Ησυχία...κοιμάται η Ελπίδα.

....Ήταν αργά το βράδυ όταν η Εσρά ξύπνησε την κόρη της...

-Ράχμα...ξύπνα καρδιά μου ήρθε η ώρα...Φεύγουμε.
 Η 5χρονη Ράχμα κατέβηκε από το κρεβατάκι της,φόρεσε το παλτουδάκι της και ρώτησε την μαμά της...
-Μαμά? Μπορώ να πάρω κάτι μαζί μου εκεί που θα πάμε?
-Ότι αγαπάς πιο πολύ...απάντησε η Εσρά.

 Η μικρούλα άρπαξε την πάνινη κούκλα της με λαχτάρα και ψιθύρισε:

"Στο είπα Ελπίδα μου στο είπα πως θα ερχόσουν μαζί μας!!! Δεν θα σε άφηνα ποτέ μόνη σ....ααααααααα μαμαααααααααααά" ούρλιαξε απο φόβο η Ράχμα. Ένας δυνατός κρότος τράνταξε όλο το σπίτι.

-Μαμαααααααααααά πάλι πέφτουν φωτιές από τον ουρανό φοβάμαι μαμά... Ειπε κλαίγοντας η μικρούλα χωμένη σε μια γωνία του δωματίου με το κεφαλάκι της κρυμμένο μέσα στα χέρια της..
-Ηρέμησε κοριτσάκι μου φεύγουμε από δω δεν θα ξανατρομαξεις ποτέ καρδιά μου...είπε η Εσρά και πήρε στην αγκαλιά της την κόρη της.

 Περπάτησαν για ώρα ώσπου έφτασαν πια στην θάλασσα. Εκεί ηταν κι αλλοι στριμωγμένοι σε δυο βάρκες.
Η Ράχμα κοιτούσε χωρίς να μιλά. Μόνο έσφιγγε στην αγκαλιά της την κούκλα της.
 Ήρθε η σειρά τους να μπουν στην βάρκα και η Ράχμα παρατήρησε πως η μαμά της εδωσε κατι στον άγνωστο κύριο που τους έβαζε στην βάρκα.

-Μαμά? Τι έδωσες στον κύριο? Μήπως έδωσες αυτό που αγαπάς πιο πολύ? Αυτό που πήρες μαζί σου για εκεί που πάμε?
Η Εσρά σάστισε..
-Όχι Ράχμα μου..αυτό που αγαπώ πιο πολύ δεν το δίνω σε κανέναν..ειπε τρυφερά..Έλα τώρα να φορέσουμε τα σωσίβια μας.
-Μα...μαμά ειναι σκοτάδι δε θέλω να κολυμπήσω φοβάμαι μαμά..
-Δεν θα κολυμπήσουμε καρδιά μου..είναι για να μη φοβόμαστε..είπε με δακρυσμένα μάτια.

 Στριμώχτηκαν όπως όπως μαζί με άλλους 20 σε μια βάρκα και ξεκίνησαν..
Οσο η βάρκα απομακρυνόταν η Εσρά κοιτούσε πίσω της τον καπνό απο τις φωτιές..
"Θεέ μου βοηθά μας..σε ευχαριστώ που προλάβαμε να φύγουμε..βοηθά μας να τα καταφέρουμε μη μας εγκαταλείψεις..."

 -Μαμά μου...που πάμε?
-Κάπου όμορφα και ήσυχα Ράχμα μου...
-Χωρίς φωτιές? Ρώτησε η Ράχμα κι άνοιξε διάπλατα τα μαύρα μάτια της!
-Χωρίς φωτιές κόρη μου!
-Μαμά? Θα έχω φίλες εκεί που θα πάμε? Θα με αφήνουν να παίζω μαζί τους? Εγώ πάντως θα τους δίνω την κούκλα μου την Ελπίδα να παίζουν!
-Ναι καρδιά μου θα σε αγαπούν πολύ..τα παιδάκια δεν ξέρουν από μίσος..τα παιδάκια ξέρουν να αγαπούν αληθινά κι εσένα θα σε λατρεύουν! Απάντησε η Εσρά ενώ από μέσα της ευχόταν να γίνει πραγματικότητα ότι λέει...

