"Αφού το είχα αδειάσει το δωμάτιο,τα είχα βάλει όλα σε κουτιά στην αποθήκη εδώ και 6 χρόνια..." σκέφτηκε...και πήρε και πάλι τον δρόμο για την αποθήκη.
Άνοιξε ένα από τα κουτιά κι έβαλε μέσα το μπλουζάκι μου...Ύστερα το έκλεισε τρυφερά,το χάιδεψε και γύρισε στην κουζίνα της...
Μα δεν την χωρούσε ο τόπος..το ένιωθα,ήξερα πως σήμερα όπως κάθε χρόνο τα τελευταία 6 χρόνια,τέτοια μέρα πονούσε...πολύ...
Σηκώθηκε απότομα,διέσχισε γρήγορα τον διάδρομο και μπήκε στο δωμάτιο σου...
Έμεινα να σε κοιτώ που έπαιζες...τι όμορφη που ήσουν..Τότε εκείνη σε αγκάλιασε τόσο σφιχτά που σχεδόν σε πόνεσε...
-Μαμά μου..με πονάς... Ειπες.
-Συγνώμη μωρό μου...συγνώμη..είναι που σ'αγαπω τόσο πολύ...
-Μπορεί κάποιος να πονάει από αγάπη μανούλα? Ρωτησες.
-Πονάει κάποιος που έχασε αυτό που αγαπούσε καρδιά μου...πονάει πολύ...
-Μα εμένα δεν θα με χάσεις ποτέ μαμά μου!!!
-Ποτέ μωρό μου,ποτέ!!!! Είπε και σε έκλεισε στην αγκαλιά της...
Σας χάζευα...
Εκείνη γύρισε στην κουζίνα...έβαλε την ποδιά της,έπιασε τα μαλλιά της ψηλά κι άρχισε να μαγειρεύει...Εγώ μπλέχτηκα στα πόδια της,μύριζα το απορρυπαντικό στην φρεσκοπλυμένη φούστα της...
Ύστερα έμεινα εκεί κοντά της όπως πάντα κι άκουγα τις σκέψεις της...
"Πόσο μου λείπει Θεέ μου...πόσο πολύ μου λείπει.." έλεγε από μέσα της λες και φοβόταν να ακουστεί αυτό που σκεφτόταν...
"6 χρόνια...Πως περνάει ο καιρός...γιατι? Δεν θέλω να ξεχαστεί...ο χρόνος σε κάνει να ξεχνάς κι εγώ δεν θέλω να ξεχάσω...δεν θέλω..."
Την ένιωθα τόσο λυπημένη...
Εκείνη την στιγμή χτύπησε το κουδούνι...την άκουσα να καλωσορίζει την μητέρα της...
-Πως είσαι Μυρσίνη μου? Ρώτησε η μητέρα της.
-Ξέρεις πως είμαι μαμά...δεν αλλάζει κάτι το ότι πέρασε ακόμα ένας χρόνος...Είπε εκείνη.
-Προσπάθησε αγάπη μου...για χάρη της μικρής!
-Να προσπαθήσω τι μαμά? Να κρύψω ότι πονάω? Γιατί με πιέζετε όλοι? Αν δεν δείξω σε εσάς πόσο υποφέρω τότε που? Σε ποιον? Είπε και ξέσπασε σε κλάματα.
Προσπάθησα να πλησιάσω να σκουπίσω τα μάτια της μα σε είδα να έρχεσαι...
-Μαμά μου γιατί κλαις??? Ρώτησες λυπημένη...
-Δεν κλαίω μωρό μου...έλεγα στην γιαγιά πόσο καλό παιδάκι είσαι και συγκινήθηκα... Είπε εκείνη και σκούπισε τα μάτια της βιαστικά.
-Μαμά μου...σήμερα να έρθω κι εγώ μαζι σας?
Εκείνη χλόμιασε και σε κοιτούσε αμίλητη...Γύρισε και κοίταξε την μητέρα της με ένα βλέμμα θαρρείς και ζητούσε βοήθεια...
-Καρδούλα μου...εγώ..
-Μαμά...μη μου πεις ξανά πως είμαι μικρή...θέλω να έρθω...να είμαι μαζί σου να σου κρατώ το χεράκι...να του δώσω την ζωγραφιά που ζωγράφισα για εκείνον...πες μου ναι μαμά μου... Επέμενες.
Εκείνη δεν ήξερε τι να πει...
-Θα έρθεις μαζί μας ψυχή μου!!!! Φέτος θα έρθεις μαζί μας!!! Είπε η μητέρα της.
-Μαμά???? Τι λες???? Ρώτησε αναστατωμενη εκείνη.
-Μυρσίνη μου...ήρθε η ώρα να γνωριστούν καρδιά μου...Έτσι δεν θα χρειάζεται να κρύβεις όσα νιώθεις...Θα μιλάτε για εκείνον...δεν θα είσαι μόνη σε αυτό!
