Η σκαλα που εφτανε ως τον ουρανο...

Μια φορα κι εναν καιρο...σε εναν τοπο οχι πολυ μακρια αλλα ουτε και πολυ κοντα,ζουσε ενας γερος ξυλουργος...Τον φωναζαν παππου Ραφαηλ!
Ολη μερα μεχρι την ωρα που ο ηλιος χανοταν πισω απο τα ψηλα βουνα δουλευε ασταματητα.
Οσοι περνουσαν εξω απο το ξυλουργειο αναρωτιόντουσαν τι φτιαχνει ολη μερα καθε μερα,αφου ποτε δεν εβλεπαν κατι ετοιμο...
Οι μερες,οι νυχτες και τα χρονια περασαν σαν νερο...ωσπου ενα βραδυ ακουσε την πορτα του ξυλουργειου να χτυπα...

"Περασε.." ειπε,σαν να ηξερε ηδη ποιος ηταν!
Η πορτα ανοιξε και στο φως του φεγγαριου,το μοναδικο φως που φωτιζε τον δρομο εξω απο το ξυλουργειο,φανηκε η φιγουρα μιας γυναικας...

"Ετοιμη?" τον ρωτησε.
"Ετοιμη...μα..." διστασε ο παππους Ραφαηλ..
"Οχι παππου Ραφαηλ..μη κανεις πισω τωρα..μη διστασεις.." τον παρακαλεσε η γυναικα.
"Θυμασαι τι μου υποσχεθηκες πριν χρονια?"
"Θυμαμαι..." απαντησε ο ξυλουργος και χαθηκε στις αναμνήσεις του...

Λιγα χρονια πριν.....
Ηταν ενα βραδυ σαν αυτο οταν ακουσε την πορτα του ξυλουργειου να χτυπα...
Ηταν ετοιμος να κλεισει και να γυρισει στο σπιτι του...
"Ποιος ειναι τετοια ωρα?" αναρωτηθηκε..
Οταν ανοιξε την πορτα δεν πιστευε στα ματια του! Ενα τοσο δα μικρο πλασματακι στεκοταν μπροστα στην πορτα του.
"Μικρουλα τι κανεις τετοια ωρα εξω μονη σου?" την ρωτησε κοιτωντας τριγυρω μηπως ειναι μαζι της καποιος μεγαλος.
"Ειστε ξυλουργος???? Φτιαχνετε σκαλες???" ρωτησε η μικρουλα με αγωνια.
"Ειμαι..ναι φτιαχνω..μα..." ο παππους Ραφαηλ τα ειχε χασει εντελως!!!
"Θελω να μου φτιαξετε μια σκαλα και θα σας πληρωσω!!!" ειπε με σοβαρο υφος η μικρουλα.
Ο ξυλουργος κρατηθηκε για να μη βαλει τα γελια.
"Θελεις μια σκαλα...μαλιστα...Ισως εχω μια για σενα!" ειπε και χωθηκε πισω απο κατι ξυλα. Μετα απο λιγα λεπτα βγηκε κρατωντας μια σκαλιτσα με 5-6 σκαλακια.
Η μικρουλα εδειξε τοσο απογοητευμενη...
"Θελω μια σκαλα να φτανει πολυ ψηλα..." ειπε λυπημενη.
"Ποσο ψηλα? Να φτασεις τι? Καποιο παιχνιδι? Το βαζο με το γλυκο? Ενα βιβλιο?"ρωτησε ο ξυλουργος.
"Θελω μια σκαλα τοσο ψηλη που να φτανει ως τον ουρανο..." ειπε σαν να ευχοταν να μη γελασει μαζι της.
"Μα γιατι καποιος να θελει να ανεβει ως τον ουρανο?" ρωτησε ξαφνιασμενος ο παππους Ραφαηλ.
"Θελω να δω καποια που μενει εκει..." ειπε σφιγγοντας ανυπομονα τα χερακια της..
Φαινοταν πως εννοουσε αυτο που ζητουσε δεν ηταν ενα παιδικο καπριτσιο.
"Θελω μια σκαλα..να φτασω ως στον ουρανο να δω την μαμα μου...με περιμενει.."ειπε η μικρουλα με φωνη που ετρεμε.
Ο παππους Ραφαηλ ενιωσε την καρδια του να ραγιζει. Τι του ζητουσε αυτο το κοριτσακι? Πως να βρει δυναμη να της πει πως αυτο ηταν αδυνατο να συμβει? Δεν μπορουσε..δεν το αντεχε..
"Θα σας πληρωσω"συνεχισε η μικρουλα "θα σας δινω απο ενα παιχνιδι μου για καθε σκαλοπατι που θα φτιαχνετε"
Ο ξυλουργος μπροστα της ενιωσε αδυναμος,τοσο ανυμπορος να πει οχι.
"Συμφωνοι κοριτσακι...μα θα κανεις υπομονη γιατι μια τοσο ψηλη σκαλα θα παρει χρονια να φτιαχτει..."
"Εγω θα περιμενω οσο χρειαστει! Εσυ υποσχεσαι πως θα την φτιαξεις?"ρωτησε η μικρουλα.
"Υποσχομαι.."απαντησε ο ξυλουργος...
Βαθια μεσα του ευχοταν μεγαλωνοντας η μικρη να ξεχασει την σκαλα που θα εφτανε ως τον ουρανο...
Κατι που δεν συνεβη τελικα...Για χρονια η μικρη περνουσε απο το ξυλουργειο κι αφηνε καποιο απο τα παιχνιδια της και κοιτουσε την σκαλα που ολο και ψηλωνε...
Η μικρουλα...εγινε κοριτσι...κι υστερα γυναικα...κι ομως συνεχιζε να έρχεται και να κοιταζει την σκαλα που ολο και ψηλωνε...
Μεχρι το σημερινο βραδυ που ηρθε και παλι...

