Το μουσικό κουτί

 Από μικρή,από εκείνα τα γενέθλια που της το είχαν κάνει δώρο οι γονεις της,καθε βραδυ πριν κοιμηθει ανοιγε το μουσικο κουτι,το κουρδιζε κι ακουγοντας τις μελωδιες που εβγαιναν απο αυτο χαζευε απο το παραθυρο της τ'αστερια στον ουρανο...
Αποψε ομως τοσα χρονια μετα,στο δικο της σπιτι κοντα σε εκεινον που αγαπα,μεγαλη πια οι μελωδιες δεν ακουγονταν το ιδιο...κι ας ανοιξε τρυφερα το μουσικο της κουτι...κι ας το κουρδισε οσο επρεπε...
Ουτε και τα αστερια στον ουρανο ελαμπαν το ιδιο...αποψε κατι λειπει...
Θυμαται την μαμα της να την σκεπαζει...κι επειτα εκεινη να σκεπαζει την κουκλα της...
"Θα γινεις υπεροχη μανουλα μικρη μου..." ελεγε με την γλυκια φωνη της η μαμα της και την φιλουσε στο μετωπο...

"Θα γινομουν υπεροχη μανουλα..." ειπε η Αλικη κοιτωντας τα αστερια απο το παραθυρο της.
"Εχω τοση αγαπη να δωσω...τοσα παραμυθια να διηγηθω...τοσα βραδια που μπορω να μεινω ξαγρυπνη στο προσκεφαλι μιας κουνιας...θα γινομουν υπεροχη μανουλα..." ειπε καθως ξαπλωνε για να κοιμηθει...

Το επομενο βραδυ στεκοταν ξανα μπροστα απο το παραθυρο της...ειχε γινει συνηθεια πια να μιλα στα αστερια...
Στα χερια της κρατουσε το μουσικο κουτι της...μα δεν ειχε διαθεση να ακουσει την μελωδια των παιδικων της αναμνησεων...ετσι το αφησε στο παραθυρο και ξαπλωσε...

Μεσα στην ησυχια της νυχτας...μπροστα απο το παραθυρο το μουσικο κουτι ανοιξε...
Η Αλικη που απο τον θορυβο ειχε ξυπνησει κοιτουσε και δεν πιστευε στα ματια της...
Το μουσικο κουτί αρχισε να παιζει μια μελωδια που δεν ειχε ακουσει ποτε ξανα...
"Θα χαλασε." σκεφτηκε..."Αυριο θα παω να μου το φτιαξουν στο..." πριν προλαβει να ολοκληρωσει την σκεψη της...η κουκλιτσα που γυριζε μεσα στο μουσικο κουτι ειχε βγει απο αυτο και στεκοταν διπλα της πανω στο κρεβατι...
Η Αλικη παγωσε.
"Μη φοβασαι Αλικη μου. Ειμαι η κουκλιτσα σου...δεν εχεις λογο να με φοβασαι."
"Εσυ? Εισαι αληθινη????" ρωτησε η Αλικη ξαφνιασμενη.
"Χαρη σε σενα...μεσα απο τις σκεψεις σου που καθε βραδυ τοσα χρονια,μου εμπιστευεσαι..
Με φροντιζεις απο παιδι...τωρα ειναι η σειρα μου..."
"Σειρα σου? Να με φροντισεις? Μα πως?" ρωτησε η Αλικη χωρις να καταλαβαινει αν ολο αυτο ειναι ονειρο ή πραγματικότητα...
"Αλικη μου...θα γινοσουν πολυ καλη μανουλα το ξερεις? Το ξερεις! Σωστα?" ρωτησε η κουκλιτσα.
"Ναι το ξερω...και το θελω πολυ...Περιμενουμε τοσο καιρο ενα μωρακι και δεν ερχεται...Ισως ο Θεος να εχει αλλα σχεδια για μενα..."

