Το Άσχημο Παπάκι

 Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα κρεβατάκι...ας το ονομάσουμε Άσχημο Παπάκι!
 Το'χαν παραπεταμένο στης σκοτεινής αποθήκης μια άκρη..μα όσο κι αν στεναχωριόταν δεν σταματούσε λεπτό να ονειρεύεται! Ήξερε πως κάποτε θα υπάρξει ένα παιδάκι που θα κοιμάται ευτυχισμένο πάνω σε αυτό..

 Ήταν βράδυ όταν από μια χαραμάδα στο ταβάνι μπήκαν δύο φωτεινές μπαλίτσες!!!
-Μα τι στο καλό είναι αυτά??? Αναρωτήθηκε το Άσχημο Παπάκι...
 Σιγά σιγά οι φωτεινές μπαλίτσες έρχονταν όλο και πιο κοντά του...και τότε φάνηκε πραγματικά τι ήταν...!!! Ήταν δυο μικροσκοπικες νεραϊδούλες!!!!
 Το Άσχημο Παπάκι έτριψε τα ματάκια του μη μπορώντας να πιστέψει αυτό που έβλεπε!
 Οι νεραϊδούλες είχαν πια κατέβει από το ταβάνι και είχαν στρογγυλοκαθίσει πάνω στο κρεβατάκι μας κι άρχισαν την κουβεντούλα!

-Ωραίαααααα...ήρθαμε λοιπόν...και τωρα τι? Ρωτησε η νεραϊδα των δοντιών!
-Τι τώρα τι? Τώρα ψάχνουμε!!!! Απαντησε η νεραϊδα Ονειροπαρμένη!
-Ονειροπαρμένη αχ Ονειροπαρμένη μου!!! Ακούς εδώ κι εγώ δεν ξέρω ποσά βράδια κάποιον να κλαίει και να μουρμουράει...Ήρθαμε λοιπόν να βρούμε τον γκρινιάρη σου να τον βοηθήσουμε!!! ΑΛΛΑ με τόσα πράγματα εδώ μέσα θα πρέπει να παίξουμε "Που είναι που είναι ο γκρινιάρης ψάξε ψάξε δεν θα τον βρεις" για να τον βρούμε!!!!
-Καθεσαι επανω μου!!!!!!!!!! Απάντησε το Άσχημο Παπάκι φανερά θυμωμένο από τα λόγια της μικρής νεραϊδούλας των δοντιών!
-Να'τος ο γκρινιάρης μου!!!!! Φώναξε ενθουσιασμένη η Ονειροπαρμένη!
-Τελικά όντως υπήρχε ένας γκρινιάρης...για δες! Είπε η νεραϊδα των δοντιών!
-ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΓΚΡΙΝΙΆΡΗΣ!!!!!!! Φωναξε το Άσχημο Παπάκι!!!!
-Ε?ναι ναι δεν είσαι!!! Αχ πόσο χαρούμενη είμαι που βρήκαμε τον γκρινιάρη!!!!! Ειπε η Ονειροπαρμένη χοροπηδώντας!!!!

-Πφφφφφφφφφφ.....Στραβομουτσούνιασε το Άσχημο Παπάκι!
-Πες μας τι συμβαίνει γκρινιάρη γιατί σε ακούμε να μουρμουράς κάθε βράδυ? Ρώτησε η νεραϊδα των δοντιών.
-Το όνομα μου είναι Άσχημο Παπάκι κι όχι γκρινιάρης!!!!!!!!
-Εγώ είμαι η νεραϊδα των δοντιών και από'δω η αδερφή μου η Ονειροπαρμένη!
-Ωχ!!!!! Ήρθατε να μου πάρετε τα δόντια?????? Ρώτησε τρομαγμένο το κρεβατάκι!