 Βρίσκονταν μεσοπέλαγα όταν τους τυφλωσαν τα φώτα ενός πλοίου..
Η Εσρά τράβηξε απότομα την Ράχμα στην αγκαλιά της.
-Μη φωνάξεις μωρό μου...της είπε ψιθυριστά.
Η Ράχμα κούνησε το κεφάλι της καταφατικά.
 Το πλοίο πέρασε γρήγορα δίπλα από την βάρκα τους με αποτέλεσμα να βρεθούν κάποιοι στο νερό..
-Μαμά!!!! Θα πνιγούν!!! Φώναξε η Ράχμα τρομαγμένη.
Ο άντρας που τις έβαλε στην βάρκα φωναξε άγρια:ΗΣΥΧΊΑ.

 Ολοι σώπασαν.Κάποιοι έκλαιγαν σιωπηλά. Ήξεραν πως δεν θα γυρνούσε να σώσει τους ανθρώπους τους. Ήξεραν. Ήξεραν πως αυτό θα μπορούσε να συμβεί. Μα ήταν σημαντικό να φύγουν από εκεί. Κι ας πνίγονταν.

 Η Εσρά έκανε πως είχε αποκοιμηθεί μήπως και ξεγελούσε την κορη της και κοιμόταν κι εκείνη.
Λίγο έλειψε να αποκοιμηθεί στ'αληθεια οταν άκουσε την Ράχμα να μιλά ψιθυριστά στην κούκλα της..
 "Ελπίδα μου...ξέρεις που θα πάμε? Θα σου πω εγώ! Θα πάμε στην χώρα της αγάπης!!!! Η μαμά λέει πως αυτοί που μένουν εκεί ξέρουν να αγαπούν γιατί κάποτε βρέθηκαν στην θέση μας. Πως δεν τους νοιάζει που δεν μιλάμε την γλώσσα τους. Αφού οι αγκαλιές δεν μιλάνε. Κι έμενα θα με αγκαλιάζουν πολύ!!!
 Ελπίδα μου...εκεί τα παιδάκια δεν ξέρουν να μισούν δεν θέλουν τον πόλεμο..εκεί δεν θα κρυβόμαστε κάτω από το κρεβάτι..εντάξει ίσως μόνο για να παίξουμε..δεν θα φοβόμαστε εκεί.."
Η Εσρά κρατούσε με νύχια και με δόντια τα δάκρυα της..
-Ράχμα μου..έλα καρδιά μου να κοιμηθούμε λίγο..
-Ησυχία μαμά...κοιμάται η Ελπίδα θα έρθω σε λίγο να τελειώσω την ιστορία που της λέω...