Κράτησα την ανάσα μου...περίμενα την απάντηση της κι εγώ με τόση λαχτάρα όσο κι εσύ...
-Εντάξει καρδούλα μου...θα έρθεις μαζί μας...
Θα γνωριστούμε???? Το άκουσα να το λέει??? Θα γνωριστούμε!!!!!
Εσύ χοροπηδούσες από την χαρά σου!!!! Έτρεξες στο δωμάτιο σου φόρεσες το πιο όμορφο φόρεμα σου και στολισες τα μαλλιά σου με λουλούδια!
Σας κοιτούσα να ετοιμάζεστε...Εκείνη φόρεσε ένα λευκό φόρεμα κι έμοιαζε με άγγελο...
Ειδα εκείνον να έρχεται...
-Πήρες λουλούδια μπαμπά???? Τον ρώτησες.
-Φυσικά μάτια μου...πολύχρωμα και χαρούμενα οπως αυτά που ζωγράφισες!!! Απαντησε εκείνος λυπημένος.
-Είσαι έτοιμη Αργυρώ μου? Σε ρώτησε εκείνη.
-Έτοιμη μαμά!!!! Πανέτοιμη!!! Φώναξες ενθουσιασμένη καθώς φορούσες το παλτό σου.
Έφυγα γρήγορα να γυρίσω πίσω..να προλάβω να είμαι εκεί πριν απο εσάς...να σας υποδεχτώ!
Πφφφφ...τελευταία στιγμή όπως κάθε χρόνο πρόλαβα...
Εκείνη χαμογελαστή έβαλε τα λουλούδια στο βάζο...Εκείνος καθάρισε τα φύλλα των δέντρων που είχαν σκορπιστεί τριγύρω...
Εσύ πλησίασες πιο κοντά...
Τότε σε αγκάλιασαν... Σας κοιτούσα και δεν καταλάβαινα γιατί τα μάτια σας ήταν βουρκωμένα...Εγώ χαιρόμουν τόσο πολύ!!!!!
-Αργυρώ μου...να σου γνωρίσω τον... Προσπαθούσε τόσο σκληρά να βρει τις κατάλληλες λέξεις εκείνη...το ένιωθα...
Αργυρώ μου...ο...έφυγε ένα χρόνο πριν γεννηθείς εσύ καρδιά μου... Είπε.
Κοιτούσες σαν να περίμενες όλη σου την ζωή αυτή την στιγμή.
Κάτι έπρεπε να πω...κάτι επρεπε να πω εγώ αφού εκείνη δεν μπορούσε ούτε το όνομα μου να πει από τον πόνο...Ενώ έμενα κόντευε να σπάσει η καρδιά μου απο χαρά!!!
"Γεια σου Αργυρώ...είμαι ο αδερφός σου!!!!
Αργυρώ μου εγώ δεν ξέρω γιατί κλαίνε η μαμά και ο μπαμπάς...εγώ δεν έφυγα ποτέ!!!! Πες τους το...Είμαι πάντα εκεί...στο ξεχασμένο μου μπλουζάκι,μπλέκομαι στα πόδια της μαμάς όσο μαγειρεύει...βλέπω τον μπαμπά να παίζει μαζί σου...είμαι ο πρώτος που έρχεται στα γενέθλια σου κι ειμαι πάντα πλάι σου οταν κλαις.. Δεν εφυγα ποτέ αδερφούλα πες τους το!!!! Ξέρω γύρισε με άδεια αγκαλιά σπίτι η μαμα ξέρω μα με κρατούσε κι ας μη με έβλεπε...πες της το...Εκείνη θα εχει για πάντα δύο παιδάκια κι ας βρίσκομαι στον ουρανό κι εγώ θα έχω πάντα μια μανούλα που με αγαπάει πολυ...πες της το...πες της το...
Μα τι λέω...δεν με ακους...δεν με ακους..."
Γύρισες ξαφνικά και αγκάλιασες την μαμά τόσο δυνατά...που ήταν σαν να αγκάλιασες εμενα!
-Μαμά ο αδερφός μου ΔΕΝ ΕΦΥΓΕ ΠΟΤΕ. Εγώ έχω αδερφό απλά είναι στον ουρανό!!! Είπες χαμογελαστή...
Η μαμά έλαμψε ολόκληρη...
-Ναι μωρο μου ναι,ο μπέμπης μας δεν έφυγε ποτέ...απλά είναι στον ουρανό...Σε αγαπώ μικρή μου...ΣΑΣ ΑΓΑΠΩ τόσο πολύ!!!! Είπε κλαιγοντας...
-Κι εμείς μανούλα!!! Είπες και μου έκλεισες το μάτι πονηρά!!!!!
Με άκουσες!!!!!!
Τέλος 🌟
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου