Ο Μαυρος Κυκνος

Μια φορα κι εναν καιρο..... 

μεσα στο δασος ζουσαν τα ξωτικα των δεντρων....!

        

Μικροσκοπικα πλασματα....Νανοι θαρρεις,γυναικες και αντρες! Μαζευονταν καθε ογδοο βραδυ πριν απο την 

πανσεληνο και συζητουσαν τα νεα του μηνα που περασε....εκαναν σχεδια για τον επομενο μηνα κτλ! 

Μια μικρη ξωτικινα...απο τα ελαχιστα παιδια ξωτικων που ειχαν μεινει στο δασος,η Αντιοπη,ηταν το ξωτικο 

του μικρου κυπαρισσιου! 

Το χαιδευε και μιλουσε μαζι του...τα βραδια τρυπωνε στα φυλλα του και κοιμοταν εκει... 

Εκει κοντα στο δασος υπηρχε μια μικρη λιμνη που στα νερα της ερχονταν τα διαβαταρικα πουλια καθε που αλλαζε η εποχη για να ξεκουραστουν,πριν ξεκινησουν για το μεγαλο ταξιδι σε πιο ζεστες χωρες... 

Μαζευονταν διαφορα πουλια οπως κυκνοι,χηνες,ερωδιοι,τσικνιαδες,πελαργοι... 

Μια μερα η Αντιοπη κινησε να βρει ροδοσταμο να ριξει στην ριζα του κυπαρισσιου της,ηταν κατι που μαζι με το ξορκι που ειχε μαθει απο μωρο θα το εκανε δυνατο κι αθανατο! ετσι κανεις και τιποτα δεν θα μπορουσε να το βλαψει! 

Χορευοντας και τραγουδωντας η μικρη Αντιοπη περναγε απο κλωναρι σε κλωναρι πανω στα δεντρα...Καποια στιγμη θελησε να πιασει τον ουρανο κι ανεβηκε στην κορυφη του πιο ψηλου δεντρου του δασους! Απλωσε τοτε τα μικροσκοπικα χερακια της αλλα τιποτα! Αδεια εμειναν τα χερακια της τεντωμενα στο απειρο θαρρεις και ικετευαν για ενα θαυμα! 

Σιγα σιγα εφτασε στην λιμνη...Ηταν σιγουρη πως εδω θα εβρισκε ροδοσταμο! Πανω σε αγρια τριανταφυλλα που ηταν φυτρωμενα εκει γυρω υπηρχαν δροσοσταλιδες! Τοτε ειδε τα πουλια που ηταν μαζεμενα στην λιμνη κι ετοιμαζονταν να συνεχισουν το ταξιδι τους! 

-Ποσο ομορφα ειναι! Και τι μεγαλα φτερα που εχουν.... Ψιθυρισε η Αντιοπη... 

Τα πουλια πεταξαν ψηλα σε σχηματισμους και εφυγαν....ομως οχι ολα... 

Η Αντιοπη εμεινε σαν μαγεμενη στο πεταγμα τους μεχρι που χαθηκαν απο τα ματακια της στον οριζοντα.... 

Κοιταξε την λιμνη που ηταν αδεια και ηρεμη τωρα...ομως κοιταζοντας καλυτερα ειδε εναν ομορφο μαυρο κυκνο που καθοταν μονος και φαινοταν σαν να κοιμαται...Εμοιαζε σαν μαυρη φιγουρα που λαμπυριζε στο λιγοστο φως του σουρουπου.... 

-Γιατι να εμεινε πισω μονος του αραγε; Σκεφτηκε η Αντιοπη κι αποφασισε να παει κοντα του να δει... 

Κατεβηκε απο το δεντρο,γιομισε το παγουρι της δροσοσταλιδες και πλησιασε στην λιμνη... Με λιγες δρασκελιες βρεθηκε διπλα στο μεγαλο μαυρο πουλι.... 

-Γεια σου!!!!!!!! φωναξε με χαρα Ειμαι η Αντιοπη,το μικρο ξωτικο του κυπαρισσιου! Εσενα πως σε λενε;;;;;; 

-Φυγε σε παρακαλω. Ψιθυρισε ο κυκνος.Δεν θελω να δω ουτε να μιλησω σε κανεναν. 

-Τι εχεις; Γιατι εμεινες μονος; Επεμενε να ρωτα η Αντιοπη. 

-Ενας κυνηγος με τραυματισε χθες,δεν μπορω να πεταξω...πρεπει να γινω γρηγορα καλα και να φυγω πριν με βρει ο χειμωνας εδω. Η παγωνια θα με σκοτωσει... απαντησε ο κυκνος... 

-Ασε με να δω την πληγη σου,ισως μπορεσω να την θεραπευσω....ειπε η Αντιοπη. 

-Εσυ να βοηθησεις ΕΜΕΝΑ;;;;; ειπε ο κυκνος και πηγε να γελασει ειρωνικα μα εκρωξε απο τον πονο. Η Αντιοπη πλησιασε και χαιδεψε με τα χερακια της το φτερο του πουλου μεχρι που βρηκε την πληγη. 