"Τι θα ελεγες αν σου προτεινα να παμε ενα ταξιδι?" ρωτησε η κουκλιτσα.
"Ταξιδι??? Που? Οχι...οχι δεν μπορω να λειψω...εχω την δουλεια...υποχρεωσεις...δεν γινεται!"
"Ποιος σου ειπε πως θα λειψεις?"
"Τοτε πως?"
"Αν μου κρατησεις το χερι...και με εμπιστευτεις τοτε θα παμε καπου μαζι...καπου που ισως βρουμε το μωρακι σου..." ειπε τρυφερα η κουκλιτσα.
"Το μωρακι μου...ποιο μωρακι?? Εγω..." η Αλικη αναστατωθηκε.
"Αλικη εμπιστευσουμε...κρατα μου το χερι και κλεισε τα ματια σου..."
Η Αλικη με την καρδια της να ακουγεται σε ολο το δωματιο απο την αγωνια κρατησε την κουκλιτσα απο το χερι κι εκλεισε τα ματια της...
Ενιωσε να την κυκλωνει μια ζεστη αυρα...ενιωσε τοσο ελαφρια...σαν να πετουσε...
"Ανοιξε τα ματια σου Αλικη..." ειπε η κουκλιτσα..
Η Αλικη ανοιξε τα ματια της σιγα σιγα κοιταξε τριγυρω...καπου το ειχε ξαναδει αυτο το μερος...το ηξερε...
Γυρισε να ψαξει την κουκλιτσα και εμεινε με ανοιχτο το στομα!!!!
"Μεγαλωσες??????? Εγινες σαν κι εμενα ψηλη!!!!!" ειπε ενθουσιασμενη η Αλικη βλεποντας πως ειναι στο ιδιο υψος με την κουκλιτσα.
"Χμ....Αλικη μου...δεν μεγαλωσα εγω... ΕΣΥ ΜΙΚΡΥΝΕΣ!!!"
"Εγω??????" Η Αλικη κοιτουσε μια τον εαυτο της...μια την κουκλιτσα και μια τριγυρω!
"ΕΙΜΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΚΟΥΤΙ!!!!!!!!" ξεφωνησε!!!
"Ναι...εισαι μεσα στο μουσικο κουτι! Καλως ηλθες! Ελα μαζι μου...τωρα αρχιζει το ταξιδι μας..." ειπε η κουκλιτσα.

Στο μουσικο κουτι της Αλικης υπηρχε μια μικροσκοπικη πορτουλα...οχι και τοσο μικροσκοπικη τωρα πια ειναι η αληθεια...
Η κουκλιτσα την ανοιξε και περασαν μεσα απο αυτην...

Τι λετε περναμε κι εμεις να δουμε την συνέχεια της ιστοριας μας?

"Τι ομορφο μερος..."ειπε μαγεμενη η Αλικη...
Γυρω της υπηρχαν καθε λογης λουλουδια...και μπροστα της ενα σταυροδρομι...
"Αλικη διαλεξε τον δρομο που θα ακολουθησουμε..." ειπε η κουκλιτσα.
"Εχει σημασια?" ρωτησε η Αλικη.
"Μεγαλη"
"Μα πως να διαλεξω?Χωρις να ξερω αν πρεπει να αποφυγω κατι?"
"Διαλεξε με την καρδια σου Αλικη" ειπε η κουκλιτσα.
Η Αλικη κοιταξε προσεκτικά και παρατηρησε πως στον καθε εναν απο τους 4 δρομους υπηρχε χαραγμενη μια διαφορετικη λεξη...
Στον πρωτο δρομο υπηρχε η λεξη ΥΠΟΜΟΝΗ..Στον δευτερο η λεξη ΠΡΟΣΜΟΝΗ και στον τριτο η λεξη ΑΓΑΠΗ...στον τεταρτο και τελευταιο υπηρχε η λεξη ΠΙΣΤΗ...
"Διαλεγω τον δρομο της Πιστης" ειπε γεματη αγωνια η Αλικη...
Κι ετσι περπατησαν τον δρομο αυτον μεχρι που εφτασαν σε ενα μικρο εκκλησακι...που ομως δεν υπηρχε κανεις εκει...
"Και τωρα?" ρωτησε η Αλικη.
"Τωρα περιμενουμε...." ειπε η κουκλιτσα.
Δεν περασαν παρα μονο λιγα λεπτα...οταν ακουσε βηματα μεσα απο το εκκλησακι κι ειδε να βγαινει μια μαυροντυμενη γυναικα...

"Γεια σου Αλικη...σε περιμενα!" ειπε η γυναικα με τα μαυρα..."ελα σηκω να περπατησουμε μαζι..."
Η Αλικη σηκωθηκε διχως να βγαλει μιλια και περπατησε πλαι της...
"Αλικη αναρωτηθηκες γιατι διαλεξες τον δρομο της Πιστης μπροστα απο το σταυροδρομι της ζωης?"
"Της ζωης?" ρωτησε συγκινημενη η Αλικη..
"Ναι Αλικη...το σταυροδρομι της ζωης...που ολοι οι ανθρωποι καποια στιγμη...ισως την χειροτερη της ζωης τους θα σταθουν μπροστα του και θα επιλεξουν ποιο δρομο θα ακολουθησουν..."
"Διάλεξα τον δρομο της Πιστης με την καρδια μου κυρια...το ονομα σας?" ρωτησε η Αλικη.
"Μαρια...λέγομαι Μαρια." ειπε η μαυροντυμενη γυναικα...
"Αλικη κοιτα γυρω σου..."
Ειχαν πια φτασει σε εναν καταπρασινο λοφο γεματο δεντρα...Το παραξενο ηταν πως πανω σε αυτα τα δεντρα κρεμοταν οτι μπορουσε καποιος να φανταστει...οτιδηποτε!!!
"Διαλεξε κατι Αλικη...οτι θες...να το παρεις στον δικο σου κοσμο!" ειπε η Μαρια.
Η Αλικη πλησιασε τα δεντρα...περπατησε αναμεσα τους...και σταθηκε μπροστα απο μια λευκη κορδελα που κρεμοταν απο ενα κλαδι...
"Αυτην θελω!" ειπε.
"Απο τοσα φανταχτερα πραγματα εσυ θες μια κορδελα? Εισαι σιγουρη?" ρωτησε η Μαρια.
"Ειμαι σιγουρη!!! Αν ποτε αποκτησω μια κορη θα ηθελα να στολισω τα μαλλια της με αυτην..."
"Τωρα ηρθε η ωρα να μαθεις να μαθεις γιατι διαλεξες τον δρομο της Πιστης Αλικη μου...
Στην ζωη σου ειχες την ΥΠΟΜΟΝΗ να ΠΡΟΣΜΕΝΕΙΣ με ΑΓΑΠΗ και ΠΙΣΤΗ τον ερχομο ενος παιδιου...θα γινεις υπεροχη μανουλα..φορεσε την κορδελα σου και βγαλτην μονο οταν ερθει η ωρα να στολισεις τα μαλλια της κορης σου με αυτην..." ειπε η Μαρια και εδεσε την κορδελα στην μεση της Αλικης...
Τοτε η κουκλιτσα κρατησε το χερι της Αλικης και της ειπε...
"Ελα ηρθε η ωρα να γυρισουμε πισω πια!"
Η Αλικη γυρισε να αποχαιρετήσει την Μαρια μα ειχε πια φυγει...
"Ετοιμη Αλικη μου? Κλεισε τα ματια σου...γυριζουμε πισω!" ειπε η κουκλιτσα.

