αστερακι...." προσπαθησε να το διακοψει το Φεγγαρακι...
"Φεγγαρακι μου τα καταφεραμε βρηκαμε τον αγγελο!!!!!" συνεχισε να μιλαει το Αστερακι...
"Αστερακι μου ο αγγελος φοραει ηδη φτερα...δες...." απαντησε το Φεγγαρακι...

Πραγματι ο αγγελος φορουσε φτερα...
Το Αστερακι σταθηκε λυπημενο και σιωπηλο...

"Μακαρι να ηταν δικα σου τα φτερα...." ειπε το Αστερακι κοιτωντας τον αγγελο δακρυσμενο...
"Τωρα που θα βρω αυτον που του ανηκουν...? Που?" ρωτησε κλαιγοντας...
"Τον εχεις ηδη βρει Αστερακι μου...τα φτερα ειναι εκει οπου ανηκουν..." ειπε ο αγγελος με την γλυκιά φωνη του...
"Μα...." το Αστερακι δεν καταλαβαινε τιποτα πια..."Σε ποιον ανηκουν? Σε ποιον?" ρωτησε...
"Δεν καταλαβαινω αγγελε μου...Σε ποιον ανηκουν τα φτερα?"

-Τα φτερα ανηκουν σε εκεινον που εμεινε ολη νυχτα να λαμπει για να μη φοβαται η Συννεφουλα...ανηκουν σε εκεινον που βοηθησε την Σταλιτσα να γυρισει πισω οταν χαθηκε...ανηκουν σε εκεινον που δεν αφησε μονο το Φεγγαρακι...Ανηκουν σε εκεινον που με βοηθα χωρις να το ξερει...." απαντησε ο αγγελος...
"Εκανα οτι θα εκανε ο καθενας" απαντησε το Αστερακι σιγανα...
"Μα πως σε βοηθαω εγω? Εγω δεν σε ξερω..." ειπε ξαφνιασμενο το Αστερακι...

"Χιλια αστερια στον ουρανο και ΜΟΝΟ ΕΣΥ εφτασες στην ακρη του κοσμου για να μου φερεις τα φτερα μου...
Χιλια αστερια....
Σε χιλια αστερια αφησα απο ενα ζευγαρι φτερα...αλλοι τα πεταξαν..αλλοι τα κράτησαν διχως να τα αξιζουν...μα εσυ? ΕΣΥ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΕΣΥ μου τα εφερες πισω..
Δεν εκανες οτι θα εκανε ο καθενας...
Ποτε...
Παντα εκανες αυτο που ενιωθε σωστο η καρδια σου...
Ρωτας πως με βοηθησες...Με βοηθας καθε φορα που κρατας το χερακι καποιου που εχει αναγκη...
Γι'αυτο αξιζεις τα φτερα ενος αγγελου..." ειπε ο αγγελος και φορεσε τα φτερα στο μικρο μας Αστερακι...

"Συνεχισε να εισαι ο εαυτος σου μικρο μου Αστερακι...να αφηνεις παντα λιγη καλοσυνη απο οπου περνας...
Και να θυμασαι....
Δεν το κανει ο καθενας..." ειπε ο αγγελος και χαθηκε στον ουρανο.....


Τελος🌟