-ΜΗ!!!! ΜΕ ΠΟΝΑΣ!!!!! φωναξε ο κυκνος και γυρισε να τσιμπησει την Αντιοπη,ομως εκεινη προλαβε κι εσταξε μερικες σταγονες ροδοσταμο στην πληγη! 

-Κανε υπομονη! Μην γινεσαι τοσο επιθετικος σε καποιον που θελει να σε βοηθησει! Σε λιγο θα νιωθεις καλυτερα...ειπε η Αντιοπη... 

-Δειχνεις τοσο σιγουρη...ειπε ο κυκνος. 

-Εχω εμπιστοσυνη στα γιατρικα που μου εμαθε η γιαγια μου! Απαντησε η Αντιοπη...Τωρα πες μου μια ευχη σου,κατι που θα ηθελες πολυ να συμβει! 

-Κι αν στην πω,θα γινει;;;;; ρωτησε ο κυκνος... 

-Ποτε δεν ξερεις...του ειπε η Αντιοπη...Αλλωστε ειμαι ξωτικο μπορω να πραγματοποιω ευχες αλλων... 

-Ξωτικο;;;;;;;;Εσυ;;;;; Φωναξε ο κυκνος...εχω συνηθισει τα ξωτικα να ειναι γεροντες με μακριες ασπρες γενειαδες....ειπε κι εσκυψε το κεφαλι.... 

-Πες μου την ευχη σου...ειπε ξανα γλυκα η Αντιοπη.... 

-Ωραια λοιπον....Αντιοπη εγω ειμαι η Μαιρη ο κυκνος...και ονειρευομαι καθε βραδυ πως ειμαι μονο για μια μερα μπαλαρινα νεραιδα...ξερεις,απο εκεινες με τα μακρια μαυρα μαλλια και τα φεγγαρενια ματια! Τις εχω δει να χορευουν στο φως του φεγγαριου! Ειναι υπεροχες! 

-Οτι πεις!!!!!! Ειπε η Αντιοπη κι αμεσως ο κυκνος μεταμορφωθηκε σε μια πανεμορφη μπαλαρινα νεραιδα με μακρια μαυρα μαλλια και με ματια στο χρωμα της νυχτας!!!! 

η Μαιρη κουνησε το χερι της,δεν πονουσε πια!!!! 

-Να θυμασαι ομως! Φωναξε η Αντιοπη...Η ευχη σου κραταει για μια μερα μονο οπως το ονειρευτηκες! 

-Ευχαριστωωωωωωωω!!!!! Φωναξε η Μαιρη.... 

Καθρεφτιστηκε στα ησυχα νερα της λιμνης,εφτιαξε τα μαλλια της κι αρχισε να χορευει...εκει στο φως του φεγγαριου ολο το βραδυ! Μεχρι που το φεγγαρι εγειρε να κοιμηθει,δινοντας το ολοχρυσο στεμμα του στον ηλιο που εβγαινε σιγα σιγα πισω απο το βουνο... 

Τοτε εμφανιστηκε η Αντιοπη...Ο κυκνος την ευχαριστησε με χαρα! Την ρωτησε πως θα μπορουσε να της ανταποδωσει το καλο που του εκανε....και της ζητησε συγνωμη που της φερθηκε τοσο αποτομα στην αρχη... 

-Ξερεις...ειμαι μαυρος κυκνος...Στηριζομαι ΜΟΝΟ στην δικη μου δυναμη. Ετσι εχω μαθει. 

-Δεν πειραζει...καταλαβαινω...ειπε η Αντιοπη....Ξερεις τι θα ηθελα; Μια βολτα πανω στην ραχη σου οσο πιο ψηλα μπορεις! Να πιασω τον ουρανο!!!!! 

-Ανεβα!!!!! Απαντησε ο κυκνος και γονατισε μπροστα της... 

Η ξωτικινα ανεβηκε με χαρα στην φτερωτη του πλατη,τυλιξε γερα τα χερακια της γυρω απο τον λαιμο του και πεταξαν ψηλα!!!!! 

Η Αντιοπη εβλεπε την γη να χανεται απο τα ματια της...ενιωθε τοσο αναλαφρη...τοσο ευτυχισμενη ηταν που ευχηθηκε με ολη της την δυναμη να γινει αστερι στον ουρανο....κι ετσι κι εγινε....  

Φευγοντας απο την ραχη του κυκνου φωναξε ''Ευχαριστωωωωωωωω'' μεχρι που σβηστηκε η φωνη της μεσα στα συννεφα....  

Αν δειτε ενα λαμπρο αστερακι εκει ψηλα να σας χαμογελαει,ειναι η ομορφη Αντιοπη....και που ξερετε ισως κοιταζοντας την πραγματοποιησει και την δικη σας κρυφη ευχη.... 

Τελος ⭐