-Γιατί έχεις δόντια.....????????? Ρώτησε η Ονειροπαρμένη.
-Οχι! ΑΛΛΑ αν είχα?????
-Γκρίνιααααααααααα....μουρμούρισε η νεραϊδα των δοντιών.
-Δεν είμαι γκρινιάρηηηηηηηηηηης!!!!!!
-Ωωωωωωωω σταματήστε πια εσείς οι δύο!!!! Αδερφούλα άσε πια ήσυχο τον γκρινιάρηηηηη!!!! Ειπε η Ονειροπαρμένη.
-Πφφφφφφφφ.....ξεφύσηξε το Άσχημο Παπάκι. Έμπλεξα με αυτές θα με τρελάνουν!!!!

-Λοιπόν θα μας πεις τι σου συμβαινει? Ρώτησαν με μια φωνή οι νεραϊδούλες.
-Κοιτάξτε γύρω σας και πείτε μου τι βλέπετε?

 Οι νεραϊδούλες κοίταξαν τριγύρω τους...η αποθήκη ήταν γεμάτη με παλιά παιχνίδια και πράγματα...κι όλα έμοιαζαν τόσο μα τόσο λυπημένα...
-Τι έπαθαν ολα αυτά τα παιχνίδια?
-Τα βαρέθηκαν...απάντησε το κρεβατάκι..όπως κι εμένα...
-Τα βαρέθηκαν? Τι σημαίνει αυτό? Ρώτησε η Ονειροπαρμένη.
-Γιατί δεν τα ρωτάς? Είπε το κρεβατάκι κι έδειξε τα παιχνίδια...
 Πράγματι οι νεραϊδούλες πέταξαν πάνω από όλα τα παιχνίδια της αποθήκης...η Ονειροπαρμένη σταμάτησε μπροστά από μια πανέμορφη κουκλίτσα με ξανθά μαλλάκια και γαλάζιο φορεματάκι...

-Κουκλίτσα μου γιατί είσαι εδώ κάτω? Γιατί δεν κάνεις χαρούμενο κάποιο παιδάκι?
-Με βαρέθηκαν...απάντησε η κουκλίτσα... Πάλιωσα...
-Μα τι στο καλό σημαίνει σε βαρέθηκαν και πάλιωσες???? Ρώτησε η νεράϊδα των δοντιών.
-Κάποτε ήμουν πολύ όμορφη...ήμουν πιο όμορφη κουκλίτσα στην βιτρίνα του παιχνιδάδικου...όλα τα κοριτσάκια που περνούσαν με κοιτούσαν με θαυμασμό! Ώσπου μια μέρα ένα από αυτά τα κοριτσάκια μπήκε στο παιχνιδάδικο μαζί με την μαμά του και με αγόρασε... Ζήσαμε τόσα μαζί...με χτένιζε,με έντυνε,με έπαιρνε μαζί της στις βόλτες...ήταν η καλύτερη μου φίλη...μέχρι που...
 Η κουκλίτσα σταμάτησε να μιλά...

-Συνέχισε κουκλίτσα μου...τι έγινε? Ρώτησαν οι νεραϊδούλες...
-Μια μέρα περνούσαμε έξω από το παιχνιδάδικο που κάποτε στόλιζα εγώ την βιτρίνα του και είδε μια άλλη κουκλίτσα καινούρια με λαμπερά μαλλιά και ολοκαίνουργο φόρεμα...και τότε έγινε αυτό που φοβάται κάθε κούκλα...με έδωσε στην μαμά της και την παρακαλούσε να της αγοράσει την κούκλα της βιτρίνας... Η μαμά της συμφώνησε αρκεί εγώ να έπαιρνα την θέση μου στην αποθήκη με τα παλιά παιχνίδια...

-Παλιά παιχνίδια????? Μα ησουν η καλύτερη της φίλη...απάντησε λυπημένη η Ονειροπαρμένη..οι καλύτερες φίλες δεν παλιώνουν..οι καλύτερες φίλες είναι για πάντα μαζί...