 Η Εσρά χαμογέλασε και αποκοιμήθηκε...η Ράχμα την κοιτούσε που έτρεμε στον ύπνο της από το κρύο...
 "Ελπίδα μου...η μαμά κρυώνει θα την σκεπάσω με το παλτουδάκι μου..εγώ έχω εσένα αγκαλιά και δεν κρυώνω..."
 Έβγαλε το παλτουδάκι της και σκέπασε την μαμά της...
 "Πάμε να ξαπλώσουμε κοντά στην μαμά Ελπίδα μου..να ονειρευτουμε την χωρα της αγάπης..εκει εχουν γαλαζιο ουρανο το πιστεύεις????" είπε η Ράχμα τρέμοντας από το κρύο.
    Η Εσρά ξύπνησε απότομα απο το σκουντηγμα του άντρα που τις έβαλε στην βάρκα.
 -Ξυπνα. Τελείωνε. Φτάσαμε. Είπε άγρια.
 Η Εσρά πετάχτηκε πάνω όταν συνειδητοποίησε πως ηταν σκεπασμένη με το παλτουδάκι της Ράχμα πάγωσε από τον φόβο.
 "Το παιδί μου" σκέφτηκε.
 Η Ράχμα βρισκόταν λίγο πιο 'κει πλάι της παγωμένη..στην αγκαλια της είχε την κουκλα της...
-Ράχμα μου μάτια μου όμορφα...ανοίξτε να σας δω...έλεγε κλαίγοντας η Εσρά απαρηγόρητη.
Ράχμα μου ψυχή μου...
 Η Ράχμα άνοιξε αδύναμα τα ματάκια της...
-Μαμά μου...μη κλαις...εγώ δεν κρυώνω πια..φτάσαμε στην χώρα της αγάπης?
-Φτάσαμε καρδιά μου..απάντησε κλαίγοντας η Εσρά.
-Εδώ θα με αγαπούν μαμά μη κλαις..θα το δεις θα με αγαπούν...μαμα μου που ειναι η κούκλα μου θέλω την κούκλα μου μαζί μου να την δώσω στα παιδάκια να παίξουν.. Είπε η Ράχμα..με δυσκολία έβγαιναν πια οι λέξεις η Εσρά ένιωσε να ραγίζει η καρδιά της..
-Ράχμα μου!!!! Φώναξε με ολη την δύναμη της ψυχής της...
-Μαμά....ησυχία..κοιμάται η Ελπίδα...
Είπε σιγανά η Ράχμα και αποκοιμήθηκε αγκαλιά με την κούκλα της για πάντα...

 Ένα βήμα πριν από την χώρα της αγάπης......



Τέλος 🌟

Δεν έφυγα ποτέ.

 Ήταν η τρίτη φορά αυτόν τον μήνα που έβρισκε κάτι δικό μου ανάμεσα στα ρούχα σου...
"Αφού το είχα αδειάσει το δωμάτιο,τα είχα βάλει όλα σε κουτιά στην αποθήκη εδώ και 6 χρόνια..." σκέφτηκε...και πήρε και πάλι τον δρόμο για την αποθήκη.
 Άνοιξε ένα από τα κουτιά κι έβαλε μέσα το μπλουζάκι μου...Ύστερα το έκλεισε τρυφερά,το χάιδεψε και γύρισε στην κουζίνα της...
 Μα δεν την χωρούσε ο τόπος..το ένιωθα,ήξερα πως σήμερα όπως κάθε χρόνο τα τελευταία 6 χρόνια,τέτοια μέρα πονούσε...πολύ...

 Σηκώθηκε απότομα,διέσχισε γρήγορα τον διάδρομο και μπήκε στο δωμάτιο σου...
 Έμεινα να σε κοιτώ που έπαιζες...τι όμορφη που ήσουν..Τότε εκείνη σε αγκάλιασε τόσο σφιχτά που σχεδόν σε πόνεσε...
-Μαμά μου..με πονάς... Ειπες.
-Συγνώμη μωρό μου...συγνώμη..είναι που σ'αγαπω τόσο πολύ...
-Μπορεί κάποιος να πονάει από αγάπη μανούλα? Ρωτησες.
-Πονάει κάποιος που έχασε αυτό που αγαπούσε καρδιά μου...πονάει πολύ...
-Μα εμένα δεν θα με χάσεις ποτέ μαμά μου!!!
-Ποτέ μωρό μου,ποτέ!!!! Είπε και σε έκλεισε στην αγκαλιά της...

 Σας χάζευα...