Ντριιιιν....ντριιιιιιν...ντριιιιιιιν...
"Το τηλεφωνο..." σκεφτηκε η Αλικη..."θα ξυπνησει ο Μανος...πρεπει να γυρισω γρηγορα.. Γρηγορα..." ανοιγοντας τα ματια της συνειδητοποίησε πως ηταν στο κρεβατι της...ο Μανος ειχε φυγει για την δουλεια...
"Ηταν ενα ονειρο..." ειπε λυπημενη...
Ντριιιν...ντριιιιιιιν....ντριιιιιιιιιν..... Το τηλεφωνο ακομα χτυπουσε...
"Παρακαλω?"
"Αλικη...πρεπει να ερθει στο ιατρειο αμεσως! Εχω νεα!" ακουστηκε η φωνή του γιατρου της.
"Γιατρε μου? Ναι θα ερθω αμεσως!" ειπε κι εκλεισε το τηλεφωνο.
"Πρεπει να ντυθω..."ειπε βγαζοντας το νυχτικο της... "Μα τι ειναι αυτο?" ειπε αγγιζοντας την μεση της...
Στα χερια της κρατουσε τις ακρες απο μια λευκη κορδελα που ηταν δεμενη στην μεση της...
"Δεν ηταν ονειρο..." ειπε και ξέσπασε σε κλαματα...

Υστερα απο μιση ωρα εφτασε στο ιατρειο του γιατρου της...γεματη αγωνια για τα αποτελεσματα...
"Αλικη μου ξερω πως εχεις αγωνια...ειμαι στην ευχάριστη θεση να σου ανακοινωσω πως η εξωσωματική πετυχε!!!! Θα αποκτησετε δυο υπεροχα μωρα!!!"
Η Αλικη εκλαιγε απο την χαρα της...οταν τα ματια της καρφωθηκαν στην εικονα που υπηρχε πανω στο γραφειο του γιατρου...εδειχνε μια μαυροντυμενη γυναικα σε εναν καταπρασινο λοφο γεματο δεντρα...
"Γιατρε..ξερετε την Μαρια?" ρωτγσε δείχνοντας την εικονα.
"Μαρια? Αυτη ειναι μια σπανια εικονα της Παναγιας μας Αλικη μου... Μας την εκαναν δωρο οταν προσπαθουσαμε να αποκτησουμε μωρο...μαζι με μια λευκη κορδελα που η γυναικα μου δεν εβγαζε ποτε απο την μεση της..."
Η Αλικη ακουγε τα λογια του γιατρου κι εκλαιγε με λυγμους...
"Αλικη μου ειχες την ΥΠΟΜΟΝΗ να ΠΡΟΣΜΕΝΕΙΣ με ΑΓΑΠΗ και ΠΙΣΤΗ τον ερχομο ενος παιδιου στην ζωη σου...τωρα η αγκαλια σου θα γεμισει με δυο κορες..." ειπε ο γιατρος..
Η Αλικη κοιταξε την εικονα...
"Σε ευχαριστω..." ψιθυρισε..."κι εσενα γιατρε μου...σε ευχαριστω!!!"

Γυρισε σπιτι πια...καθισε στο κρεβατι,πηρε στα χερια της το μουσικο κουτι,το κουρδισε κι ακουγοντας την αγαπημενη της μελωδια κοιταξε την κουκλιτσα κι ειπε...

"Θα γινω υπεροχη μανουλα...
Σας περιμενω πριγκιπισσες μου...
Σας περιμενω να σας στολισω τα μαλλια με κορδελες....!"


Τελος 🌟

Ο ιπποτης και το δεντρο της ζωης..

Το δασος.

Μεσα στα δαση υπαρχουν δεκαδες δεντρα...τοσα που στεκει σχεδον αδυνατο να ξεχωρισεις καποιο,μοιαζουν ολα τοσο πολυ...
Αν καποιος διασχισει ενα δασος θα δει τοσα αξιοθαυμαστα πραγματα που θα γεμισει τοσο η καρδια του που δεν θα χωρα καμια αλλη αναμνηση..Ποσα να χωρεσει μια καρδια? Μια οχι και παρα πολλα η αληθεια ειναι...τι γινεται ομως αν εχεις δυο καρδιες?
Θα ρωτησετε:Μα ποιος εχει δυο καρδιες???
Ο ιπποτης που θα σας διηγηθω την ιστορια του ευθυς αμεσως...

Το δεντρο της ζωης.

Υπαρχει σε ενα μερος μαγικο ενα καταπρασινο πυκνο δασος γεματο απο ψηλα δεντρα που αγγιζαν τον ουρανο!
Βαθια μεσα σε αυτο το δασος ζουσε ενα δεντρο διαφορετικο απο ολα τα αλλα..Ηταν πελωριο..τοσο ψηλο που στεκοταν μπροστα σου σαν ενας καλοσυνατος γιγαντας που το κεφαλι του χανοταν μεσα στα συννεφα,τα κλαδια του ανοιχτα σαν γιγαντια χερια ετοιμα να σε παρουν αγκαλια και οι ριζες του σαν μεγαλα δυνατα ποδια που το κρατουσαν γερα στην γη!
Αν το κοιταζες προσεκτικα θα ξεχωριζες δυο μεγαλα ματια αναμεσα στα κλαδια...κι αν σωπαινες για λιγο θα ακουγες τους χτυπους της καρδιας του...

Ο ιπποτης.

Επεσε νυχτα στο δασος,σκοταδι βαθυ...Τα δεντρα κι ολα τα πλασματα του δασους ειχαν πια κοιμηθει...
Απο μακρια ακουστηκε θορυβος...καποιος ερχοταν..
Μα ναι,ειναι ο ιπποτης που σας ανεφερα στην αρχη..
Φαινεται ταλαιπωρημενος...κουρασμενος..τι να του συμβαινει αραγε?
Ο ιπποτης εδεσε το αλογο του στο κλαδι του δεντρου και υστερα καθισε στις ριζες του να ξεκουραστει...

"Καλε μου Σπιθα...κουράστηκες κι εσυ κι εγω...Μερες τωρα ταξιδευουμε,ας ξεκουραστουμε λιγο..." ειπε στο αλογο του...
"Τι θα κανω Σπιθα?Τι θα κανω?" ρωτησε ο ιπποτης..το αλογο τον κοιταξε νυσταγμενο...!
"Τι να μου πεις κι εσυ...αλογο εισαι δεν μιλας..." μονολογησε λυπημενος...

"Τι σου συμβαινει Ιπποτη?" ακουστηκε μια βροντερη φωνη!
Ο ιπποτης πεταχτηκε πανω,χτυπησε το κεφαλι του στο κλαδι απο την τρομαρα του,του εφυγε η περικεφαλαία τον χτυπησε στο ποδι κι αρχισε να χοροπηδαει γυρω γυρω απο το αλογο κανοντας κουτσο απο τον πονο!!!!
Το δεντρο και το αλογο ξεκαρδιστηκαν στα γελια!!!!

"ΣΠΙΘΑΑΑΑΑΑ!!!! Γελας???? Και γελας και μιλας????" ρωτησε ο ιπποτης με γουρλωμενα ματια!!!!
Το αλογο χλιμιντρισε ειρωνικα!!!

"Εγω σου μιλησα ιπποτη οχι το αλογο!" ακουστηκε ξανα η φωνη!

Ο ιπποτης γυριζε γυρω γυρω το κεφαλι του μα δεν εβλεπε κανεναν!!!
Εβγαλε με μιας το σπαθι του και φωναξε:
"Οπου κι αν εισαι φανερωσου ξενε!!!!"

"Καταρχην δεν ειμαι ξενος! Εσυ ηρθες στο σπιτι μου..."απαντησε η φωνη "κι υστερα...να φανερωθω?! Μα δεν κρυβομαι! Μπροστα σου ειμαι!"

Ο ιπποτης σαστισε..τοτε το δεντρο τον ακουμπησε στον ωμο με το κλαδι του...
"Εδω ειμαι..."
Ο ιπποτης σηκωσε το κεφαλι του και ειδε το γιγαντιο δεντρο να τον κοιταει χαμογελαστο!

"Ε...ε...εσυ μου μιλας??? ΜΟΥ ΜΙΛΑΣ????? Εισαι δεντρο και μου μιλας????" ρωτουσε και ξαναρωτουσε ο ιπποτης.
-Ναι ειμαι δεντρο και ναι μιλαω. Κι εχω και κατι ακομα που μας κανει να μοιαζουμε...
"Τι?" ρωτησε φοβισμενος ο ιπποτης.
"Καρδια! Εχω κι εγω καρδια οπως κι εσυ..."

Δυο καρδιες.

Ο ιπποτης αφου ξεπερασε τον φοβο του καθισε στις ριζες του δεντρου κι ακουσε την ιστορια του...
"Δεν ημουν παντα δεντρο ιπποτη μου...καποτε πριν χρονια ημουν ανθρωπος κι εγω οπως εσυ..ημουν ανθρωπος και κατι περισσοτερο απο αυτο...ημουν μαμα..."

"Μαμα??? Εσυ??? Ησουν μαμα??? Και...πως...???" ξαφνιαστηκε ο ιπποτης.

"Πριν πολλα χρονια ημουν πολυ ευτυχισμενη..ειχα μολις γεννησει τον γιο μου...ζουσαμε ηρεμοι και χαρουμενοι..Μα γρηγορα οι ομορφες μερες περασαν..Ηρθε ενας μαγος στο μικρο μας χωριο και κατεστρεψε τα παντα..Ηθελε να παρει ολα τα αγορια του χωριου..Ειχε σκοπο να φτιαξει εναν στρατο απο τρομακτικους ιπποτες που θα κατακτουσαν ολο τον κοσμο."

Ο ιπποτης ακουγοντας τα λογια του δεντρου επιασε με το χερι του την καρδια του..

"Εγω πηρα τον γιο μου αγκαλια κι αρχισα να τρεχω προς το δασος για να κρυφτουμε..τα καταφερα..φτασαμε στην καρδια του δασους και κρυφτηκαμε στις ριζες ενος δεντρου..
Τοτε ακουσα τον μαγο να ερχεται..ο γιος μου ηταν το μονο αγορι που δεν ειχε καταφερει να πιασει και ειχε θυμωσει πολυ.
Εριχνε κεραυνους και εκαιγε το ενα δεντρο μετα το αλλο..ο γιος μου τρομαξε κι εβαλε τα κλαματα..ο μαγος μας ακουσε κι εριξε κεραυνο και στο δικο μας δεντρο.
Μετα απο ωρα ξυπνησα μονη σε ενα καμμενο δασος στις ριζες του δεντρου...ο μαγος ειχε παρει τον γιο μου.
Εκλαψα τοσο πολυ...παρακαλεσα με ολη μου την δυναμη να γινω δεντρο να αγγιξω τον ουρανο..να φτανει η ματια μου στα περατα του κοσμου μηπως τον δω ξανα..Να γινω δεντρο δυνατο με ριζες ως τα εγκατα της γης τιποτα να μη με παρει απο εδω,μηπως γυρνουσε να βρει...
Και τοτε εγινε αυτο που ευχηθηκα..
Κι απο τοτε περιμενω εδω...
Ειμαι το δεντρο της ζωης...της ζωης που μονο μια μαμα μπορει να δωσει στο παιδι της...κι αυτη ειναι η ιστορια μου...
Τωρα ιπποτη μου πες μου κι εσυ την δικη σου..." ειπε το δεντρο.

Ο ιπποτης με δακρυα στα ματια αγκαλιασε τις ριζες του δεντρου και κλαιγοντας ειπε...

"Να λοιπον και η δικη μου ιστορια...Για χρονια γυρνουσα απο μερος σε μερος..δεν γνωρισα πατριδα..Δεν γνωρισα μητερα. Μεγαλωνα..κι οσο μεγαλωνα μαθαινα μονο να μη γυριζω πισω. Μα καθε βραδυ εβλεπα το ιδιο ονειρο..πως καπου υπαρχει μια καρδια που χτυπαει στον ιδιο ρυθμο με την δικη μου. Κι αυτη η καρδια με φωναζε 'παιδι μου'. Γι'αυτο κι εγω το εσκασα εφυγα απο τον τρομερο τον μαγο κι αρχισα να αναζητω την δευτερη καρδια μου..."

Το δεντρο της ζωης ακουγοντας τα λογια του ιπποτη επιασε με το κλαδι του την καρδια του...

Η πατριδα.

"Τα βηματα με φερανε εδω...στις ριζες μου...ΜΑΜΑ ΜΟΥ...κι ακου την καρδουλα σου που χτυπα ιδια με την δικια μου.." ειπε ο ιπποτης κι αγκαλιασε σφιχτα το δεντρο!
"Γιε μου πολυτιμε ΕΣΥ? Εσυ στ'αληθεια εισαι?" ρωτησε το δεντρο της ζωης.
"Εγω ειμαι μανουλα μου...Πατριδα μου γλυκια..εδω ειμαι..γυρισα και κανεις δεν μας χωριζει!!!"
"Κανεις πολυτιμακι...γιατι οπου κι αν πας εγω παντα θα σε περιμενω εδω γιατι ειμαι η μαμα σου!"
"Κανεις μανουλα μου...γιατι οπου κι αν παω παντα θα γυριζω εδω γιατι ειμαι ο γιος σου!"

Τοτε το δεντρο της ζωης αγκαλιασε τον ιπποτη κι οι δυο καρδιες ενωθηκαν...
Το δεντρο πηρε ανθρωπινη μορφη...εγινε ξανα μανουλα..κι αγκαλιαστηκαν χαρουμενοι γιατι ηξεραν πως τωρα ξεκινα η δικη τους ιστοριουλα....!

Τελος 🌳

Η σκαλα που εφτανε ως τον ουρανο...

Μια φορα κι εναν καιρο...σε εναν τοπο οχι πολυ μακρια αλλα ουτε και πολυ κοντα,ζουσε ενας γερος ξυλουργος...Τον φωναζαν παππου Ραφαηλ!
Ολη μερα μεχρι την ωρα που ο ηλιος χανοταν πισω απο τα ψηλα βουνα δουλευε ασταματητα.
Οσοι περνουσαν εξω απο το ξυλουργειο αναρωτιόντουσαν τι φτιαχνει ολη μερα καθε μερα,αφου ποτε δεν εβλεπαν κατι ετοιμο...
Οι μερες,οι νυχτες και τα χρονια περασαν σαν νερο...ωσπου ενα βραδυ ακουσε την πορτα του ξυλουργειου να χτυπα...

"Περασε.." ειπε,σαν να ηξερε ηδη ποιος ηταν!
Η πορτα ανοιξε και στο φως του φεγγαριου,το μοναδικο φως που φωτιζε τον δρομο εξω απο το ξυλουργειο,φανηκε η φιγουρα μιας γυναικας...

"Ετοιμη?" τον ρωτησε.
"Ετοιμη...μα..." διστασε ο παππους Ραφαηλ..
"Οχι παππου Ραφαηλ..μη κανεις πισω τωρα..μη διστασεις.." τον παρακαλεσε η γυναικα.
"Θυμασαι τι μου υποσχεθηκες πριν χρονια?"
"Θυμαμαι..." απαντησε ο ξυλουργος και χαθηκε στις αναμνήσεις του...

Λιγα χρονια πριν.....
Ηταν ενα βραδυ σαν αυτο οταν ακουσε την πορτα του ξυλουργειου να χτυπα...
Ηταν ετοιμος να κλεισει και να γυρισει στο σπιτι του...
"Ποιος ειναι τετοια ωρα?" αναρωτηθηκε..
Οταν ανοιξε την πορτα δεν πιστευε στα ματια του! Ενα τοσο δα μικρο πλασματακι στεκοταν μπροστα στην πορτα του.
"Μικρουλα τι κανεις τετοια ωρα εξω μονη σου?" την ρωτησε κοιτωντας τριγυρω μηπως ειναι μαζι της καποιος μεγαλος.
"Ειστε ξυλουργος???? Φτιαχνετε σκαλες???" ρωτησε η μικρουλα με αγωνια.
"Ειμαι..ναι φτιαχνω..μα..." ο παππους Ραφαηλ τα ειχε χασει εντελως!!!
"Θελω να μου φτιαξετε μια σκαλα και θα σας πληρωσω!!!" ειπε με σοβαρο υφος η μικρουλα.
Ο ξυλουργος κρατηθηκε για να μη βαλει τα γελια.
"Θελεις μια σκαλα...μαλιστα...Ισως εχω μια για σενα!" ειπε και χωθηκε πισω απο κατι ξυλα. Μετα απο λιγα λεπτα βγηκε κρατωντας μια σκαλιτσα με 5-6 σκαλακια.
Η μικρουλα εδειξε τοσο απογοητευμενη...
"Θελω μια σκαλα να φτανει πολυ ψηλα..." ειπε λυπημενη.
"Ποσο ψηλα? Να φτασεις τι? Καποιο παιχνιδι? Το βαζο με το γλυκο? Ενα βιβλιο?"ρωτησε ο ξυλουργος.
"Θελω μια σκαλα τοσο ψηλη που να φτανει ως τον ουρανο..." ειπε σαν να ευχοταν να μη γελασει μαζι της.
"Μα γιατι καποιος να θελει να ανεβει ως τον ουρανο?" ρωτησε ξαφνιασμενος ο παππους Ραφαηλ.
"Θελω να δω καποια που μενει εκει..." ειπε σφιγγοντας ανυπομονα τα χερακια της..
Φαινοταν πως εννοουσε αυτο που ζητουσε δεν ηταν ενα παιδικο καπριτσιο.
"Θελω μια σκαλα..να φτασω ως στον ουρανο να δω την μαμα μου...με περιμενει.."ειπε η μικρουλα με φωνη που ετρεμε.
Ο παππους Ραφαηλ ενιωσε την καρδια του να ραγιζει. Τι του ζητουσε αυτο το κοριτσακι? Πως να βρει δυναμη να της πει πως αυτο ηταν αδυνατο να συμβει? Δεν μπορουσε..δεν το αντεχε..
"Θα σας πληρωσω"συνεχισε η μικρουλα "θα σας δινω απο ενα παιχνιδι μου για καθε σκαλοπατι που θα φτιαχνετε"
Ο ξυλουργος μπροστα της ενιωσε αδυναμος,τοσο ανυμπορος να πει οχι.
"Συμφωνοι κοριτσακι...μα θα κανεις υπομονη γιατι μια τοσο ψηλη σκαλα θα παρει χρονια να φτιαχτει..."
"Εγω θα περιμενω οσο χρειαστει! Εσυ υποσχεσαι πως θα την φτιαξεις?"ρωτησε η μικρουλα.
"Υποσχομαι.."απαντησε ο ξυλουργος...
Βαθια μεσα του ευχοταν μεγαλωνοντας η μικρη να ξεχασει την σκαλα που θα εφτανε ως τον ουρανο...
Κατι που δεν συνεβη τελικα...Για χρονια η μικρη περνουσε απο το ξυλουργειο κι αφηνε καποιο απο τα παιχνιδια της και κοιτουσε την σκαλα που ολο και ψηλωνε...
Η μικρουλα...εγινε κοριτσι...κι υστερα γυναικα...κι ομως συνεχιζε να έρχεται και να κοιταζει την σκαλα που ολο και ψηλωνε...
Μεχρι το σημερινο βραδυ που ηρθε και παλι...