 Λίγο πιο πέρα η νεράϊδα των δοντιών στάθηκε μπροστά από το κρεβατάκι...
-Και εσύ κρεβατάκι γιατί είσαι εδώ κάτω στα σκοτεινά? Το ρώτησε.
-Πριν πολλά χρόνια γεννήθηκε ένα κοριτσάκι... Όταν ήρθε η ώρα να της φτιάξουν το δικό της δωμάτιο με αγόρασαν και με στόλισαν με μαλακά σεντόνια και πουπουλένια μαξιλάρια... Μαζί είδαμε τα πρώτα της όνειρα...ακομα θυμάμαι την μυρωδιά απο τα φρεσκολουσμένα μαλλάκια της...πάνω μου καθόταν κι έπαιζε με την κουκλίτσα που μιλά η Ονειροπαρμένη... Σε μένα έκρυψε το πρώτο της δοντάκι για έρθεις να το πάρεις εσύ... Ώσπου...έσπασε μια τάβλα μου...το χρώμα μου ξεθώριασε κι έχασα την ομορφιά μου.
Τότε άρχισε να λέει πως δεν θέλει να κοιμάται πάνω στο Άσχημο Παπάκι,εγώ κατέληξα στην αποθήκη και την θέση μου πήρε ένα ολοκαίνουργο κρεβατάκι..
-Μα εσύ ήσουν το κρεβατάκι της...ονειρευτήκατε μαζί..Απάντησε λυπημένη η νεράϊδα των δοντιών...
-Κι από τότε μένω εδώ μαζί με όλα τα παλιά της παιχνίδια...κι έχω μόνο ένα όνειρο...Θέλω να κάνω ακόμα ένα παιδάκι ευτυχισμένο πριν καταλήξω στα σκουπίδια..έχω τόση αγάπη ακόμα να δώσω...

-ΟΝΕΙΡΟΠΑΡΜΈΝΗΗΗΗΗΗ!!!!!!! Φώναξε η νεράϊδα των δοντιών... Έλα...ήρθε η ώρα να βοηθήσουμε!!!!!!!! Δεν μπορούμε να αφήσουμε στο σκοτάδι όλα αυτά τα παιχνίδια!!!! Έχεις νεραϊδόσκονη μαζι σου?????
-Ναι,ναι έχω!!!! Απάντησε η Ονειροπαρμένη!
-Ωραία ώρα για δουλειά!!!!!

 Οι μικρές νεραϊδούλες βρήκαν έναν παλιό εκτυπωτή και αρκετά φύλλα χαρτί! Έριξαν μπόλικη νεραϊδόσκονη και ξαφνικά ο εκτυπωτής άρχισε να τυπώνει και να εκτυπώνει φυλλάδια...τι φυλλάδια? Κάντε λίγη υπομονή να ξημερώσει και θα δείτε..........!!!!

 Ξημέρωσε πια...το κελάηδισμα των πουλιών ξύπνησε το μικρό κοριτσάκι που κοιμόταν στο δωμάτιο του πάνω απο την αποθήκη...
-Μαργαρίτααααα!!!! Έλα για πρωινό μικρή μου!!! Ακούστηκε η φωνή της μαμάς της...

 Η Μαργαρίτα πηγαίνοντας στην κουζίνα είδε μπροστά απο την εξώπορτα τα φυλλάδια...

-Μαμά,μας έριξαν φυλλάδια! Να τα δούμε???
-Ναι καρδιά μου γιατί όχι? Απάντησε η μαμά της!

 Τα κοίταξαν μαζί με τον μπαμπά και την μαμά της..τα φυλλάδια έγραφαν για ορφανοτροφεία,ιδρύματα και φτωχά παιδάκια που χρειάζονταν παιχνίδια,κρεβάτια κι ότι μπορούσε ο καθένας!
Κοιταχτήκαν μεταξύ τους και για λίγο δεν ακουγόταν λέξη...

-Μαμά μου!!!!!!!!! Όλα αυτά τα έχουμε εμείς!!!!!!!! Είπε ενθουσιασμένη η Μαργαρίτα. Μπαμπά πάμε!!!!!! Πάμε!!!! Πάμε!!!!!
-Που να πάμε Μαργαρίτα μου???? Ρώτησε ο μπαμπάς της όσο τον τραβούσε από το χέρι...

 -Πάμε να κάνουμε ευτυχισμένα όσα πιο πολλά παιδάκια μπορούμε μπαμπάαααα!!!!! Είπε η Μαργαρίτα τινάζοντας τα χεράκια της για να φύγει η Νεραϊδόσκονη απο τα φυλλάδια!

 Ακριβώς από κάτω τους...στην σκοτεινή αποθήκη ένα ένα τα παιχνίδια μαζί με το Άσχημο Παπάκι το κρεβατάκι μας έπαιρναν θέση μπροστά από την πόρτα χαμογελαστά.....!!!

Τέλος 🌟

Οι ρυτίδες της γιαγιάς

 Έξω ο ήλιος μόλις είχε ξυπνήσει,οι πρώτες ηλιαχτίδες έμπαιναν στην κουζίνα της γιαγιάς!
 Είχε σηκωθεί αξημερωτα να φτιάξει πίτα για τα εγγονάκια της! Ήταν ξεχωριστή μέρα σήμερα...όπως και κάθε μέρα που περνούσε μαζί τους!!!
 Εβαλε την πίτα στον φούρνο,την σταύρωσε για το καλο,έφτιαξε τα μαλλάκια της..ίσιωσε την ποδιά της και περίμενε ανυπόμονα να χτυπήσει το κουδούνι..όπως τα μικρά παιδιά προσμένουν τον Άγιο Βασίλη!!!
 Ώσπου μετά από λίγο επιτέλους ακούστηκε ο ήχος του κουδουνιού!!! Γελια και μικρές φωνουλες ακούγονταν στην σκάλα της γιαγιάς!
-Ηρθαν!!! Ειπε χαρούμενη. Καλως τα μου!!!! Εκείνα ετρεξαν και χωθηκαν στην αγκαλια της,που θαρρεις και καθε φορα μεγαλωνε ολο και πιο πολυ για να τα χωρεσει!!!
-Λοιπον αγαπες μου,η πιτα μας θελει μια ωρα για να ψηθει! Τι θελετε να κανουμε ως τοτε? Ρωτησε η γιαγια.
-Παραμυθι!!!! Ειπαν τα τεσσερα εγγονακια με μια φωνη!
Ετσι η γιαγια εκατσε στο σκαμνακι διπλα στο τζακι και τα εγγονακια καθισαν γυρω της κατω στο χαλι!
-Τι παραμυθι να πουμε? Την Κοκκινοσκουφιτσα? Τα 7 κατσικακια? Ρωτησε η γιαγια.
-Γιαγιουλα? Ρωτησε η Μαιρη...Τι γραμμουλες ειναι αυτες πλαϊ στα ματάκια σου? Ειπε κι αγγιξε τις ρυτιδες τις γιαγιας με τα μικρα χερακια της..
-Αυτες οι γραμμουλες λεγονται ρυτιδες Μαιρη μου και καθε μια κρυβει μια ιστορια! Ειπε η γιαγια.
Τα εγγονακια ειχαν μεινει με ανοιχτο το στομα!
-Πω πωωω ποσες ιστοριες!!! Ειπε ενθουσιασμενη η Χαρα! Αυτη? Αυτη εδω? Τι ιστορια κρυβει???? Ρωτησε κι αγγιξε μια ρυτιδα στο προσωπο της γιαγιας!
Η γιαγια χαιδεψε την βαθια της ρυτιδα κι ειπε...
"Κλειστε τα ματακια σας η ιστορια της ρυτιδας ξεκινα...."
Τα τεσσερα μικρα εγγονακια εκλεισαν με τα μικρα τους χερακια τα ματακια τους...
Δευτερολεπτα μετα ακουσαν και παλι την φωνη της γιαγιας να λεει:
"Ανοιξτε τα ματακια σας αγαπες μου..."
Οταν ανοιξαν τα ματακια τους δεν πιστευαν αυτο που εβλεπαν!!!!
Βρεθηκαν μπροστα απο ενα μικρο σπιτακι που δεν ειχαν ξαναδει!!! Χιονι υπηρχε παντου και απο το παραθυρο φαινονταν τα φωτακια του Χριστουγεννιατικου δεντρου!

-Γιαγιά τι κανουμε εδω? Ρωτησε η Χαρα.
-Ρωτησες τι ιστορια κρυβεται πισω απο την ρυτιδα που διαλεξες στο προσωπο μου...εδω μενει η ΕΥΓΝΩΜΟΣΎΝΗ...Αυτη μου χαρισε αυτη την ρυτιδα! Θελεις να την γνωρισεις?
-Ναι,ναι!!! Φωναξε ενθουσιασμενη η Χαρα!
-Ας μπουμε μεσα λοιπον! Απαντησε η γιαγια!

Τα τεσσερα εγγονακια πλησιασαν την πορτα του μικρου σπιτιού...
-Γιαγια να χτυπησουμε? Ρωτησε ο Ανδρεας.
-Ω,δεν ειναι απαραίτητο...απαντησε χαμογελώντας η γιαγια...Κρατηθειτε χερακι χερακι κλειστε ματακια καιαιαι......

Τσουπ!!!! Βρεθηκαν μεσα στο σπιτακι!!!!

Κοιτωντας τριγυρω τους καταλαβαν πως βρισκονταν στο σαλονι του σπιτιου...εκει ηταν δυο κοριτσάκια με τους γονεις τους.

-Γιαγια να παμε να παιξουμε με τα κοριτσάκια? Ρωτησε η Μαιρη.
-Ουτε μας βλεπουν,ουτε μας ακουν Μαιρη μου...Απαντησε η γιαγια.
-Τοτε τι ήρθαμε να κανουμε εδω? Ρωτησε η Χαρα.
-Να γνωρισετε την ΕΥΓΝΩΜΟΣΎΝΗ...Απαντησε η γιαγια.
Τα εγγονακια σωπασαν και παρακολουθουσαν ησυχα την φτωχη οικογενεια.
Καποια στιγμη ακουσαν την μαμα των μικρων κοριτσιων να λεει...
-Καρδουλες μου τι ειναι αυτα τα κουτια κατω απο το δεντρο? Ποιος να τα αφησε εκει αραγε???? Ρωτησε χαμογελώντας γλυκά!
Τα κοριτσακια ετρεξαν,πηραν απο ενα κουτι κι εσκισαν το περιτύλιγμα με τοση λαχταρα!!!!

-Γιαγια? Γιατί χαιρονται? Ειναι τοσο παλια και χαλασμενα αυτα τα παιχνιδια... Ρωτησε η Χαρα.
-Ναι ειναι...μα ειναι τα μονα που έχουν και ειναι ευγνωμων για αυτό. Ειπε η γιαγια.

Η Χαρα χαμηλωσε το βλεμμα και ψιθύρισε στην Μαιρη...
-Μαιρη μου εχουμε τοσα παιχνιδια που δεν παιζουμε...να τα δωσουμε σε παιδακια που δεν εχουν?
Η Μαιρη εγνεψε ναι με ματακια βουρκωμενα και η γιαγια χαμογελασε ικανοποιημενη...
Τα εγγονακια της ειχαν μολις γνωρισει την ΕΥΓΝΩΜΟΣΎΝΗ!

-Γιαγια? Να διαλεξω κι εγω μια ρυτιδα??? Ρωτησε η Μαιρη θέλοντας να συνεχισουν το μαγικο τους ταξιδι!
-Διαλεξε Μαιρη μου...ειπε η γιαγια κι εσκιψε για να αγγιξει το προσωπο της η Μαιρη.
-Να αυτη εδω...τι ιστορια κρυβει? Ρωτησε χαιδευοντας το προσωπο της γιαγιας της.
-Ω μα βεβαια...αυτη ειναι η ρυτιδα της ΥΠΟΜΟΝΉΣ! Θελετε να την γνωρισετε???
-Ναιαιαιαι!!!! Φωναξαν ολο χαρα τα τεσσερα εγγονακια.
Πιαστηκαν χερακι χερακι εκλεισαν ματακια καιαιαι τσουπ...βρεθηκαν εξω απο ενα νοσοκομειο.

-Γιαγια τι κανουμε εδω? Ρωτησε η Μαιρη δυσαρεστημένη...εδω δεν ειναι μερος για παιδακια.
-Εδω μενει η ΥΠΟΜΟΝΉ καρδια μου...ειπε η γιαγια.
Μπροστα τους περασαν μια μαμα με την κορη της..η μικρη την τραβουσε απο το χερι και εκλαιγε! Η μαμα χαμηλωσε στο υψος της μικρης και την ρωτησε ηρεμα:
-Γιατι κλαις?
-Γιατι θελω ΤΩΡΑ να παμε στην παιδικη χαρα ΤΩΡΑ!!!!! ειπε κλαιγοντας η μικρη.
-Μα σου εξηγησα αγαπη μου πως πρεπει να επισκεφτούμε την κορη μιας φιλης μου στο νοσοκομείο και μετα θα παμε στην παιδικη χαρα. Απαντησε η μαμα.
-ΟΧΙ ΤΩΡΑ ΘΕΛΩ ΤΩΡΑ!!!!!! Επεμενε η μικρη.
-Παμε να δουμε το κοριτσακι και σου υποσχομαι πως θα μεινουμε περισσοτερη ωρα στην παιδικη χαρα!!! Ειπε η μαμα.
-Ωχου καλα...παμε αλλα μονο για δυο λεπτα!!!! Απαντησε νευριασμενη η μικρουλα.
Η γιαγια και τα εγγονακια ηταν ηδη μεσα στο δωματιο του νοσοκομειου οταν μπηκαν η μαμα και η ανυπομονη κορη της.
Εκει ηταν ενα μικρο κοριτσακι πολυ αρρωστο και τοσο χλωμο...μα με ενα μεγαλο χαμογελο!
Η μικρη ανυπομονη τραβηξε το χερι της μαμας της και ψιθύρισε:
-Μαμα...γιατί χαμογελαει???? Ειναι αρρωστη και κλεισμενη σε ενα δωματιο.

Το αρρωστο κοριτσακι την ακουσε.
-Χαμογελαω γιατι τωρα ξερω ποσο τυχερη ημουν...ειχα οσα ηθελα...οτι ηθελα...μα δεν ειχα την υπομονη να τα ευχαριστηθω οπως επρεπε...παντα βιαζομουν..παντα ανυπομονουσα. Οτι ηθελα το ηθελα ΤΩΡΑ.
Τωρα λοιπον εχω μονο αυτο το παραθυρο του νοσοκομειου να κοιτω εξω το χιονι που πέφτει και με υπομονη να περιμενω να γινω καλα για να φτιαξω εκει εξω εναν χιονανθρωπο με τους φιλους μου! Ειπε το αρρωστο κοριτσακι...
Η μικρη σταματησε να τραβα το χερι της μαμας της πια και ειπε..
-Μαμα...ας μη παμε σημερα στην παιδικη χαρα..ας μεινουμε λιγο ακομα εδω..μπορω να περιμενω ως αυριο..

-Γιαγια μου..δεν θα σε ξαναρωτησω χιλιες φορές ποτε θα ειναι ετοιμη η πιτα...το υποσχομαι...Και ξερεις κατι..αγαπω αυτη την ρυτιδα σου...μου εμαθε την ΥΠΟΜΟΝΗ! Ειπε χαμογελωντας η Μαιρη!

-Γιαγιααααα γιαγιουλαααα....η σειρα μου να διαλεξω ρυτιδα!!!! Ειπε ο Ανδρεας!
Η γιαγια έσκυψε στο υψος του εγγονου της...
-Διαλεξε καρδια μου...
-Αυτη γιαγιουλα που μοιαζει με χαμογελο!!!! Ειπε.
Ο μικροτερος εγγονός ο Ραφαηλ μπουσουλησε στα ποδια της γιαγιας και τραβηξε την ποδιά της!
-Ελα να διαλεξεις κι εσυ μικρουλη μου..ειπε η γιαγια και τον πηρε στην αγκαλια της!
Ο Ραφαηλ χάιδεψε μια ρυτιδα και ειπε..
-Ρυτιδουλα...κλαιει...
-Οχι ψυχη μου...δεν κλαιει! Ειπε η γιαγιά.
Η ρυτιδα που διαλεξε ο Ανδρεας ειναι ο ΣΕΒΑΣΜΌΣ  και εσυ διαλεξες την ΠΊΣΤΗ.
Ετοιμοι να γνωρισουμε την ιστορια τους??? Ρωτησε η γιαγια.

Για τελευταια φορα τα εγγονακια πιαστηκαν χερακι χερακι εκλεισαν ματακια καιαιαι τσουπ....βρέθηκαν εξω απο μια εκκλησία.
Το χιονι ειχε καλυψει τα παντα...εκει διπλα απο ενα δεντρο ειχε κουρνιασει ενα μικρο αγορακι με το σκυλακι του...ετρεμαν κι οι δυο απο το κρυο! Το αγορακι ειχε σκεπασει με το κασκολ του τον σκυλακο και προσπαθουσαν αγκαλιασμενοι να ζεσταθούν...
-Γιαγια γιατι ειναι μονο του στο κρυο το παιδακι? Που ειναι η μαμα του? Ρωτησε ο Ανδρεας...
-Δες Ανδρεα μου και θα καταλαβεις...

Φωνες ακουστηκαν ξαφνικα...
"Φυγε βρωμιαρη","Δεν εχεις μανα","Φορας σκισμενα ρουχα","Φυγε".
Ηταν παιδια με ακριβα ζεστα ρουχα που εδιωχναν το φτωχο αγορακι και το σκυλακι του πετωντας τους μπαλες απο χιονι...

-ΓΙΑΓΙΑΑΑΑΑ!!!! Φωναξε ο Ανδρεας Γιατι φερονται ετσι στο παιδακι????? Τι φταιει που ειναι φτωχο???? Ρωτησε λυπημενος...
-Αυτα τα παιδακια δεν εχουν γνωρισει τον ΣΕΒΑΣΜΟ Ανδρεα μου...του ειπε κλείνοντας του το ματι...
-Καταλαβα γιαγια μου...δεν θα κοροιδεψω ξανα ποτε κανενα παιδακι ουτε και ζωακι...θα μπορουσα να ημουν εγω στην θεση τους...ειπε κι αγκαλιασε σφιχτα την γιαγια του... Κι εκεινη του εδωσε ενα μεγαλο φιλι!
-Και τωρα ηρθε η ωρα να γνωρισουμε την ΠΊΣΤΗ...ειπε η γιαγια αγκαλιαζοντας τον μικρουλη Ραφαηλ! Δειτε....