"Λοιπον θυμασαι τι μου υποσχεθηκες παππου Ραφαηλ?" ρωτησε ξανα τον ξυλουργο βγαζοντας τον απο τις αναμνησεις του...
"Ναι,ναι θυμαμαι...ειναι πια ετοιμη..παμε?"
"Ναι παππου...παμε!!!!" ειπε ενθουσιασμενη η γυναικα.
Τραβωντας την τεραστια σκαλα βγηκαν στον δρομο..περπατησαν για ωρα αναμεσα στο σκοταδι και τα αστερια μεχρι που εφτασαν στην κορυφη ενος βουνου..
"Ετοιμη?" ρωτησε την γυναικα ο ξυλουργος.
"Ετοιμη!" απαντησε συγκινημενη.
Σηκωσαν την πανυψηλη σκαλα ορθια..κι ενω ο ξυλουργος περιμενε πως οταν την αφηνε θα επεφτε στο εδαφος εκεινη συνεχιζε να στεκεται ορθια σαν να στηριζοταν καπου τοσο γερα που τιποτα δεν θα την εριχνε...
Εμεινε με το στομα ανοιχτο...
"Στο ειχα πει παππου Ραφαηλ...η μαμα μου με περιμενει..." ειπε η γυναικα ανεβαινοντας την σκαλα...
Ανεβαινε...ανεβαινε...ωσπου χαθηκε μεσα στα συννεφα...

Με το χερι της διελυσε τα συννεφα που δεν την αφηναν να δει που εχει φτασει...κι αντικρυσε το πιο ομορφο μερος του κοσμου...
Καταπρασινες κοιλαδες με ποταμια και καταρρακτες...Πεταλουδες πολυχρωμες πετουσαν πανω απο πανεμορφα λουλουδια και ζωα καθε ειδους περπατουσαν χαρουμενα τριγυρω...
Ενθουσιαστηκε τοσο που το μυαλο της παρασυρθηκε απο τις τοσο ομορφες εικονες και δεν καταλαβε πως τα βηματα της την εβγαλαν μπροστα απο μια ολοχρυση πορτα...
Εξω απο την μεγαλη πορτα εστεκε ενας πανεμορφος αγγελος με εναν διπλωμενο παπυρο στο χερι του...
Η γυναικα τον πλησιασε και τον ρωτησε..
"Αγγελε μου,μπορεις να με βοηθησεις να βρω την μαμα μου? Με περιμενει!"
"Συνηθως ανοιγω την πορτα για αυτους που ερχονται να μεινουν εδω..οχι για επισκεπτες.. Απο που ηρθες? Πως? Πως ξερεις οτι η μαμα σου σε περιμενει?" ρωτησε ξαφνιασμενος ο Αγγελος.
"Εγω...ανεβηκα απο την σκαλα..."
"ΣΚΑΛΑ???????" Ο Αγγελος τιναξε τα ολολευκα φτερα του μη μπορωντας να πιστεψει αυτο που ακουγε!
"Ναι,μου την εφτιαχνε για χρονια ο ξυλουργος...Επρεπε να ερθω,η μαμα μου με περιμενει!!!!" επανελαβε η γυναικα.
"Πριν φυγει για τον παραδεισο ειπε στην γιαγια μου πως οταν την χρειαζομαι ξερω που θα την βρισκω. Ξερω οτι με περιμενει εδω." ειπε σιγουρη.
"Ελα μαζι μου." ειπε τρυφερα ο Αγγελος κι αρχισε να περπατα...
"Που παμε Αγγελε μου? Στην μαμα μου?"
"Οχι ακομα...ελα..."
Περπατησαν και λιγο πιο κατω συναντησαν ενα μικρο κοριτσακι...στα χερια του κρατουσε ενα χαρτι...
Οταν ειδε την γυναικα της το εδωσε κι εφυγε χαρουμενο...
"Τι γραφει το χαρτι?" ρωτησε ο Αγγελος.
Η γυναικα ανοιξε το χαρτι κι αρχισε να διαβαζει...
"Επαιξες σαν παιδι με ολη σου την ψυχη?"
Μα τι ερωτηση ειναι αυτη...αναρωτηθηκε...
"Απαντησε" ειπε ο Αγγελος.
"Επαιξα...νομιζω πως ναι επαιξα. Με θυμαμαι να παιζω με τον μπαμπα. Με την γιαγια. Με την καλυτερη μου φιλη. Με θυμαμαι να παιζω ναι..."

