Αποψε ομως τοσα χρονια μετα,στο δικο της σπιτι κοντα σε εκεινον που αγαπα,μεγαλη πια οι μελωδιες δεν ακουγονταν το ιδιο...κι ας ανοιξε τρυφερα το μουσικο της κουτι...κι ας το κουρδισε οσο επρεπε...
Ουτε και τα αστερια στον ουρανο ελαμπαν το ιδιο...αποψε κατι λειπει...
Θυμαται την μαμα της να την σκεπαζει...κι επειτα εκεινη να σκεπαζει την κουκλα της...
"Θα γινεις υπεροχη μανουλα μικρη μου..." ελεγε με την γλυκια φωνη της η μαμα της και την φιλουσε στο μετωπο...
"Θα γινομουν υπεροχη μανουλα..." ειπε η Αλικη κοιτωντας τα αστερια απο το παραθυρο της.
"Εχω τοση αγαπη να δωσω...τοσα παραμυθια να διηγηθω...τοσα βραδια που μπορω να μεινω ξαγρυπνη στο προσκεφαλι μιας κουνιας...θα γινομουν υπεροχη μανουλα..." ειπε καθως ξαπλωνε για να κοιμηθει...
Το επομενο βραδυ στεκοταν ξανα μπροστα απο το παραθυρο της...ειχε γινει συνηθεια πια να μιλα στα αστερια...
Στα χερια της κρατουσε το μουσικο κουτι της...μα δεν ειχε διαθεση να ακουσει την μελωδια των παιδικων της αναμνησεων...ετσι το αφησε στο παραθυρο και ξαπλωσε...
Μεσα στην ησυχια της νυχτας...μπροστα απο το παραθυρο το μουσικο κουτι ανοιξε...
Η Αλικη που απο τον θορυβο ειχε ξυπνησει κοιτουσε και δεν πιστευε στα ματια της...
Το μουσικο κουτί αρχισε να παιζει μια μελωδια που δεν ειχε ακουσει ποτε ξανα...
"Θα χαλασε." σκεφτηκε..."Αυριο θα παω να μου το φτιαξουν στο..." πριν προλαβει να ολοκληρωσει την σκεψη της...η κουκλιτσα που γυριζε μεσα στο μουσικο κουτι ειχε βγει απο αυτο και στεκοταν διπλα της πανω στο κρεβατι...
Η Αλικη παγωσε.
"Μη φοβασαι Αλικη μου. Ειμαι η κουκλιτσα σου...δεν εχεις λογο να με φοβασαι."
"Εσυ? Εισαι αληθινη????" ρωτησε η Αλικη ξαφνιασμενη.
"Χαρη σε σενα...μεσα απο τις σκεψεις σου που καθε βραδυ τοσα χρονια,μου εμπιστευεσαι..
Με φροντιζεις απο παιδι...τωρα ειναι η σειρα μου..."
"Σειρα σου? Να με φροντισεις? Μα πως?" ρωτησε η Αλικη χωρις να καταλαβαινει αν ολο αυτο ειναι ονειρο ή πραγματικότητα...
"Αλικη μου...θα γινοσουν πολυ καλη μανουλα το ξερεις? Το ξερεις! Σωστα?" ρωτησε η κουκλιτσα.
"Ναι το ξερω...και το θελω πολυ...Περιμενουμε τοσο καιρο ενα μωρακι και δεν ερχεται...Ισως ο Θεος να εχει αλλα σχεδια για μενα..."
"Τι θα ελεγες αν σου προτεινα να παμε ενα ταξιδι?" ρωτησε η κουκλιτσα.
"Ταξιδι??? Που? Οχι...οχι δεν μπορω να λειψω...εχω την δουλεια...υποχρεωσεις...δεν γινεται!"
"Ποιος σου ειπε πως θα λειψεις?"
"Τοτε πως?"
"Αν μου κρατησεις το χερι...και με εμπιστευτεις τοτε θα παμε καπου μαζι...καπου που ισως βρουμε το μωρακι σου..." ειπε τρυφερα η κουκλιτσα.
"Το μωρακι μου...ποιο μωρακι?? Εγω..." η Αλικη αναστατωθηκε.
"Αλικη εμπιστευσουμε...κρατα μου το χερι και κλεισε τα ματια σου..."
Η Αλικη με την καρδια της να ακουγεται σε ολο το δωματιο απο την αγωνια κρατησε την κουκλιτσα απο το χερι κι εκλεισε τα ματια της...
Ενιωσε να την κυκλωνει μια ζεστη αυρα...ενιωσε τοσο ελαφρια...σαν να πετουσε...
"Ανοιξε τα ματια σου Αλικη..." ειπε η κουκλιτσα..
Η Αλικη ανοιξε τα ματια της σιγα σιγα κοιταξε τριγυρω...καπου το ειχε ξαναδει αυτο το μερος...το ηξερε...
Γυρισε να ψαξει την κουκλιτσα και εμεινε με ανοιχτο το στομα!!!!
"Μεγαλωσες??????? Εγινες σαν κι εμενα ψηλη!!!!!" ειπε ενθουσιασμενη η Αλικη βλεποντας πως ειναι στο ιδιο υψος με την κουκλιτσα.
"Χμ....Αλικη μου...δεν μεγαλωσα εγω... ΕΣΥ ΜΙΚΡΥΝΕΣ!!!"
"Εγω??????" Η Αλικη κοιτουσε μια τον εαυτο της...μια την κουκλιτσα και μια τριγυρω!
"ΕΙΜΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΚΟΥΤΙ!!!!!!!!" ξεφωνησε!!!
"Ναι...εισαι μεσα στο μουσικο κουτι! Καλως ηλθες! Ελα μαζι μου...τωρα αρχιζει το ταξιδι μας..." ειπε η κουκλιτσα.
Στο μουσικο κουτι της Αλικης υπηρχε μια μικροσκοπικη πορτουλα...οχι και τοσο μικροσκοπικη τωρα πια ειναι η αληθεια...
Η κουκλιτσα την ανοιξε και περασαν μεσα απο αυτην...
Τι λετε περναμε κι εμεις να δουμε την συνέχεια της ιστοριας μας?
"Τι ομορφο μερος..."ειπε μαγεμενη η Αλικη...
Γυρω της υπηρχαν καθε λογης λουλουδια...και μπροστα της ενα σταυροδρομι...
"Αλικη διαλεξε τον δρομο που θα ακολουθησουμε..." ειπε η κουκλιτσα.
"Εχει σημασια?" ρωτησε η Αλικη.
"Μεγαλη"
"Μα πως να διαλεξω?Χωρις να ξερω αν πρεπει να αποφυγω κατι?"
"Διαλεξε με την καρδια σου Αλικη" ειπε η κουκλιτσα.
Η Αλικη κοιταξε προσεκτικά και παρατηρησε πως στον καθε εναν απο τους 4 δρομους υπηρχε χαραγμενη μια διαφορετικη λεξη...
Στον πρωτο δρομο υπηρχε η λεξη ΥΠΟΜΟΝΗ..Στον δευτερο η λεξη ΠΡΟΣΜΟΝΗ και στον τριτο η λεξη ΑΓΑΠΗ...στον τεταρτο και τελευταιο υπηρχε η λεξη ΠΙΣΤΗ...
"Διαλεγω τον δρομο της Πιστης" ειπε γεματη αγωνια η Αλικη...
Κι ετσι περπατησαν τον δρομο αυτον μεχρι που εφτασαν σε ενα μικρο εκκλησακι...που ομως δεν υπηρχε κανεις εκει...
"Και τωρα?" ρωτησε η Αλικη.
"Τωρα περιμενουμε...." ειπε η κουκλιτσα.
Δεν περασαν παρα μονο λιγα λεπτα...οταν ακουσε βηματα μεσα απο το εκκλησακι κι ειδε να βγαινει μια μαυροντυμενη γυναικα...
"Γεια σου Αλικη...σε περιμενα!" ειπε η γυναικα με τα μαυρα..."ελα σηκω να περπατησουμε μαζι..."
Η Αλικη σηκωθηκε διχως να βγαλει μιλια και περπατησε πλαι της...
"Αλικη αναρωτηθηκες γιατι διαλεξες τον δρομο της Πιστης μπροστα απο το σταυροδρομι της ζωης?"
"Της ζωης?" ρωτησε συγκινημενη η Αλικη..
"Ναι Αλικη...το σταυροδρομι της ζωης...που ολοι οι ανθρωποι καποια στιγμη...ισως την χειροτερη της ζωης τους θα σταθουν μπροστα του και θα επιλεξουν ποιο δρομο θα ακολουθησουν..."
"Διάλεξα τον δρομο της Πιστης με την καρδια μου κυρια...το ονομα σας?" ρωτησε η Αλικη.
"Μαρια...λέγομαι Μαρια." ειπε η μαυροντυμενη γυναικα...
"Αλικη κοιτα γυρω σου..."
Ειχαν πια φτασει σε εναν καταπρασινο λοφο γεματο δεντρα...Το παραξενο ηταν πως πανω σε αυτα τα δεντρα κρεμοταν οτι μπορουσε καποιος να φανταστει...οτιδηποτε!!!
"Διαλεξε κατι Αλικη...οτι θες...να το παρεις στον δικο σου κοσμο!" ειπε η Μαρια.
Η Αλικη πλησιασε τα δεντρα...περπατησε αναμεσα τους...και σταθηκε μπροστα απο μια λευκη κορδελα που κρεμοταν απο ενα κλαδι...
"Αυτην θελω!" ειπε.
"Απο τοσα φανταχτερα πραγματα εσυ θες μια κορδελα? Εισαι σιγουρη?" ρωτησε η Μαρια.
"Ειμαι σιγουρη!!! Αν ποτε αποκτησω μια κορη θα ηθελα να στολισω τα μαλλια της με αυτην..."
"Τωρα ηρθε η ωρα να μαθεις να μαθεις γιατι διαλεξες τον δρομο της Πιστης Αλικη μου...
Στην ζωη σου ειχες την ΥΠΟΜΟΝΗ να ΠΡΟΣΜΕΝΕΙΣ με ΑΓΑΠΗ και ΠΙΣΤΗ τον ερχομο ενος παιδιου...θα γινεις υπεροχη μανουλα..φορεσε την κορδελα σου και βγαλτην μονο οταν ερθει η ωρα να στολισεις τα μαλλια της κορης σου με αυτην..." ειπε η Μαρια και εδεσε την κορδελα στην μεση της Αλικης...
Τοτε η κουκλιτσα κρατησε το χερι της Αλικης και της ειπε...
"Ελα ηρθε η ωρα να γυρισουμε πισω πια!"
Η Αλικη γυρισε να αποχαιρετήσει την Μαρια μα ειχε πια φυγει...
"Ετοιμη Αλικη μου? Κλεισε τα ματια σου...γυριζουμε πισω!" ειπε η κουκλιτσα.
Ντριιιιν....ντριιιιιιν...ντριιιιιιιν...
"Το τηλεφωνο..." σκεφτηκε η Αλικη..."θα ξυπνησει ο Μανος...πρεπει να γυρισω γρηγορα.. Γρηγορα..." ανοιγοντας τα ματια της συνειδητοποίησε πως ηταν στο κρεβατι της...ο Μανος ειχε φυγει για την δουλεια...
"Ηταν ενα ονειρο..." ειπε λυπημενη...
Ντριιιν...ντριιιιιιιν....ντριιιιιιιιιν..... Το τηλεφωνο ακομα χτυπουσε...
"Παρακαλω?"
"Αλικη...πρεπει να ερθει στο ιατρειο αμεσως! Εχω νεα!" ακουστηκε η φωνή του γιατρου της.
"Γιατρε μου? Ναι θα ερθω αμεσως!" ειπε κι εκλεισε το τηλεφωνο.
"Πρεπει να ντυθω..."ειπε βγαζοντας το νυχτικο της... "Μα τι ειναι αυτο?" ειπε αγγιζοντας την μεση της...
Στα χερια της κρατουσε τις ακρες απο μια λευκη κορδελα που ηταν δεμενη στην μεση της...
"Δεν ηταν ονειρο..." ειπε και ξέσπασε σε κλαματα...
Υστερα απο μιση ωρα εφτασε στο ιατρειο του γιατρου της...γεματη αγωνια για τα αποτελεσματα...
"Αλικη μου ξερω πως εχεις αγωνια...ειμαι στην ευχάριστη θεση να σου ανακοινωσω πως η εξωσωματική πετυχε!!!! Θα αποκτησετε δυο υπεροχα μωρα!!!"
Η Αλικη εκλαιγε απο την χαρα της...οταν τα ματια της καρφωθηκαν στην εικονα που υπηρχε πανω στο γραφειο του γιατρου...εδειχνε μια μαυροντυμενη γυναικα σε εναν καταπρασινο λοφο γεματο δεντρα...
"Γιατρε..ξερετε την Μαρια?" ρωτγσε δείχνοντας την εικονα.
"Μαρια? Αυτη ειναι μια σπανια εικονα της Παναγιας μας Αλικη μου... Μας την εκαναν δωρο οταν προσπαθουσαμε να αποκτησουμε μωρο...μαζι με μια λευκη κορδελα που η γυναικα μου δεν εβγαζε ποτε απο την μεση της..."
Η Αλικη ακουγε τα λογια του γιατρου κι εκλαιγε με λυγμους...
"Αλικη μου ειχες την ΥΠΟΜΟΝΗ να ΠΡΟΣΜΕΝΕΙΣ με ΑΓΑΠΗ και ΠΙΣΤΗ τον ερχομο ενος παιδιου στην ζωη σου...τωρα η αγκαλια σου θα γεμισει με δυο κορες..." ειπε ο γιατρος..
Η Αλικη κοιταξε την εικονα...
"Σε ευχαριστω..." ψιθυρισε..."κι εσενα γιατρε μου...σε ευχαριστω!!!"
Γυρισε σπιτι πια...καθισε στο κρεβατι,πηρε στα χερια της το μουσικο κουτι,το κουρδισε κι ακουγοντας την αγαπημενη της μελωδια κοιταξε την κουκλιτσα κι ειπε...
"Θα γινω υπεροχη μανουλα...
Σας περιμενω πριγκιπισσες μου...
Σας περιμενω να σας στολισω τα μαλλια με κορδελες....!"
Τελος 🌟
Υπέροχο !!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΑυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
ΑπάντησηΔιαγραφή