Τα παιδια συνεχιζαν να πετουν χιονι στο φτωχο αγορακι και στο σκυλακι του...το αγορακι εκλαιγε και παρακαλουσε τον Θεο να τον αφησουν ησυχο...
Ξαφνικα ενα απο τα παιδια παραπατησε και πέφτοντας χτυπησε το ποδι του..
Αρχισε να κλαιει...τοτε τα υπολοιπα παιδια σταμάτησαν να πετουν χιονι στο φτωχο αγορακι κι αρχισαν να κοροιδευουν τον φιλο τους ωσπου τον παρατησαν εκει κι εφυγαν.
Το αγορι συνεχισε να κλαιει..
Το φτωχο παιδακι έτρεξε κοντα του να τον βοηθησει μα το αγορι το εδιωχνε...
Εκεινος ομως δεν εφυγε τον κουβαλησε μεσα στην εκκλησια οπου και βρισκονταν οι γονεις του αγοριου...Εκείνοι ρωτησαν τι συνεβη..
Το φτωχο αγορακι δεν εβγαλε μιλιά. Δεν ηθελε να εχει μπλεξιματα το αγορι. Ειχε αλλωστε συνηθίσει να του φερονται ασχημα.
Το αγορακι ομως κλαιγοντας ειπε ολη την αληθεια και ζητησε μετανιωμενο συγνωμη απο το φτωχο αγορακι...
Το αγορακι χαμηλωσε τα ματια πηρε τον σκυλακο του κι εφυγαν για να βρουν ενα μερος να περασουν την νυχτα...

Ξαφνικα ακουσε να τον φωνάζει κάποιος πισω του...Ηταν ο μπαμπας του παιδιου που βοηθησε.
-Μικρε μου που πας? Εχεις που να μεινεις?
-Οχι κυριε...Απαντησε το αγορακι λυπημενο..
-Τοτε ελα μαζι μου...περισσευει ενα ζεστο δωματιο και φαγητο...τι λες? Ειπε ο αγνωστος κυριος.
Ο μικρος δεν πιστευε στα αυτια του!!!!
-Μα κυριε...εγω δεν εχω τιποτα! Μονο τα ρουχα που φοραω και τον σκυλο μου! Δεν εχω τιποτα να σας δωσω!
-Κι ομως...εχεις! Κατι σπανιο...κατι που καποτε ειχα κι εγω μα μεγαλωνοντας το εχασα κι ετσι ετσι δεν καταφερα να το μαθω στον γιο μου....εχεις ΠΊΣΤΗ!!! Κι αυτο ειναι το πολυτιμότερο απο ολα τα πλουτη του κοσμου!!!!
-Δεν το πιστευω αυτο που συμβαινει....ειπε ο μικρος κλαιγοντας απο χαρα...
-Να το πιστεψεις....ειναι Χριστουγεννα μικρε μου...γινονται θαυματα!!!! Ειπε ο κυριος και κρατώντας τον απο το χερι μπηκαν στην εκκλησια να ζεσταθουν....

Ο μικρουλης Ραφαηλ χωθηκε στην αγκαλια της γιαγιας του και ειπε γλυκα:
-Θαυμα γιαγια μου...χαιδευοντας το προσωπο της... Κι εκεινη δακρυσε...
-Μα κατι ακουγεται απο μακρια...το κουδουνι του φουρνου!!!! Ειναι ετοιμη η πιτα!!!! Γυριζουμε πισω!!!! Ειπε ενθουσιασμενη!!!!
Εκλεισαν ματακια και τσουουουπ...βρεθηκαν και παλι μπροστα απο το τζακι της γιαγιας!
Εκεινη την ωρα ανοιξε η πορτα και μπηκε ο παππους!
-Παππουουου!!!! Φωναξαν τα τεσσερα εγγονακια κι ετρεξαν στην αγκαλια του!!!!
-Τι κανατε οσο ελειπα? Ρωτησε ο παππους.
-Ε...εμεις...χαιδευαμε τις ρυτιδες της γιαγιας...ειπαν με μια φωνη χαμογελώντας πονηρα!!!!

-Πιτουλα κανεις?????? Ρωτησε η γιαγια που βγαζοντας την πιτα απο τον φουρνο μοσχοβολησε ολο το σπιτι!!!!!

Τελος🌟