 Εκείνη γύρισε στην κουζίνα...έβαλε την ποδιά της,έπιασε τα μαλλιά της ψηλά κι άρχισε να μαγειρεύει...Εγώ μπλέχτηκα στα πόδια της,μύριζα το απορρυπαντικό στην φρεσκοπλυμένη φούστα της...
 Ύστερα έμεινα εκεί κοντά της όπως πάντα κι άκουγα τις σκέψεις της...
 "Πόσο μου λείπει Θεέ μου...πόσο πολύ μου λείπει.." έλεγε από μέσα της λες και φοβόταν να ακουστεί αυτό που σκεφτόταν...
"6 χρόνια...Πως περνάει ο καιρός...γιατι? Δεν θέλω να ξεχαστεί...ο χρόνος σε κάνει να ξεχνάς κι εγώ δεν θέλω να ξεχάσω...δεν θέλω..."
 Την ένιωθα τόσο λυπημένη...
Εκείνη την στιγμή χτύπησε το κουδούνι...την άκουσα να καλωσορίζει την μητέρα της...

-Πως είσαι Μυρσίνη μου? Ρώτησε η μητέρα της.
-Ξέρεις πως είμαι μαμά...δεν αλλάζει κάτι το ότι πέρασε ακόμα ένας χρόνος...Είπε εκείνη.
-Προσπάθησε αγάπη μου...για χάρη της μικρής!
-Να προσπαθήσω τι μαμά? Να κρύψω ότι πονάω? Γιατί με πιέζετε όλοι? Αν δεν δείξω σε εσάς πόσο υποφέρω τότε που? Σε ποιον? Είπε και ξέσπασε σε κλάματα.
 Προσπάθησα να πλησιάσω να σκουπίσω τα μάτια της μα σε είδα να έρχεσαι...

 -Μαμά μου γιατί κλαις??? Ρώτησες λυπημένη...
-Δεν κλαίω μωρό μου...έλεγα στην γιαγιά πόσο καλό παιδάκι είσαι και συγκινήθηκα... Είπε εκείνη και σκούπισε τα μάτια της βιαστικά.
-Μαμά μου...σήμερα να έρθω κι εγώ μαζι σας?
 Εκείνη χλόμιασε και σε κοιτούσε αμίλητη...Γύρισε και κοίταξε την μητέρα της με ένα βλέμμα θαρρείς και ζητούσε βοήθεια...
-Καρδούλα μου...εγώ..
-Μαμά...μη μου πεις ξανά πως είμαι μικρή...θέλω να έρθω...να είμαι μαζί σου να σου κρατώ το χεράκι...να του δώσω την ζωγραφιά που ζωγράφισα για εκείνον...πες μου ναι μαμά μου... Επέμενες.
 Εκείνη δεν ήξερε τι να πει...

 -Θα έρθεις μαζί μας ψυχή μου!!!! Φέτος θα έρθεις μαζί μας!!! Είπε η μητέρα της.
-Μαμά???? Τι λες???? Ρώτησε αναστατωμενη εκείνη.
-Μυρσίνη μου...ήρθε η ώρα να γνωριστούν καρδιά μου...Έτσι δεν θα χρειάζεται να κρύβεις όσα νιώθεις...Θα μιλάτε για εκείνον...δεν θα είσαι μόνη σε αυτό!

 Κράτησα την ανάσα μου...περίμενα την απάντηση της κι εγώ με τόση λαχτάρα όσο κι εσύ...
 -Εντάξει καρδούλα μου...θα έρθεις μαζί μας...

 Θα γνωριστούμε???? Το άκουσα να το λέει??? Θα γνωριστούμε!!!!!
 Εσύ χοροπηδούσες από την χαρά σου!!!! Έτρεξες στο δωμάτιο σου φόρεσες το πιο όμορφο φόρεμα σου και στολισες τα μαλλιά σου με λουλούδια!
 Σας κοιτούσα να ετοιμάζεστε...Εκείνη φόρεσε ένα λευκό φόρεμα κι έμοιαζε με άγγελο...
Ειδα εκείνον να έρχεται...
 -Πήρες λουλούδια μπαμπά???? Τον ρώτησες.
-Φυσικά μάτια μου...πολύχρωμα και χαρούμενα οπως αυτά που ζωγράφισες!!! Απαντησε εκείνος λυπημένος.
-Είσαι έτοιμη Αργυρώ μου? Σε ρώτησε εκείνη.
-Έτοιμη μαμά!!!! Πανέτοιμη!!! Φώναξες ενθουσιασμένη καθώς φορούσες το παλτό σου.

 Έφυγα γρήγορα να γυρίσω πίσω..να προλάβω να είμαι εκεί πριν απο εσάς...να σας υποδεχτώ!
Πφφφφ...τελευταία στιγμή όπως κάθε χρόνο πρόλαβα...

 Εκείνη χαμογελαστή έβαλε τα λουλούδια στο βάζο...Εκείνος καθάρισε τα φύλλα των δέντρων που είχαν σκορπιστεί τριγύρω...
 Εσύ πλησίασες πιο κοντά...
Τότε σε αγκάλιασαν... Σας κοιτούσα και δεν καταλάβαινα γιατί τα μάτια σας ήταν βουρκωμένα...Εγώ χαιρόμουν τόσο πολύ!!!!!

 -Αργυρώ μου...να σου γνωρίσω τον... Προσπαθούσε τόσο σκληρά να βρει τις κατάλληλες λέξεις εκείνη...το ένιωθα...
Αργυρώ μου...ο...έφυγε ένα χρόνο πριν γεννηθείς εσύ καρδιά μου... Είπε.
 Κοιτούσες σαν να περίμενες όλη σου την ζωή αυτή την στιγμή.
 Κάτι έπρεπε να πω...κάτι επρεπε να πω εγώ αφού εκείνη δεν μπορούσε ούτε το όνομα μου να πει από τον πόνο...Ενώ έμενα κόντευε να σπάσει η καρδιά μου απο χαρά!!!

 "Γεια σου Αργυρώ...είμαι ο αδερφός σου!!!!
Αργυρώ μου εγώ δεν ξέρω γιατί κλαίνε η μαμά και ο μπαμπάς...εγώ δεν έφυγα ποτέ!!!! Πες τους το...Είμαι πάντα εκεί...στο ξεχασμένο μου μπλουζάκι,μπλέκομαι στα πόδια της μαμάς όσο μαγειρεύει...βλέπω τον μπαμπά να παίζει μαζί σου...είμαι ο πρώτος που έρχεται στα γενέθλια σου κι ειμαι πάντα πλάι σου οταν κλαις.. Δεν εφυγα ποτέ αδερφούλα πες τους το!!!! Ξέρω γύρισε με άδεια αγκαλιά σπίτι η μαμα ξέρω μα με κρατούσε κι ας μη με έβλεπε...πες της το...Εκείνη θα εχει για πάντα δύο παιδάκια κι ας βρίσκομαι στον ουρανό κι εγώ θα έχω πάντα μια μανούλα που με αγαπάει πολυ...πες της το...πες της το...
Μα τι λέω...δεν με ακους...δεν με ακους..."

 Γύρισες ξαφνικά και αγκάλιασες την μαμά τόσο δυνατά...που ήταν σαν να αγκάλιασες εμενα!

 -Μαμά ο αδερφός μου ΔΕΝ ΕΦΥΓΕ ΠΟΤΕ. Εγώ έχω αδερφό απλά είναι στον ουρανό!!! Είπες χαμογελαστή...
Η μαμά έλαμψε ολόκληρη...
-Ναι μωρο μου ναι,ο μπέμπης μας δεν έφυγε ποτέ...απλά είναι στον ουρανό...Σε αγαπώ μικρή μου...ΣΑΣ ΑΓΑΠΩ τόσο πολύ!!!! Είπε κλαιγοντας...
-Κι εμείς μανούλα!!! Είπες και μου έκλεισες το μάτι πονηρά!!!!!

 Με άκουσες!!!!!!

Τέλος 🌟