Προχωρησαν παρακατω ωσπου συναντησαν μια νεαρη κοπελα...που κι εκεινη εδωσε στην γυναικα ενα χαρτι...
Το ανοιξε και διαβασε...
"Τι ηθελες να γινει οταν μεγαλωσεις?" η γυναικα δακρυσε...
"Απαντησε." ειπε ηρεμα ο Αγγελος.
"Ηθελα να γινω δυνατη.Να προστατευω οσους αγαπω." ειπε η γυναικα κι εσπασε η φωνη της.
"Ας συνεχισουμε..."ειπε ο Αγγελος.

Πιο κατω συναντησαν μια γριουλα...που κι εκεινη με την σειρα της,της εδωσε το τριτο χαρτι που εγραφε...
"Τι θελεις πιο πολυ?"
"Απαντησε." ειπε ο Αγγελος.
"Να βρω την μαμα μου."ειπε η γυναικα και ξεσπασε σε λυγμους...
Τοτε ο Αγγελος της εδωσε τον παπυρο που κρατουσε...
"Διαβασε.." της ειπε τρυφερα..
Η γυναικα οσο ξετυλιγε τον παπυρο δεν πιστευε στα ματια της...ηταν γεματος αναμνησεις!!!
"10 Ιουνιου..σημερα εφαγα για πρωτη φορα φρουτοκρεμα. Με ταισε ο μπαμπας. Μου ειπε και τραγουδακι.

11 Σεπτεμβρίου...πρωτη μερα στο σχολειο. Δεν αφηνα το χερι της γιαγιας ουτε λεπτο.

20 Δεκεμβριου...τι ομορφο δεντρο που στολισαμε!!!"
Αναμνησεις...τοσες αναμνησεις...και στο τελος ηταν γραμμενο κατι απιστευτο...

"Οταν με χρειαζοσουν ηξερες που θα με βρεις..δεν με εβλεπες μα εγω ημουν παντα διπλα σου...Μεσα απο το χαδι της γιαγιας και τα ματια του μπαμπα σου... Συνεχισε να γελας...να παιζεις με την ψυχη σου...να ονειρευεσαι...Να γινεις οτι επιθυμεις!!! Να εισαι γενναια...εγω σε βλεπω...και ειμαι τοσο υπερηφανη για σενα...
Υ.Γ Κρατα την σκαλα!
Γιατι πρεπει να φτασεις ψηλα...πρεπει να πραγματοποιησεις ολα τα ονειρα σου!!!

Με αγαπη
Η μαμα σου!"

Η γυναικα δεν μπορουσε να αρθρωσει λεξη...τα ματια της γεμισαν δακρυα χαρας...
"Η μαμα μου ηταν παντα εδω...η μαμα μου ηταν παντα εδω!!!!" ελεγε ξανα και ξανα χαρουμενη...το μονο που την παραξενευε ηταν μια φωνη που ακουγοταν καπως μακρινη να λεει...
"Ξυπνα καρδουλα μου...θα αργησεις στο σχολειο!!!"
"Μα ποιο σχολειο....εγω ειμαι μεγαλη!" σκεφτηκε...μα η φωνη ολο και δυναμωνε...
"ΞΥΠΝΑ ΚΑΡΔΟΥΛΑ ΜΟΥΟΥΟΥΟΥ ΘΑ ΑΡΓΗΣΟΥΜΕΕΕΕΕ"

"Γιαγια μου???"
"Ξυπνησες επιτελους γλυκια μου? Ελα σηκω να ετοιμαστεις κι εγω σου ετοιμαζω το γαλα σου!"
Το κοριτσι πεταχτηκε απο το κρεβατι κι ετρεξε στον καθρεφτη!
Κοιταχτηκε...ηταν παιδι...ενα παιδι μολις 6,5 ετων...
"Τι ονειρο κι αυτο μαμα μου..." ειπε κοιτωντας την φωτογραφια της μαμας της...
"Τωρα ξερω οταν σε χρειαζομαι που θα σε βρισκω...εισαι στην καρδια μου..θα σε κανω υπερηφανη μαμα μου...θα παιξω,θα γελασω...θα γραφτουν χιλιαδες αναμνησεις σε εκεινον τον παπυρο...θα δεις!!!!"
"Ετοιμο το γαλα σου καλη μου!!!"
"Ερχομαι γιαγια μου...ερχομαι!!!!"

Τελος.........🌟