"Λοιπον θυμασαι τι μου υποσχεθηκες παππου Ραφαηλ?" ρωτησε ξανα τον ξυλουργο βγαζοντας τον απο τις αναμνησεις του...
"Ναι,ναι θυμαμαι...ειναι πια ετοιμη..παμε?"
"Ναι παππου...παμε!!!!" ειπε ενθουσιασμενη η γυναικα.
Τραβωντας την τεραστια σκαλα βγηκαν στον δρομο..περπατησαν για ωρα αναμεσα στο σκοταδι και τα αστερια μεχρι που εφτασαν στην κορυφη ενος βουνου..
"Ετοιμη?" ρωτησε την γυναικα ο ξυλουργος.
"Ετοιμη!" απαντησε συγκινημενη.
Σηκωσαν την πανυψηλη σκαλα ορθια..κι ενω ο ξυλουργος περιμενε πως οταν την αφηνε θα επεφτε στο εδαφος εκεινη συνεχιζε να στεκεται ορθια σαν να στηριζοταν καπου τοσο γερα που τιποτα δεν θα την εριχνε...
Εμεινε με το στομα ανοιχτο...
"Στο ειχα πει παππου Ραφαηλ...η μαμα μου με περιμενει..." ειπε η γυναικα ανεβαινοντας την σκαλα...
Ανεβαινε...ανεβαινε...ωσπου χαθηκε μεσα στα συννεφα...

Με το χερι της διελυσε τα συννεφα που δεν την αφηναν να δει που εχει φτασει...κι αντικρυσε το πιο ομορφο μερος του κοσμου...
Καταπρασινες κοιλαδες με ποταμια και καταρρακτες...Πεταλουδες πολυχρωμες πετουσαν πανω απο πανεμορφα λουλουδια και ζωα καθε ειδους περπατουσαν χαρουμενα τριγυρω...
Ενθουσιαστηκε τοσο που το μυαλο της παρασυρθηκε απο τις τοσο ομορφες εικονες και δεν καταλαβε πως τα βηματα της την εβγαλαν μπροστα απο μια ολοχρυση πορτα...
Εξω απο την μεγαλη πορτα εστεκε ενας πανεμορφος αγγελος με εναν διπλωμενο παπυρο στο χερι του...
Η γυναικα τον πλησιασε και τον ρωτησε..
"Αγγελε μου,μπορεις να με βοηθησεις να βρω την μαμα μου? Με περιμενει!"
"Συνηθως ανοιγω την πορτα για αυτους που ερχονται να μεινουν εδω..οχι για επισκεπτες.. Απο που ηρθες? Πως? Πως ξερεις οτι η μαμα σου σε περιμενει?" ρωτησε ξαφνιασμενος ο Αγγελος.
"Εγω...ανεβηκα απο την σκαλα..."
"ΣΚΑΛΑ???????" Ο Αγγελος τιναξε τα ολολευκα φτερα του μη μπορωντας να πιστεψει αυτο που ακουγε!
"Ναι,μου την εφτιαχνε για χρονια ο ξυλουργος...Επρεπε να ερθω,η μαμα μου με περιμενει!!!!" επανελαβε η γυναικα.
"Πριν φυγει για τον παραδεισο ειπε στην γιαγια μου πως οταν την χρειαζομαι ξερω που θα την βρισκω. Ξερω οτι με περιμενει εδω." ειπε σιγουρη.
"Ελα μαζι μου." ειπε τρυφερα ο Αγγελος κι αρχισε να περπατα...
"Που παμε Αγγελε μου? Στην μαμα μου?"
"Οχι ακομα...ελα..."
Περπατησαν και λιγο πιο κατω συναντησαν ενα μικρο κοριτσακι...στα χερια του κρατουσε ενα χαρτι...
Οταν ειδε την γυναικα της το εδωσε κι εφυγε χαρουμενο...
"Τι γραφει το χαρτι?" ρωτησε ο Αγγελος.
Η γυναικα ανοιξε το χαρτι κι αρχισε να διαβαζει...
"Επαιξες σαν παιδι με ολη σου την ψυχη?"
Μα τι ερωτηση ειναι αυτη...αναρωτηθηκε...
"Απαντησε" ειπε ο Αγγελος.
"Επαιξα...νομιζω πως ναι επαιξα. Με θυμαμαι να παιζω με τον μπαμπα. Με την γιαγια. Με την καλυτερη μου φιλη. Με θυμαμαι να παιζω ναι..."

Προχωρησαν παρακατω ωσπου συναντησαν μια νεαρη κοπελα...που κι εκεινη εδωσε στην γυναικα ενα χαρτι...
Το ανοιξε και διαβασε...
"Τι ηθελες να γινει οταν μεγαλωσεις?" η γυναικα δακρυσε...
"Απαντησε." ειπε ηρεμα ο Αγγελος.
"Ηθελα να γινω δυνατη.Να προστατευω οσους αγαπω." ειπε η γυναικα κι εσπασε η φωνη της.
"Ας συνεχισουμε..."ειπε ο Αγγελος.

Πιο κατω συναντησαν μια γριουλα...που κι εκεινη με την σειρα της,της εδωσε το τριτο χαρτι που εγραφε...
"Τι θελεις πιο πολυ?"
"Απαντησε." ειπε ο Αγγελος.
"Να βρω την μαμα μου."ειπε η γυναικα και ξεσπασε σε λυγμους...
Τοτε ο Αγγελος της εδωσε τον παπυρο που κρατουσε...
"Διαβασε.." της ειπε τρυφερα..
Η γυναικα οσο ξετυλιγε τον παπυρο δεν πιστευε στα ματια της...ηταν γεματος αναμνησεις!!!
"10 Ιουνιου..σημερα εφαγα για πρωτη φορα φρουτοκρεμα. Με ταισε ο μπαμπας. Μου ειπε και τραγουδακι.

11 Σεπτεμβρίου...πρωτη μερα στο σχολειο. Δεν αφηνα το χερι της γιαγιας ουτε λεπτο.

20 Δεκεμβριου...τι ομορφο δεντρο που στολισαμε!!!"
Αναμνησεις...τοσες αναμνησεις...και στο τελος ηταν γραμμενο κατι απιστευτο...

"Οταν με χρειαζοσουν ηξερες που θα με βρεις..δεν με εβλεπες μα εγω ημουν παντα διπλα σου...Μεσα απο το χαδι της γιαγιας και τα ματια του μπαμπα σου... Συνεχισε να γελας...να παιζεις με την ψυχη σου...να ονειρευεσαι...Να γινεις οτι επιθυμεις!!! Να εισαι γενναια...εγω σε βλεπω...και ειμαι τοσο υπερηφανη για σενα...
Υ.Γ Κρατα την σκαλα!
Γιατι πρεπει να φτασεις ψηλα...πρεπει να πραγματοποιησεις ολα τα ονειρα σου!!!

Με αγαπη
Η μαμα σου!"

Η γυναικα δεν μπορουσε να αρθρωσει λεξη...τα ματια της γεμισαν δακρυα χαρας...
"Η μαμα μου ηταν παντα εδω...η μαμα μου ηταν παντα εδω!!!!" ελεγε ξανα και ξανα χαρουμενη...το μονο που την παραξενευε ηταν μια φωνη που ακουγοταν καπως μακρινη να λεει...
"Ξυπνα καρδουλα μου...θα αργησεις στο σχολειο!!!"
"Μα ποιο σχολειο....εγω ειμαι μεγαλη!" σκεφτηκε...μα η φωνη ολο και δυναμωνε...
"ΞΥΠΝΑ ΚΑΡΔΟΥΛΑ ΜΟΥΟΥΟΥΟΥ ΘΑ ΑΡΓΗΣΟΥΜΕΕΕΕΕ"

"Γιαγια μου???"
"Ξυπνησες επιτελους γλυκια μου? Ελα σηκω να ετοιμαστεις κι εγω σου ετοιμαζω το γαλα σου!"
Το κοριτσι πεταχτηκε απο το κρεβατι κι ετρεξε στον καθρεφτη!
Κοιταχτηκε...ηταν παιδι...ενα παιδι μολις 6,5 ετων...
"Τι ονειρο κι αυτο μαμα μου..." ειπε κοιτωντας την φωτογραφια της μαμας της...
"Τωρα ξερω οταν σε χρειαζομαι που θα σε βρισκω...εισαι στην καρδια μου..θα σε κανω υπερηφανη μαμα μου...θα παιξω,θα γελασω...θα γραφτουν χιλιαδες αναμνησεις σε εκεινον τον παπυρο...θα δεις!!!!"
"Ετοιμο το γαλα σου καλη μου!!!"
"Ερχομαι γιαγια μου...ερχομαι!!!!"

Τελος.........🌟